คือเราชอบเกิดอาการแปลกๆเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปในภวังค์เวลาเป็นจะเหม่อและจะหยุดทุกการกระทำที่ตัวเองกำลังทำอยู่เลยอย่างเช่นเวลาเรากินข้าวเราจะหยุดกินเลยค่ะตอนอยู่กับแม่เราเคยโดนแม่ดุบ่อยๆว่าเป็นอะไรทำไมไม่รีบกินมันเหมือนว่ารอบข้างเงียบไปหมดเราเป็นบ่อยมากเลยค่ะแต่เราก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้นะคะแต่หลังจากนั้นคือเราจะซึมไปเลยค่ะเหมือนอารมณ์มันดาวน์ไปเลยบางครั้งก็ร้องไห้ออกมาเองเพื่อนๆที่ทำงานหรือคนรอบตัวทักเราบ่อยมากเลยว่าเป็นอะไรตอนเด็กแม่เราก็โดนพวกผู้ใหญ่แถวบ้านถามตลอดค่ะว่าเราเป็นอะไรทำไมดูไม่มีชีวิตชีวาเลยเราก็ได้แต่ตอบปัดๆแม่ไปค่ะว่าไม่ได้เป็นอะไรคนที่ไหนเขาจะยิ้มไ้ด้ทั้งวันแล้วเวลาที่เราอยู่เฉยๆเราจะคิดเรื่องที่มันเครียดๆตลอดเวลาเลยเราพยายามไม่คิดพยายามหาอะไรทำตลอดเพื่อไม่ให้คิดแล้วเวลามีเรื่องกระทบจิตใจเรานิดนึงเราจะคิดมากเลยค่ะคิดอยู่แบบนั้นจนนอนไม่หลับคิดซ้ำไปมาเราเคยคิดมากจนกระทั่งปวดหัวแล้วเลือดกำเดาไหลต้องแอดมิทรพ.3ครั้งแล้วค่ะเราเป็นคนเงียบๆนะคะชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเปิดเพลงดังๆวาดรูปเราไม่ชอบที่ๆคนพลุกพล่านค่ะถ้าเราอยู่ในที่แบบนั้นเราจะหงุดหงิดทันทีเราจะเป็นคนพูดน้อยไม่ค่อยพูดกับใครขนาดเพื่อนที่สนิทหรือครอบครัวหลายครั้งนะคะที่เราพยายามที่จะพูดให้เยอะขึ้นไปเที่ยวไปสังสรรค์กับเพื่อนให้มากขึ้นแต่ผลสุดท้ายคือเรารู้สึกว่ามันฝืนตัวเองเราเลยเลือกที่จะแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวเพราะไม่อยากทำให้คนอื่นเสียบรรยากาศค่ะเราไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรเราพยายามเข้ามาค้นหาข้อมูลมาตลอดเคยคิดว่าจะไปพบจิตแพทย์แต่เราก็ไม่กล้าเราไม่กล้าพูดกับใครแม้กระทั่งพ่อแม่เรากลัวคนอื่นเขาจะมองว่าเราบ้าเราเลยเก็บไว้คนเดียวมาตลอดแต่ช่วง2-3วันมานี้เราเครียดมากเราคิดแต่เรื่องเดิมๆจนไม่ได้นอนเราพยายามข่มตานอนแต่เรื่องมันก็จะวนอยู่ในหัวเราตลอดเลยค่ะ (อ่านแล้วงงกันมั้ยคะขอโทดที่พิมพ์ยาวค่ะ) สุดท้ายนี้เราอยากขอคำแนะนำค่ะเราต้องทำยังไงดีคะอาการที่เราเป็นอยู่เค้าเรียกว่าอะไร บางครั้งเราก็กลัวตัวเองเป็นบ้าขอคำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆด้วยนะคะ😞
ขอคำแนะนำค่ะ ไม่รู้จะปรึกษาใครดี😭