...เอ้า คำบริกรรมหายไป แต่ความรู้ที่เด่นละเอียดลออนั้นไม่หาย เอาสติจับไว้ตรงนั้น เอาสติจับที่รู้ๆ นั้น

จนกระทั่งถึงขั้นที่ว่ามันละเอียดสุดยอด คำบริกรรมที่ว่าพุทโธๆ หายเงียบไปเลยนะ ไม่มี ปรุงไม่ขึ้น ปรุงยังไงก็ไม่ขึ้น หมด เลยละเอียดเข้าไปแล้วหมดความคิดความปรุงไม่มี จนกระทั่งสงสัยตัวเอง อ้าว แต่ก่อนเราก็อาศัยคำบริกรรม ตั้งสติอยู่กับคำบริกรรม ทีนี้คำบริกรรมนี้หายไปแล้ว แล้วจะทำยังไง มันก็ได้สติขึ้นมาในนั้นแหละ เอ้า คำบริกรรมหายไป แต่ความรู้ที่เด่นละเอียดลออนั้นไม่หาย เอาสติจับไว้ตรงนั้น เอาสติจับที่รู้ๆ นั้น ที่มันละเอียดสุดยอดแล้วมันรู้อยู่เฉยๆ เอาสติจับไว้ตรงนั้น ไม่ให้เผลอกับตรงนั้น
         คำบริกรรมคือพุทโธหายไปก็หายไป แต่ความรู้ที่ละเอียดนี้ไม่หาย ให้อยู่กับตรงนั้น มันก็จับตรงนั้นแทนไปเลย พอได้จังหวะจิตมันก็คลี่คลายออกมา พอระลึกคำบริกรรมได้พุทโธได้ เอาพุทโธอัดเข้าไปอีก ติดต่อกันไปเรื่อยๆ ทีนี้พอมันละเอียดเต็มที่มันก็ลงอีกอย่างนั้น ทีนี้เราก็จับได้แล้ว มันลงไปนั้นสติไม่ถอยจับตลอดๆ นี่ละทีแรกมันดิ้นมันดีดมันอยากคิดอยากปรุง ไม่ยอมให้คิด เอาพุทโธปิดช่องมันตลอดเวลา สติปิดช่อง พุทโธปิดช่อง กิเลสไม่เกิดขึ้น จึงกล้าพูดได้ละซิ



แน่ใจแล้วสอนคนอื่นก็แน่ใจ - พระธรรมเทศนาโดย หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน 
เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด เมื่อวันที่ ๑๘ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๔๗
อ่านเนื้อหาเต็มได้จาก http://www.luangta.com/thamma/thamma_talk_text.php?ID=2759&CatID=2