ผมจะมาเล่าเรื่องความรักที่เป็นไปได้ยากหรืออาจจะเป็นไปไม่ได้ของผมให้ฟัง มันจะเป็นไปได้ไหม?

มีอยู่วันหนึ่ง ผมได้มีโอกาสไปงานเกษตรแฟลร์เพื่อไปเดินเล่นซื้อของกินทั่วไป และแล้วก็เดินผ่านร้านนึงเป็นร้านขายน้ำแข็งใส ก็เลยอยากกินเข้าไปซื้อมากิน พอเข้าไปสั่งผมเจอผู้หญิงคนนึงเเค่เพียงเธอคนนั้นหันมาสบตาหัวใจผมก็เต้นแรงขึ้นๆ จนผมไม่กล้ามองหน้าเธออีกเลย (ในใจผมคิดว่าทำไหมเค้าถึงทำให้ใจเราเต้นแรงแบบนี้) หลังจากนั้นผ่านวันนั้น ผมอยากรู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใครเรียนหรือทำอะไรอยู่ที่ไหน จึงพยายามหา ไอจีของเธอโดยที่ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไรหรือเป็นใคร (ความรู้สึกเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเลย555) พยายามหาวันเเล้ววันเล่าน่าจะผ่านไป1-2เดือนได้ อยู่ๆก็เหมือนฟ้าท่านมาโปรด หุ้ยผมเจอไอจีของเธอคนนั้นเเล้ว เธอน่ารักเหมือนมาจากในนิยาย ปากนิด จมูกหน่อย และที่สำคัญผมก็ได้รู้ว่าเธอเรียนอยู่ที่ มศว. 

1ปีผ่านไป ผมอยากเจอเธอคนนั้นอีกครั้งนึง ผมจึงตัดสินใจไปงานเกษตรเเฟลร์อีกครั้งเพื่อที่อาจจะอังเอิญได้พบเธอคนนั้นอีกวันเเรกที่ไปผมไม่เจอเธอ วันที่2ก็ยังคงไม่เจอเธอ จนน่าจะเป็นสุดท้ายของงานรอบนี่ผมไปเดินเล่น แต่ครั้งผมได้เจอเธอคนนั้นอีกครั้ง หัวใจของผมเต้นเเรงเหมือนครั้งแรกที่เจอเธอ ผมคิดว่า”ผมคงชอบเธอคนนั้นมากแล้วล่ะ” ทุกครั้งที่มองเธอตัวผมสั่นแบบบอกไม่ถูก เสียอาการไปไม่เป็นทุกครั้ง555 แล้ววันนั้นก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนมีใครมากดปุ่มเพิ่มสปีดเลยล่ะ

หลังจากวันนั้นผมจึงอยากรู้จักเธอมากขึ้นๆเลยเข้าไปส่องไอจี ส่องเฟสเธอคนนั้นทุกวันๆ แต่ก็คิดเเล้วว่าคงเป็นไปไม่ได้เพราะผมและเธอไม่รู้จักกันสักนิดเดียว ผมได้เเค่ส่งกำลังใจให้เธอในทุกๆสิ่งที่เธอทำไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม กดหัวใจในรูปไอจีของเธอบ้างบางครั้งคร่าวเพื่อที่ว่าเธอจะคิดว่าไอ้นี่มันใคร555. 

