จะขอปรึกษา เพื่อนๆ ที่มีธุรกิจครอบครัว และมีพี่น้องที่ทำงานร่วมกันใน ธุรกิจครอบครัวขนาดเล็ก - ขนาดกลาง
รุ่นพ่อรุ่นแม่ได้ก่อร้างสร้างตัวจากเสื่อผืนหมอนใบ จนมีพนักงานประมาณ 50 - 80 คน
พอลูก ๆ เรียนจบ พ่อแม่ก็อยากให้ลูก ๆ สานต่อ ธุรกิจ เป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหมคะ
พอกลับเข้ามาทำงาน ยอมรับว่า ความคิดของคนรุ่นใหม่กับคนรุ่นเก่าค่อนข้างไม่ลงรอยกัน
ยกตัวอย่างเช่น
การทำงาน แบบ Work Life Balance ที่คนรุ่นใหม่ต้องการ
แต่กลับสวนทางกับรุ่นพ่อรุ่นแม่ที่ คิดว่า งานเป็นของเรา บริษัท เป็นของเรา เราต้องทุ่มเท 24 ชม. แม้ในตอนนอนยังต้องคิดถึงเรื่องงาน
เพื่อที่ตื่นมาจะได้ทำงานได้ วางแผนล่วงหน้า
ยอมรับเป็นความคิดที่ถูกต้องคะ
แต่พวกเราก็มีความพยายามทำงานให้เต็มที่ ซึ่งภาระอื่นๆ เช่น การดูแลครอบครัวตัวน้อยก็ต้องมี เวลาให้ลูก ให้สังคมบ้าง ดูแลตัวเองบ้าง
เช่นออกกำลังกาย หรือ ต้องทำความสะอาดบ้านของตัวเอง ซึ่ง การเป็นลูกเจ้าของอย่างบ้านเราเนี่ย
เลิกงานต้องปิด โอที กว่าจะเสร็จก็ 2 ทุ่ม ระหว่างนั้น คือ ห้ามออกไปไหน ต้องเฝ้าโรงงาน เดินโรงงานตลอดเวลาโอที
จนปิด กว่าจะได้เล่นกับลูกคือ 3 ทุ่มถึงบ้าน
ไม่ต้องพูดถึง ออกกำลังกายและงานบ้าน ไม่มีเวลาทำ
พอจ้างแม่บ้านมาทำ ก็ต้องทิ้งบ้านไว้ให้กับแม่บ้าน ซึ่ง ก็ไม่ได้มั่นใจว่าของจะอยู่ดี 100%
ไม่ต้องพูดถึงการทำอาหารทานในบ้าน คือ เลิกงานก็ดึกขนาดนั้นทานดึก ส่งผลต่อการอ้วนอยู่แล้ว
ออกกำลังกายไม่ได้ออกแน่นอน
ต่อให้ลูก ผลัดกันทำเวร ปิดโรงงาน แต่ก็ยังมีเวลาไม่พออยู่ดี เพราะ ทุกคนโดนสัปดาห์ละ 2 วัน อย่างน้อยๆ
อ่อถามว่าทำไมไม่ใช้ Manager คนอื่นๆ มาปิดโรงงานแทนหรือคะ
เพราะ พวกเค้าก็ไม่สามารถเป็นที่ไว้ใจได้เท่ากับลูกๆ ค่ะ เรื่องนั้นก็ตัดไปได้เลยที่จะฝากคนอื่นปิดโรงงานให้
อีกเรื่องแล้วกันค่ะ
เรื่องของการทำงานที่ไม่ได้ตามมาตรฐานที่เค้าวางไว้
เนื่องจากพวกเรามาทำงานกับพ่อแม่ได้ไม่ถึงครึ่งชีวิตที่ท่านทำกันมา
แน่นอนเรื่องประสบการณ์ เรื่องความรู้ เราก็มีไม่ได้ตรงสาย ก็ส่วนนึง
ทำให้ค่อนข้างคิด หรือทำอะไรไม่ได้ดั่งใจท่านพอสมควร
จากความรู้ที่เรียนมาเราก็พยายามจะเอามาประยุกต์ใช้
แต่ท่านก็ไม่ยอมรับความคิดของพวกเราอีก
ซึ่งจุดนี้ทำให้รู้สึกว่า ไม่ค่อยมีค่าในการทำงานใน องค์กรที่เป็นธุรกิจครอบครัวเท่าไร
เพื่อนๆ คนไหนมีปัญหาและการแก้ปัญหา ของการทำงานที่เป็นธุรกิจครอบครัวบ้างคะ อยากได้ความเห็นค่ะ ช่วยแชร์หน่อยค่ะ
