บางครั้งไม่อยากคิดอะไร แต่จิตไม่ยอมหยุดคิด แค่นั้นยังไม่พอ มันยังทำให้เห็นภาพตามที่มันคิดอีกด้วย

เวลาหิวก็ต้องดิ้นรนหาอะไรทานเพื่อระงับความหิวนั้น เวลาป่วยก็ต้องหายาทานเพื่อระงับเวทนาที่เจ็บปวดนั้น และจำเป็นที่ต้องดิ้นรนหาเงินเพื่อเป็นปัจจัยในการซื้อสิ่งจำเป็นในการดำรงชีพ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ต้องแบกภาระเอาไว้ ทำให้รู้สึกว่าเหนื่อย
เมื่อเห็นความเป็นไปของธรรมชาติรูปและนามที่แปรปรวนซึ่งแม้ไม่คิดแต่มันก็คิด จิตมันคิดอะไรไปโดยที่ตนไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งเห็นภาพที่เกิดจากความคิดซึ่งไร้สาระเหล่านั้นจนทำให้ไม่ปราถนาที่จะเห็นต่อ

ดู ๆ ไปแล้ว มันไม่ได้เป็นตนเลยสักนิด ยิ่งทำให้รู้สีกว่า เวลาของชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ช่างยาวนานเหลือเกิน