เราไม่ติดต่อไปที่บ้านนานหลายเดือน "เพราะทำตามที่พ่อแม่หวังไว้ไม่ได้" แหละวันนี้แม่ป่วย😢

เรื่อง คือ เราเป็น"ทอม"แต่ด้วยที่บ้านเป็นครอบครัวหัวโบราณ ตั้งแต่เด็กเราเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจ เพื่อนน้อย เรารู้สึกชอบผู้หญิง(ชอบเพื่อนตัวเอง)ตอนอยู่ ป.4 วันหยุดเสาร์-อาทิตย์มีวันหนึ่งเราไปขอเล่นกับพี่ๆเพื่อนกลุ่มหนึ่งในหมู่บ้านพี่เขาบอกว่า"เองเล่นกับพวกเราไม่ได้หรอกแม่เองชอบว่า" พอเริ่มขึ้นมอต้นก้อเริ่มซอยผมตัดผมตอนนั้นรู้สึกชอบอยากตัดเรื่อยๆ พอแม่เห็นครั้งแรกก็โดนดุ พอเริ่มเข้ามอปลายก็ตัดทรงทอมเลยไถ่ออกเลยพอตัดทรงนี้เวลาไปเรียนเลิกเรียนกลับบ้านด้วยความที่หมู่บ้านเาาก็หัวโบราณเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์พอเห็นสายตาชาวบ้านมองเรารู้สึกอาย รู้สึกเหมือนตัวประหลาด คือโครตรู้สึกแย่ ไม่อยากกลับบ้านเลยมันกดดันอึดอัดไปหมด เครียด บวกกับเป็นคนขี้อาย เวลาแม่เห็นเราเห็นสีหน้าแกผิดหวังมากที่เห็นเราสภาพผมสั้นเหมือนผู้ชาย  พอเริ่มโตแม่ก็เริ่มพูดเรื่องนี้อย่างจริงจังพูดตลอดว่า ทำไมตัดผมแบบนี้ใครสั่งใครสอน ไม่อายคนอื่นหรือไง แม่อายคนอื่นที่เขาชอบมาบอกว่าลูกก็หน้าตาใช้ได้ไม่น่าเป็นทอมเลย แม่รับไม่ได้หนักมาก พอเริ่มเข้าปี1 คือเข้ามาเรียนในเมือง เราอยู่บ้านนอกนะ เรารู้สึกเหมือนหลุดพ้นเพราะจะได้ไม่ต้องมีใครมาว่าเป็นแบบนั้นแบบนี้ ช่วงเรียนมหาลัย เราเริ่มไม่อยากกลับบ้าน เพราะแม่ถามตลอดว่าผมยาวหรือยัง แต่งตัวทำอะไรให้มันเหมือนผู้หญิงหน่อย ช่วงมหาลัยแม่คาดหวังสุดละ ที่เราไม่ค่อยกลับบ้านวันหยุดเพราะตอนแม่คุยด้วยแกก็บอกว่าไว้ผมยาวนะแต่งตัวสวยๆ เราก็อือๆไปแล้วก็เดินหนีทุกครั้ง เราคิดอะไรไม่ออกเครียดบวกกับเราแคร์พ่อแม่รักพ่อแม่มาก เราโทษแต่ตัวเองเวลาไม่ได้โทรหาเราโครตรู้สึกแย่มากอึดอัดที่ต้องโกหกว่าผมยาวแล้ว ไม่กลีบบ้านนะงานเยอะมีเรียนเสาร์-อาทิตย์ เขาผิดหวังมากที่เราเป็นทอม เราเคยคุยเปิดใจหบายครั้งเขาไม่ฟัง เขาบอกว่าเกิดเป็นลูกต้องทำตามที่แม่บอกอย่าขัดใจไม่อยากให้แม่มีความสุขหรอ ถ้าเองไม่เป็นผู้หญิงให้แม่แม่ก็อยู่กับเองไม่ได้นานหรอก หลังๆมาแม่ชอบเอาเรื่องชีวิตมาพูด แล้วต่อมาก็พูดถึงน้องชายคนหนึ่งในหมู่บ้านว่า วันนี้แม่เขามาบอกแม่ว่าให้ดองกับลูกชายเขาเนาะเอากันเนาะเด่วแม่จะได้ไปคุยรายละเอียดกับฝั่งนั้นอยู่ๆกันไปก็รักกันเอง เราก็เลยเลือกที่จะไม่โทรไปอีกเพราะไม่อยากได้ยินสิ่งเหล่านี้อีกเครียด เครียดจนถึงขีดสุดเคยคิดสั้นร้องให้ตลอดเวลา ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ นี่ก้อ3-4เดือนแล้วไม่ได้โทรไปตั้งแต่ไม่ได้โทรไปเราเป็นห่วงแกทุกวัน พอกลางคืนก็ร้องให้ทุกคืน เครียด แล้วก็ได้แต่ภาวะนาให้แกสบายดีอย่าเจ็บไข้ได้ป่วย แล้ววันนี้พี่ชายก็ส่งข้อความมาบอกว่าแม่ป่วย ในหัวเราดิ่งลงยิ่งกว่าเดิม ในชีวิตเราไม่เคยทำให้แม่เสียใจเลย แต่3-4เดือนที่ไม่ได้ติดต่อไปจนวันนี้เราตกนรกทั้งเป็นเป็นห่วงรักคิดถึงมาก แต่เราไม่ทำไรเลย ตอนนี้เราก็อ่อนแอไม่ต่างอะไรกับคนป่วย....ทุกครั้งที่ร้องให้เราก็พูดกับตัวเองเหมือนคนบ้า "พูดว่าได้โปรดใครก็ได้ช่วยเราที" ทุกคนเราเหนื่อยว่ะเรามีพี่สาวนะแต่เหมือนไม่มีถ้ามันทำให้แม่สบายใจได้สักวัน เราคงไม่ต้องมากดดันแบกรับอะไรคนเดียว แม่ทำเพื่อมันทุกอย่าง หลอกแม่กระทั่งแม่ตัวเองน้องตัวเอง ขอให้ช่วยก็เหมือนทำให้แย่ลง ทำไมชีวิตเรามันเฮงซวยงี้ว่ะ "เราแค่อยากใช้ชีวิตในสิ่งที่เราเป็น เราฝืนเห็นภาพตัวเองในความคิดของเขาไม่ได้" 😢