ธุรกิจครอบครัว กับลูกหลานยุคปัจจุบัน การเปลี่ยนมือสู่ทายาทจากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูกใครมีปัญหาบ้าง
รุ่นพ่อรุ่นแม่ได้ก่อร้างสร้างตัวจากเสื่อผืนหมอนใบ จนมีพนักงานประมาณ 50 - 80 คน
พอลูก ๆ เรียนจบ พ่อแม่ก็อยากให้ลูก ๆ สานต่อ ธุรกิจ เป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหมคะ
พอกลับเข้ามาทำงาน ยอมรับว่า ความคิดของคนรุ่นใหม่กับคนรุ่นเก่าค่อนข้างไม่ลงรอยกัน
ยกตัวอย่างเช่น
การทำงาน แบบ Work Life Balance ที่คนรุ่นใหม่ต้องการ
แต่กลับสวนทางกับรุ่นพ่อรุ่นแม่ที่ คิดว่า งานเป็นของเรา บริษัท เป็นของเรา เราต้องทุ่มเท 24 ชม. แม้ในตอนนอนยังต้องคิดถึงเรื่องงาน
เพื่อที่ตื่นมาจะได้ทำงานได้ วางแผนล่วงหน้า
ยอมรับเป็นความคิดที่ถูกต้องคะ
แต่พวกเราก็มีความพยายามทำงานให้เต็มที่ ซึ่งภาระอื่นๆ เช่น การดูแลครอบครัวตัวน้อยก็ต้องมี เวลาให้ลูก ให้สังคมบ้าง ดูแลตัวเองบ้าง
เช่นออกกำลังกาย หรือ ต้องทำความสะอาดบ้านของตัวเอง ซึ่ง การเป็นลูกเจ้าของอย่างบ้านเราเนี่ย
เลิกงานต้องปิด โอที กว่าจะเสร็จก็ 2 ทุ่ม ระหว่างนั้น คือ ห้ามออกไปไหน ต้องเฝ้าโรงงาน เดินโรงงานตลอดเวลาโอที
จนปิด กว่าจะได้เล่นกับลูกคือ 3 ทุ่มถึงบ้าน
ไม่ต้องพูดถึง ออกกำลังกายและงานบ้าน ไม่มีเวลาทำ
พอจ้างแม่บ้านมาทำ ก็ต้องทิ้งบ้านไว้ให้กับแม่บ้าน ซึ่ง ก็ไม่ได้มั่นใจว่าของจะอยู่ดี 100%
ไม่ต้องพูดถึงการทำอาหารทานในบ้าน คือ เลิกงานก็ดึกขนาดนั้นทานดึก ส่งผลต่อการอ้วนอยู่แล้ว
ออกกำลังกายไม่ได้ออกแน่นอน
ต่อให้ลูก ผลัดกันทำเวร ปิดโรงงาน แต่ก็ยังมีเวลาไม่พออยู่ดี เพราะ ทุกคนโดนสัปดาห์ละ 2 วัน อย่างน้อยๆ
อ่อถามว่าทำไมไม่ใช้ Manager คนอื่นๆ มาปิดโรงงานแทนหรือคะ
เพราะ พวกเค้าก็ไม่สามารถเป็นที่ไว้ใจได้เท่ากับลูกๆ ค่ะ เรื่องนั้นก็ตัดไปได้เลยที่จะฝากคนอื่นปิดโรงงานให้
อีกเรื่องแล้วกันค่ะ
เรื่องของการทำงานที่ไม่ได้ตามมาตรฐานที่เค้าวางไว้
เนื่องจากพวกเรามาทำงานกับพ่อแม่ได้ไม่ถึงครึ่งชีวิตที่ท่านทำกันมา
แน่นอนเรื่องประสบการณ์ เรื่องความรู้ เราก็มีไม่ได้ตรงสาย ก็ส่วนนึง
ทำให้ค่อนข้างคิด หรือทำอะไรไม่ได้ดั่งใจท่านพอสมควร
จากความรู้ที่เรียนมาเราก็พยายามจะเอามาประยุกต์ใช้
แต่ท่านก็ไม่ยอมรับความคิดของพวกเราอีก
ซึ่งจุดนี้ทำให้รู้สึกว่า ไม่ค่อยมีค่าในการทำงานใน องค์กรที่เป็นธุรกิจครอบครัวเท่าไร
เพื่อนๆ คนไหนมีปัญหาและการแก้ปัญหา ของการทำงานที่เป็นธุรกิจครอบครัวบ้างคะ อยากได้ความเห็นค่ะ ช่วยแชร์หน่อยค่ะ