สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา มันเป็นปัญหาอัดอั้นมาตั้งแต่เรายังเด็กประมาณประถมได้ค่ะ ซึ่งตอนนี้เราอายุ17 เราหมดหนทางจริงๆค่ะ จึงให้มาเขียนกระทู้นี้
ก่อนอื่นเลย เราจะเล่าว่าเรารู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยค่ะ เราไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทุกคนปล่อยให้เราอยู่คนเดียว ที่บ้าน ทุกวัน ยิ่งตอนกลางคืนยิ่งน่ากลัวเพราะแถวบ้านมันเปลี่ยว พ่อกับแม่เราหย่าร้างกันซึ่งตอนนี้เราอยู่กับแม่ แม่ของเราไปมีแฟนใหม่แล้วปล่อยให้เราอยู่บ้านคนเดียว ที่ที่แม่ของเรานอนอยู่ทุกคืนเรายังไม่รู้เลยค่ะ ตอนนี้เป็นช่วงที่เรากำลังจะสอบเข้ามหาลัย เราไม่อยากให้เรื่องอื่นมาทำให้เราหลุดโฟกัสเรื่องสอบ ถ้าถามว่าเคยคุยปัญหานี้กับแม่และพ่อแล้วหรือยัง เราคุยเป็นร้อยๆรอบแล้วค่ะ เราไม่รู้แม่ของเราคิดอะไรอยู่ คือในความคิดเราแม่คนอื่นเขาคงไม่ปล่อยให้ลูกตนเองอยู่คนเดียวยามวิกาลแบบนี้ถ้าไม่จำเป็น ส่วนคุยกับพ่อ เราก็คุยแล้วค่ะ แต่เหมือนเดิมคือพ่อช่วยอะไรไม่ได้ (พ่อมีครอบครัวใหม่ค่ะมีน้อง2คน) เราก็เข้าใจพ่อนะคะกลัวว่าจะมีปัญหากับแฟนใหม่(เคยเกือบมีปัญหามาครั้งนึงแล้ว) ถ้าถามว่าปล่อยให้เราอยู่คนเดียวแบบนี้มานานมั้ย ประมาณ1ปีได้ ตั้งแต่ม.4เทอม2
ตอนแรกเราไม่โอเคมาก พอถึงจุดนึงมันก็ชินไปเอง แต่ตอนนี้มันกลับมาดิ่งเหมือนเดิม
เรารู้สึกขาดความอบอุ่นมากค่ะ เหมือนพ่อแม่ไม่รักเราเลย แต่ท่านก็บอกเราเสมอว่าท่านรักเรา แต่ทำไมเราถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยคะ? เราจนปัญญาแล้วจริงๆ
เด็กผู้หญิงคนนึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ในชีวิตด้วยเหรอคะ?
ก่อนอื่นเลย เราจะเล่าว่าเรารู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยค่ะ เราไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทุกคนปล่อยให้เราอยู่คนเดียว ที่บ้าน ทุกวัน ยิ่งตอนกลางคืนยิ่งน่ากลัวเพราะแถวบ้านมันเปลี่ยว พ่อกับแม่เราหย่าร้างกันซึ่งตอนนี้เราอยู่กับแม่ แม่ของเราไปมีแฟนใหม่แล้วปล่อยให้เราอยู่บ้านคนเดียว ที่ที่แม่ของเรานอนอยู่ทุกคืนเรายังไม่รู้เลยค่ะ ตอนนี้เป็นช่วงที่เรากำลังจะสอบเข้ามหาลัย เราไม่อยากให้เรื่องอื่นมาทำให้เราหลุดโฟกัสเรื่องสอบ ถ้าถามว่าเคยคุยปัญหานี้กับแม่และพ่อแล้วหรือยัง เราคุยเป็นร้อยๆรอบแล้วค่ะ เราไม่รู้แม่ของเราคิดอะไรอยู่ คือในความคิดเราแม่คนอื่นเขาคงไม่ปล่อยให้ลูกตนเองอยู่คนเดียวยามวิกาลแบบนี้ถ้าไม่จำเป็น ส่วนคุยกับพ่อ เราก็คุยแล้วค่ะ แต่เหมือนเดิมคือพ่อช่วยอะไรไม่ได้ (พ่อมีครอบครัวใหม่ค่ะมีน้อง2คน) เราก็เข้าใจพ่อนะคะกลัวว่าจะมีปัญหากับแฟนใหม่(เคยเกือบมีปัญหามาครั้งนึงแล้ว) ถ้าถามว่าปล่อยให้เราอยู่คนเดียวแบบนี้มานานมั้ย ประมาณ1ปีได้ ตั้งแต่ม.4เทอม2
ตอนแรกเราไม่โอเคมาก พอถึงจุดนึงมันก็ชินไปเอง แต่ตอนนี้มันกลับมาดิ่งเหมือนเดิม
เรารู้สึกขาดความอบอุ่นมากค่ะ เหมือนพ่อแม่ไม่รักเราเลย แต่ท่านก็บอกเราเสมอว่าท่านรักเรา แต่ทำไมเราถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยคะ? เราจนปัญญาแล้วจริงๆ