สวัสดีค่ะ เรารบกวนปรึกษาเรื่องความรักหน่อยค่ะ
จริงๆเขายื่นคำขาดแล้วว่าไม่ไปต่อแล้วนะ เขาตัดใจแล้ว เขาคิดว่าไปต่อไม่ได้ เพราะเราอารมณ์ร้อน ซึ่งหลายครั้งเขามองข้าม แต่หนักข้อสุดที่ทำให้เขารู้สึกเปลี่ยนไป คือวันนั้นเขาตั้งใจมารอเราหลังจากเพื่อนเราเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย แล้วเราหัวเสียมาก text ไปยาว
แล้วสุดท้านเขาตอบมาสั้นๆ เราเลยคิดว่าเขาไม่แคร์ จนเรายอกเขาไปว่า 'เธอช่วยอะไรเราไม่ได้เลย'
จนวันนึงที่ต้องห่างกันเขาบอกว่าเขารู้สึกน้อยลง จะพยายามให้กลับไปรู้สึกแบบเดิมนะ
แต่เขารู้สึกอึดอัดบ่อยๆที่ต้องเจอเรา ไม่สบายใจเหมือนเดิม
จนเขามีเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ ตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจ คิดว่าเพื่อนคือตัวแปรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป เลยกลายเป็นทะเลาะกันมากขึ้น จนวันนึงโอกาสที่เคยได้รับมันหมด
หลังจากนั้นเราก็มาคิดว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาอาจจะไม่ใช่คนปลอบใจเก่ง หรือแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเก่ง แต่เขาคือแรงขับเคลื่อนเรา ทำให้เรามีความมั่นใจในตัวเอง ทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้น
รู้สึกอุ่นใจเวลามีเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม
ถึงวันนั้นจะเป็นวันที่แย่ แต่รู้ว่าแค่มีเขามันจะดีขึ้นได้
ตอนนี้มีคงสายไปแล้ว เราทำคนที่รักเราที่สุดหายไปแล้ว เพราะอารมณ์เราเอง เราไม่อยากเป็นคนแบบนี้
หลังๆมาเราพยายามปรับแล้ว แต่ดันไม่เข้าใจเรื่องเพื่อนเขาอีก มันเลยพังกว่าเดิม
เรายังไม่พร้อมจะมูฟออน
เราขอให้เขาอยู่ต่อสองเดือน เพราะช่วงนี้คือช่วงที่ต้องผ่านเรื่องยากๆสำคัญๆในชีวิตเรา
แต่เขาก็บอกว่าเขาไม่เหมือนเดิมแล้วนะ
ให้เท่าที่ให้ได้ ไม่มีการให้โอกาสอีกเพราะหมดไปแล้ว
เรารู้สึกเสียดาย ผิดหวังในตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวด้วย
เราไม่รู้ว่าในอนาคตจะเจอคนที่น่ารักแบบเขามั้ย
คนที่เป็นพลังบวกให้เราได้ขนาดนี้
เขาเป็นน่ารัก มีคนเข้าหาเยอะมากทีเดียว
ไม่เคยรักใครหรือเปิดใจให้ใครมาก่อน
เราคือคนแรก
นี่คือสิ่งที่เราเสียดาย
เราอยากไปต่อมันพอจะมีทางไหนอีกบ้างมั้ยคะ
เราอยากให้เขารู้ว่าเราเปลี่ยนแล้วนะ ยอมทุกอย่างแล้วนะ
แค่อยากให้เขาให้โอกาา ให้ความหวังเราอีกสักครั้ง
อยากให้เขามองเห็น เราอยากให้เขายิ้มเพราะเราอีกครั้งนึง
ควรทำยังไงดีคะ เมื่อแฟนบอกว่าไม่เห็นทางไปต่อ เพราะเราอารมณ์ร้อน
จริงๆเขายื่นคำขาดแล้วว่าไม่ไปต่อแล้วนะ เขาตัดใจแล้ว เขาคิดว่าไปต่อไม่ได้ เพราะเราอารมณ์ร้อน ซึ่งหลายครั้งเขามองข้าม แต่หนักข้อสุดที่ทำให้เขารู้สึกเปลี่ยนไป คือวันนั้นเขาตั้งใจมารอเราหลังจากเพื่อนเราเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย แล้วเราหัวเสียมาก text ไปยาว
แล้วสุดท้านเขาตอบมาสั้นๆ เราเลยคิดว่าเขาไม่แคร์ จนเรายอกเขาไปว่า 'เธอช่วยอะไรเราไม่ได้เลย'
จนวันนึงที่ต้องห่างกันเขาบอกว่าเขารู้สึกน้อยลง จะพยายามให้กลับไปรู้สึกแบบเดิมนะ
แต่เขารู้สึกอึดอัดบ่อยๆที่ต้องเจอเรา ไม่สบายใจเหมือนเดิม
จนเขามีเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ ตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจ คิดว่าเพื่อนคือตัวแปรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป เลยกลายเป็นทะเลาะกันมากขึ้น จนวันนึงโอกาสที่เคยได้รับมันหมด
หลังจากนั้นเราก็มาคิดว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาอาจจะไม่ใช่คนปลอบใจเก่ง หรือแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเก่ง แต่เขาคือแรงขับเคลื่อนเรา ทำให้เรามีความมั่นใจในตัวเอง ทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้น
รู้สึกอุ่นใจเวลามีเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม
ถึงวันนั้นจะเป็นวันที่แย่ แต่รู้ว่าแค่มีเขามันจะดีขึ้นได้
ตอนนี้มีคงสายไปแล้ว เราทำคนที่รักเราที่สุดหายไปแล้ว เพราะอารมณ์เราเอง เราไม่อยากเป็นคนแบบนี้
หลังๆมาเราพยายามปรับแล้ว แต่ดันไม่เข้าใจเรื่องเพื่อนเขาอีก มันเลยพังกว่าเดิม
เรายังไม่พร้อมจะมูฟออน
เราขอให้เขาอยู่ต่อสองเดือน เพราะช่วงนี้คือช่วงที่ต้องผ่านเรื่องยากๆสำคัญๆในชีวิตเรา
แต่เขาก็บอกว่าเขาไม่เหมือนเดิมแล้วนะ
ให้เท่าที่ให้ได้ ไม่มีการให้โอกาสอีกเพราะหมดไปแล้ว
เรารู้สึกเสียดาย ผิดหวังในตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวด้วย
เราไม่รู้ว่าในอนาคตจะเจอคนที่น่ารักแบบเขามั้ย
คนที่เป็นพลังบวกให้เราได้ขนาดนี้
เขาเป็นน่ารัก มีคนเข้าหาเยอะมากทีเดียว
ไม่เคยรักใครหรือเปิดใจให้ใครมาก่อน
เราคือคนแรก
นี่คือสิ่งที่เราเสียดาย
เราอยากไปต่อมันพอจะมีทางไหนอีกบ้างมั้ยคะ
เราอยากให้เขารู้ว่าเราเปลี่ยนแล้วนะ ยอมทุกอย่างแล้วนะ
แค่อยากให้เขาให้โอกาา ให้ความหวังเราอีกสักครั้ง
อยากให้เขามองเห็น เราอยากให้เขายิ้มเพราะเราอีกครั้งนึง