คือเริ่ม  ที่  ผมเคยเจ็บกับผู้หญิงมาเยอะมากๆๆ  จนก่อกำแพงกับตัวเอง  ใช่ชีวิตที่ไม่คิดจะจีบใครคบใครหรือดึงใครเข้ามาในชีวิต  อยู่กับเพื่อนกับครอบครัว  มาเป็นเวลาหลายปี   จนวันหนึงโหลดแอปหาคู่มาเล่นขำๆแก้เบื่อ   ได้เจอกับผู้หญิงคนหนึงเราคุยกันถูกขอ  ก็ขอไลน์ขอเฟสมา  นัดไปหาครั้งแรก  ผมไปรับและก็พาไปเดินตลาดใกล้ๆบ้านเธอ  หลังจากนั่นเราก็คุยกันเลื่อยๆจนตกรงคบกัน  เป็นแฟนกัน  ไปเที่ยวไปกิน  ไปซื้อของด้วยกันบ่อยๆ  แล้วก็เข้าไปไหว้พ่อแม่เธอ  (พ่อแม่หวงลูกสาวมาก)​  แต่เราก็เอาชนะใจพ่อแม่เธอได้ในระดับหนึง เวลาครอบครัวเค้าไปเที่ยวก็พาผมไปด้วยตลอด  ตรงนี้เป็นจุดเปลี่ยนที่พังกำแพงของผมมากเธอกายเป็นส่วนหนึงในชีวิต   ทุกวันหลังเลิกงานผมก็จะไปรอรับเธอที่ทำงานบ่างที่มหาลัยบ่างใช้เวลาหลังเลิกงานอยู่ด้วยกันแถบทุกวันที่เราจะหาเวลาว่างไป เราคบกันเลื่อยๆ  จนเวลาผ่านไปๆ ตอนนี้ก็จะ10เดือนแล้ว  ด้วยความที่เธอเด็กกว่า  เธอก็จะงี่เง่าเอาแต่ใจหน่อยๆ  ซึงผมก็เข้าใจตรงนั่น  ทุกครั้งมะเลาะกันผมก็เป็นฝ่ายยอมแหละง้ออยู่ตลอด  อยากได้อะไรอยากไปไหนผมก็ซื้อให้พาไป  ตามที่กำลังผมมีจ่ายโดยไม่คิดหรือทวงคืนอะไร ด้วยความที่พ่อแม่อยากให้หมั้นกันไว้ก่อน  และเราสองคนอยากเป็นครอบครัวไวๆ   ผมยอมทำงานหนักขึ้นเพื่อเก็บเงินหมั้น  จนมีเวลาให้น้อยลง จนทะเลาะกันบ่อยๆขึ้น แล้วเธอก็เปลี่ยนไปจนรู้สึกได้  ขึ้นกูบ่อยขึ้น  ด่าบ่าง   บางครั้งก็ไล่อย่างหมูอย่างหมา  โดยไม่สนใจหรือแคร์ความรู้สึกผมเลยจนตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเรายังรักกันอยู่ไหม  เราคุยกันน้อยลงเจอกันน้อยลง  เธอทำเหมือนพยายามมองหาใครใหม่เข้ามาแทน  ตลอดเวลาที่คบกันผมไม่เคยขออะไรเธอเลย  เธอก็ไม่เคยให้อะไรผมเลยไม่เคยพยายามแม้แต่เข้าใจผม  เวลาอะไรไม่ได้ดั้งใจก็โวยวาย อธิบายอะไรไปก็ข้ออ้าง   ผมไม่รู้ว่าเธอยังรักผมรึป่าว  ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันยังเป็นความรักรึป่าว  เพราะเธอไม่แม้แต่จะพยายามทำอะไรเพื่อรักษาผมไว้เลย  เหมือนมีผมหรือไม่มีผมอยู่ตรงนี้ก็ได้  คำว่าเบื่อคำว่ารำคาญ  คำว่าโสด  ออกจากปากเธอบ่อยขึ้น  เพื่อนๆคิดว่า  ผมควนอยู่ตรงนี้ต่อไปหรือป่าว   บางครั้งผมก็คิดนะ  สิ่งสุดท้ายที่ผมจะให้เธอได้อาจเป็นการหายออกไปจากชีวิตเธอสะ  เพื่อให้เธอได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ  ชีวิตใหม่ๆ  เพราะตอนนี้ผมอาจไม่ใช่ความสุขไม่ใช่ลอยยิ้มของเธอแล้ว