ผ่านมาสักพักได้ ผมได้รู้ว่าเธอคนนั้นมีงานทีซิสหนังสั้นจบของเธอ และใครก็ได้สามารถเข้าชมได้ ผมไม่ลังเลที่จะไปเลย ผมตัดสินใจไปให้กำลังใจเธอในวันนั้น เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ แต่ว่าครั้งนี้ผมทำสิ่งที่อาจจะงี่เง่าไปหน่อย555 คือลงสตอรี่แล้วแท็กชื่อเธอบอกว่ายินดีด้วยนะครับกับความสำเร็จ แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ตอบกลับมาว่า”ขอบคุณมากนะค่า” ผมเเทบจะบ้าตายเธอตอบคนอย่างผมด้วย แค่นี้ผมก็ดีใจเเล้ว แต่ผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับเธอต่อเลยเพราะคิดว่าเธอก็คงตอบขอบคุณเป็นมารยาทเฉยๆเเค่นั้นเอง555
เวลาผ่านมาจนถึงเกือบสิ้นปี ผมก็เฝ้าดูเธอเหมือนเดิม ยิ่งวันไหนเธอลงรูปลงสตอรี่ผมเนี่ยยิ้มไม่หุบทั้งวันเลย และแล้วก็มาถึงวันที่เธอจบรับปริญญา ผมคิดว่างานนี้ผมต้องไปเพื่อที่จะไปแสดงความยินดีกับเธอด้วยตัวเองแล้ว ผมรวมความกล้าที่มีทั้งหมดไป ผมเตรียมการอยู่2เดือนคิดว่าจะซื้ออะไรให้เธอดีที่จะไม่เหมือนใครและสามารถใช้และเก็บไว้ได้ สิ่งแรกที่ทำให้เลยคือวาดกาดตัวการ์ตูนภาพเหมือน(ผมให้เพื่อนสอนวาดและใช้เวลาทำนานมากเพราะทำไม่เป็นเลย) อย่างที่สองก็คือ กระเป๋าผ้าเพื่อที่เธอก็ได้เอาไว้ใส่ของไปไหนมาไหนได้ อย่างที่สามคือกล่องดนตรี และสุดท้ายคือ. . . ..
พอถึงวันงานจบของเธอ ผมตัดสิ้นใจไปโดยที่ไม่รู้ว่าเธออยู่บริเวรไหนหรือตรงไหนเลย ผู้คนก็อย่างมากมองหาจนตาลาย ผมจึงตัดสินใจไดเเรกค์ไอจีองเธอไป และถามว่าเธออยู่ตรงไหน ไม่นานเธอก็ตอบกลับมาและบอกว่าอยู่ไหนแต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พระเจ้า คุณพ่อกับคุณแม่ของเธออยู่ด้วย โอ้พระเจ้าชั่งเล่นตลกอีกแล้ว แค่เธอคนเดียวผมยังไม่กล้าที่จะเข้าไปแสดงความยินดีเลยดันมีคุณพ่อคุณแม่อยู่ด้วยอีก ผมเดินวนอยูแถวนั้นทำใจอยู่เกือบ1ชม. แล้วก็พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างน้อยเราก็ต้องกล้าหน่อย และแล้วจึงค่อยๆเดินไปหาเธอและเเสดงความยินดี เธอทำหน้างงๆ ว่าเห้ยคุณคือใครเอาของมาให้ทำไม555 แต่เธอก็ชวนเราถ่ายรูปด้วย ตอนถ่ายรูปผมเกร็งมากจนมือสั่น55(ทุกคนคงมอบเห็นภาพที่มือสั่นคลายเเผ่นดินไหว) ทำอะไรไม่ถูกเลยเอามือสองข้างของผมจับกันเอาไว้เพื่อลดอาการสั่นและการถ่ายรูปก็ผ่านไปอย่างลุล่วง
ตกกลางคืนผมลงรูปตัวการ์ตูนที่วาดให้เธอแล้วเเท้กเธอในสตอรี่ เธอเข้ามาขอบคุณผมเช่นเคย แต่แล้วเธอก็เงียบหายไปเช่นเคย ดั่งสายลม

ผมตัดสินใจว่าจะเฝ้าอยู่เธอคนนี้อยู่ไกลตรงนี้เช่นเดิม
ผมจะอยู่ตรงนี้ข้างหลังคุณ ในวันที่คุณเดินคนเดียว. . . .

ขอบคุณที่รับฟังเรื่องบ้าๆของผมนะครับ
#CR7