สวัสดีครับผมจะมาเล่าเรื่องที่บ้านให้ฟัง ตอนนี้ผมอายุ19แล้ว ผมเรียนอยู่มหาลัยปี1 ตอนนี้ผมเครียดมาก ไม่ว่าจะเรียน ครอบครัว สิ่งรอบข้าง ตอนผมจะมาเรียนที่นี้ ผมได้หาหออยู่ ผมอยากอยู่หอนอกแต่ที่บ้านก็ไม่เข้าใจ มีปากเสียงทะเลาะกัน จนผมโทรบอกหอ หอในก็บอกว่าเต็มเลยได้อยู่หอนอก แต่ผมก็โดนบ่นนุ้นนี้ แล้วตอนนี้ผมได้อยู่หอนอกแล้วแต่ผมจะย้ายหอ เพราะอยากอยู่คนเดียว ผมก็ได้หาหอราคาถูกนะ แค่มีแอร์อะ เขาจะไม่ให้ผมอยู่ จะให้อยู่หอพัดลม บอกว่ามันแพง อยากสบาย แต่ผมก็บอกเหตุผลไปว่ามันใกล้แล้ว ราคามันถูก ใกล้ม.ด้วย ห้องไม่ได้หรูหราไรเลยเป็นหอบ้าน ห้องธรรมดามีแอร์แค่นั้นเอง ผมเป็นผช.อะผมตัองการความส่วนตัว เหมือนผช.ที่อยู่หอคนเดียว บ้านผมมีแต่ผญ.นั้นแหละ แล้วโตกันหมดเเล่ว เขาเลยไม่เข้าใจผม ในสิ่งที่ผมต้องการบ้าง ผมก็ไม่ได้ขออะไรที่บ้านมากเลย นอกจากค่าขนม ค่าของใช้ แต่ทำไมที่บ้านไม่ให้สิ่งที่ผมต้องการบ้าง ผมแอบร้องไห้บ่อยมากกับการน้อยใจที่บ้าน ผมมีภาวะซึมเศร้าแล้วแหละ บางที่ก็ไมอยากอยู่อีกแล้ว มันไม่ใช่เเค่เรื่องหอหรอกมันหลายอย่าง ที่ที่บ้านบ่น ไม่เข้าใจ ผมใช้เหตุผลแต่ก็แทบไม่เคยจะได้ผลเลย ผมเด็กสุดในบ้านผมแล้วไง ผมก็เลยไม่มีสิทธิ ที่จะออกเสียงอะไรเลย ผมทรมานกับการไม่มีความสุขมาตลอด ผมแอบร้องไห้มาตลอด ผมท้อ บางทีผมต้องการกำลังใจมากกว่าที่ต้องมาเป็นแบบนี้ ผมเป็นมาตั้งแต่เด็กผมไม่รุจะปรึกษาใคร ผมจะเก็บไว้คนเดียวตลอด ผมควรทำยังไงดี ผมก็โตแล้วนะ แต่เหมือนไม่เคยมองผมโตเลย เป็นเด็กมาตลอด เพราะเป็นเด็กในสายตาของคนที่บ้านเลยไม่มีสิทธิจะออกเสียงอะไร ใครพอให้คำปรึกษาอะไรผมได้บ้างครับ