ทุกคนต่างเทินทางมาจาก0 เชื่อมั้ยว่าการที่เราจะทำอะไรที่เรารักให้มันสำเร็จมันลำบากมากเลยนะ เราก็เป็นคนนึงที่รักชีวิตอิสระมาก
ย้อนไปเมื่อ4ปีก่อน ตอนเราป.6 เราก็ต้องหารร.ที่ต้องต่อม.1เราก็จับพัดจับผูจนได้เข้ารร.ประจำที่หนึ่งโรงเรียนนี้เขาอยู่เป็นครอบครัว แบบรุ่นพี่รุ่นน้อง อาจจะมีเรื่องกันบ้างแต่พอปรับความเข้าใจกันได้ก็กลับมารักกันเหมือนเดิม ตอนเราเข้าไปปีแรก มันก็ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่มีรุ่นพี่คอยแนะนำ มีเพื่อนคอยให้กำลังใจ แต่พออยู่ไปอยู่มามันเริ่มเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นครอบครัว เพื่อนที่เป็นให้ได้ทุกอย่าง ส่วนรุ่นพี่ก็เป็นทั่งพี่ เป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งพ่อแม่ให้เราคอยให้คำปรึกษาเราเราอยู่ที่นั่นมา4ปีเราได้รู้อะไรหลายๆอย่าง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เราไม่เคยรู้และไม่เคยเข้าใจเลยจนถึงทุกวันนี้ก็คือพ่อเรากับแม่เรา ตอนเราอยู่ม.3ด้วยความที่เราเป็นคนที่ร้องไห้ยากไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็นแต่วันนั้นเราเหนื่อยมาก เหนื่อยมากจริงๆ เราก็เลยโทรหาพ่อเราบอกว่าเราไม่ไหวแล้วเราเหนื่อยแต่คำที่พ่อเราพูดออกมาคือคำว่า "อดทน เรื่องแค่นี้ทำไมจะทนไม่ได้"ในขณะที่พ่อแม่คนอื่นๆพูดมาว่า"สู้ๆนะลูก ไหวมั้ย ไม่ไหวก็กลับบ้านเรานะลูก"ไอคำที่พ่อแม่เพื่อนพูดเนี่ยมันเป็นคำที่เราอยากได้ยิ้นมาจากพ่อกับแม่เรามากที่สุดอ่ะแต่เราก็ไม่ได้ยินมัน เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงอยากได้ยินคำนั้น555น่าตลกใช่ป่ะล่ะ เราต้องอยู่แบบไม่มีกำลังจากครอบครัวอยู่1ปีเหนื่อยนะท้อนะแต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากที่เราต้องทนต้องดิ้นรนเอง วันที่เพื่อนเห็นเราร้องไห้พวกมันเดินเข้ามาแล้วบอกว่า"ไม่เป็นไรนะ ยังมีพวกกูนะเว้ย กูใจหายนะที่เห็นร้องไห้ กูไม่เคยเห็นร้องไห้อ่ะ"แล้วเราก็กอดคอกันร้องไห้ ทุกคนคิดดูพวกมันอยู่กับเราตลอดอย่างนี้จะไม่ให้รักพวกมันได้ไง โดนอะไรก็โดนด้วยกัน อยู่ด้วยกันมาตั้งเกือบ4ปีพวกเราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะอะ เราไม่รู้หรอกว่าพวกมันเพื่อนตายเรามั้ย แต่เราอ่ะเพื่อนตายให้พวกมันทุกคนได้ แต่คำพูดปลอบโยนแบบนี้อ่ะ เราอย่ากได้ยินมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าให้เรากำเนิดเรามากกว่าแต่ตอนนี้เราปลงแล้ว555 เราชอกมากเลยกับการได้อยู่กับเพื่อน เพราะมันทำให้เราไม่ต้องคิดอะไร ขอบคุณคนที่ยอมเสียเวลาเข้ามาอ่านนะ