เข้ากับคนที่เด็กกว่าไม่ค่อยได้ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิงเลย

ช่วงหลังๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับคนที่เด็กกว่าเราไม่ค่อยได้ ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิงเลยครับ คือถ้าเด็กกว่าแค่ปีสองปีก็ยังพอคุยกันรู้เรื่องบ้าง (ยกเว้นพวกเด็กเกรียนที่ไม่รู้จักเคารพรุ่นพี่) แต่ถ้าห่างกันมากกว่านั้น มันเหมือนมีช่องว่างระหว่างวัยที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรร่วมกับเขาลำบาก ยิ่งอายุห่างกันมากก็ยิ่งเห็นชัด โดยเฉพาะเรื่องไลฟ์สไตล์หลายๆ อย่าง ผมมองเด็กมัธยมกับปริญญาตรีสมัยนี้แล้วย้อนกลับมามองตัวเอง บางทีก็คิดว่าตอนเราอายุเท่าเขาเราไม่เหมือนเขาในตอนนี้ อาจจะเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมในสมัยนั้นมันไม่เหมือนสมัยนี้ ความชอบ ความสนใจไม่ตรงกัน หรือไม่ก็ค่านิยมหรือความคิดแบบสมัยใหม่ที่ไม่เหมือนของเรา ผมยอมรับนะว่าความคิดผมบางอย่างก็เหมือนคนรุ่นเก่า แต่สิ่งใหม่ๆ ที่เข้ามาในชีวิตผมก็เปิดรับเป็นบางอย่างถ้าคิดว่ามันดีสำหรับเรา แต่พอมาคิดอีกที ผมก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่างสมัยปริญญาตรีตอนมีรุ่นน้องเข้ามาใหม่ก็ไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าเพื่อนกับรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้าม พอเริ่มเรียนปริญญาโทซึ่งเป็นคนละสาขากับที่เรียนตอนปริญญาตรีก็อยากทำความรู้จักกับรุ่นน้องปริญญาตรีในสาขาเดียวกัน แต่สุดท้ายก็ไม่สนิทกันเท่าเพื่อนปริญญาโทด้วยกันซึ่งส่วนใหญ่แก่กว่าผมกันทั้งนั้น ถึงเรื่องความรักผมจะชอบคนอายุมากกว่าแต่ในเรื่องอื่นผมก็ไม่เคยรังเกียจคนที่เด็กกว่าสักนิดเลยนะ (ผมเพิ่งค้นพบตัวเองว่ามันเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ผมชอบคนอายุมากกว่า) รุ่นน้องผมที่ดีๆ ก็มีเยอะทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง แต่ไม่เข้าใจตัวเองว่ามันมีอะไรมากั้นไว้ทำให้ผมเข้ากับเขาไม่ค่อยได้ แบบว่าเจอหน้าก็ทักทายกันแค่คำสองคำ ไม่ค่อยมีอะไรให้คุยกันเหมือนคนที่โตกว่าหรือรุ่นเดียวกัน ผมเองก็อยากจะมีเพื่อนทุกวัยนะ คนที่แก่กว่าผมมากๆ บางคนผมยังเข้าไปสนิทกับเขาได้เลย แต่ทำไมคนที่เด็กกว่าผมไม่ว่าจะเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้ามกลับรู้สึกว่าไม่สนิทกันเท่าที่ควร ทำยังไงถึงจะหายจากความรู้สึกแบบนี้ได้ครับ