* มองข้ามกระทูนี้ไป เด็กเขียนเพ้อไร้สาระเขียนบ่น ตามอารมณ์แปรปรวน
      ผมก็แค่เด็กโง่ๆคนหนึ่งที่ รู้สึกเหนื่อยกับชีวิต มีครอบครัวที่หวังดี แต่เหมือนจะทำร้ายกัน ช่วยรับฟังเรื่องของผมด้วยครับ
       ผมแค่รู้สึก ขาดพ่อแม่ ทั้งที่พ่อแม่ผมนั้งข้างๆ โดยเฉพาะแม่ของผม ผมต้องคอยบอกรักมากๆกับแม่ทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน ถ้าไม่บอกก็จะงอน มันเบื่อครับ ผมรักท่านแต่ไม่ใช่แบบนี้ในทางกลับกัน ผมรู้สึกคำที่พวกท่านบอกรักมันดูไม่จริงใจ
       ครอบครัวผมมักบอกว่าโตแล้วควรทำอะไรเป็น คิดอะไรเป็น ถ้าหากแม่ตายแล้วจะทำอย่างไร ซึ่งผมเข้าใจในส่วนนี้ แต่ผมว่าไม่ใช่ให้ผมคิดทุกอย่างเอง มันทำให้รู้สึกห่างจากพ่อแม่ ไม่กล้าถามอะไรเลย เพราะสิ่งที่ได้มา เป็นคำล้อเลียน บอกโง่ หรือไม่บอกอะไรเลย มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ ม.1 ละครับ
       ตอนนี้ผมอยู่ ม.3 ต้องเตรียมเอกสาร ผมพยายามทำทุกอย่าง รู้มั้ยครับตอนนี้ ผมยังงงกับ แค่การปริ้นทะเบียนบ้านเลย ทำถูกทำผิดจนกว่าจะเสร็จ และเวลาหาของไม่เจอ มันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเกิดขึ้น เพราะผมจะโดนบ่น สิ่งสุดท้ายที่ต้องทำคือ ต้องไปขอเอกสารใหม่ ทั้งที่ผมไม่ได้เป็นคนเก็บ( ตัวแม่แหละเก็บแล้วโทษผม) และบางทีถ้าช่วยกันหาก็อาจจะเจอไปแล้ว
       นี้คือเนื่องเล็กๆที่ผมเจอ และน่าน้อยใจ แต่สิ่งทีผมน้อยใจยิ่งกว่าคือต่อจากนี้ ผมโดนปล่อยเกรด ให้หายไป ไม่ใช่ความผอผิดของคุณครู เพียงเพราะแม่ต้องการให้ผมอยู่ด้วย ผมคิดนะ แม่ขาดความอบอุ่นขนาดนั้น เลยหรอ และยังบอกอรกว่า ไม่ต้องสนใจหรอกยังไงก็โง่ อยู่แล้ว
       ทำให้ตอนนี้ผมรู้สึกท้อที่ผม พยายามมาตลอดได้คะแนนดีขึ้น อันดับในห้องดีขึ้นมาก แต่กลับ โดนแบบนี้

       แต่ถึงอย่างไรผมรักพวกท่าน ผมแค่เขียนบ่น มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมั้ง
ผมหวังว่า ผมจะเห็นเรื่องที่ผมเขียนมันจะเป็นเรื่องตลก ในตอนที่ผมโตขึ้น
ไร้สาระเนอะครับ ชีวิตเรามันก็เป็นแบบนี้ปกติอยู่แล้ว 😁😁😁😁😁