รู้สึกสิ้นหวังในการใช้ชีวิต

ตามหัวข้อครับ ตอนนี้คือเราเครียดหลายอย่าง แล้วก็รู้สึกเศร้า เหงา หลายอย่างตีกันไปหมด ท้าวความเลยคือสมัยประถมยันจบม.ต้น สภาพชีวิตในรั้วรร.เหมือนตกนรก เรื่องที่ผมเคยทำผิดพลาดที่เราไม่ได้เป็นคนเริ่มมันตามหลอกหลอนผมโดยคนรอบตัว เอาเรื่องนี้มาพูดใส่เหมือนเป็นเรื่องตลก เอามาล้อ ตอนประมาณม.3ก็เคนถึงขั้นโดนรุ่นน้องวิ่งมาล้อ มารุมล้อ เป็นอะไรที่อึดอัดมาก มันโกรธมันเครียด แต่เราทำอะไรไม่ได้ บอกครู บอกใครก็เท่านั้น มันตามมาทุกวันนี้ ทั้งๆที่เราไม่ผิดอะ เราไม่มีโอกาสได้เล่า ได้พูดความจริงสักครั้ง แต่คือคนเอาแค่ส่วนที่เรากระทำเค้าไปพูดกันเละเทะ ล้อกันเป็นเรื่องขำ จริงๆมันมีอีกหลายอย่าง เรื่องนี้ขอยกตัวอย่างที่ฝังใจ ลามมายันครอบครัว ที่เหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เลย แม่กลายเป็นคนพูดตัดทอนกำลังใจ กลายเป็นพูดให้เราเจ็บ กลายเป็นคนที่ทำให้เราอยากตายๆไปมากที่สุด แต่ก่อนเราเป็นคนชอบเล่า ชอบพูด ว่าวันนี้ไปเจออะไรมาบ้าง ชอบปรึกษา แต่ตอนนี้ไม่เลย ไม่อยากจะพูดแม้แต่ความรู้สึกตัวเอง เพราะเราคิดนะ ว่าเราจะพูดไปทำไม เล่าไปแล้วมันมีอะไรดี “เล่าแล้วคนฟังได้สนใจฟังไหม” มันอึดอัดไปหมด จนวันนี้นอนร้องไห้
แล้วก็ขอบคุณมาก สำหรับคนที่เข้ามาอ่านจนจบนะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านในสิ่งที่เราอยากจะระบาย