คำถามตามชื่อกระทู้เลย ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกันมาแชร์ไว้แบ่งกันอ่านนะ ถือว่าเป็นพื้นที่ให้ระบายก็ได้ แล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกันครับ...
เรื่องราวข้างล่างนี้เอาไว้ประกอบการตัดสินใจในคำตอบเท่านั้น มีความดราม่าและเวิ่นเว้ออยู่ในนั้น ใจไม่แข็งพออย่าอ่านครับ
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนประสบกับรูปแบบของความสัมพันธ์แปลกๆที่ตลอดชีวิตจะสามสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยเจอ (หรืออาจจะเพราะเราอ่อนต่อโลกของความรักทั้งคู่ก็ไม่รู้) ประเด็นคือเราคิดว่าชีวิตรักของเรา "เต่า
" ด้วยกันทั้งคู่ ได้แต่บอกกันว่า "ไม่ไหวบอกไหว" ไว้ก่อนเพื่อน แล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกัน เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ...
ในกรณีของเรา ตั้งแต่ผิดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งก่อน ก็ตั้งใจไว้ว่าจะทำความรักครั้งใหม่ให้ดีขึ้น เป็นความรักที่มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ส่งเสริมกันและกันไปในทางที่ดี และเอาจริงๆก็คือตั้งความหวังกับความรักครั้งใหม่ไว้ใหญ่พอสมควร ผ่านมา 3 ปีจึงไม่มีใครเข้าตากรรมการซักคน ไม่คิดจะเริ่มใหม่กับใครง่ายๆ (โสดแล้วยังเรื่องมากไปอีก) ช่วงนั้นอินกับเพลงประกอบภาพยนต์เรื่อง A Star is Born, I'll never love again มาก
[...Don't wanna feel another touch
Don't wanna start another fire
Don't wanna know another kiss
No other name falling off my lips
Don't wanna give my heart away
To another stranger...]
แต่แล้วสถาการณ์ก็เปลี่ยนไป เมื่อผมได้พบเธอ เธอที่ทำให้โลกหม่นๆสดใสขึ้นทีละน้อย เธอคนที่เดินเข้ามาในห้องแล้วเหมือนไฟทั้งหมดในห้องก็ถูกเปิดให้สว่างขึ้น แววตาเธอสดใส รอยยิ้มเธอมีพลัง กำแพงที่ผมสร้างไว้พังทลายลงเหมือนตอนที่ the Night King ขี่มังกรตาสีฟ้ามาถล่มกำแพงของ the Night Watch แบบนั้นเลย (เว่อร์ไปมาก แต่ฟิลลิ่งมันได้) เริ่มจากเป็นเพื่อนกัน จนสนิทกันมากเกินกว่าเพื่อนไปมาก ใช้ชีวิตด้วยกันเยอะพอสมควร ไป dinner กัน กลับมาค่ำๆดูหนังผีด้วยกัน (ไม่ค่อยได้ดูหรอกเพราะนางกลัวผีมาก แล้วก็ประเดิมเรื่องแรกด้วย shutter เลย) แล้วก็ไปกิน brunch ด้วยกันตอนสายๆ เดินเล่นในสวน ไปส่งที่บ้าน เดินดูไฟ Chritmas มีของขวัญให้กันวันปีใหม่ และอื่นๆอีกมากมาย มันเยอะจนเราค่อยๆมั่นใจ ความกลัวที่มีค่อยๆเล็กลง คิดว่าจะลองเปิดใจ เริ่มต้นครั้งใหม่ให้สวยงามแบบที่ตั้งใจไว้ แล้วอยู่ดีๆ...เธอก็หายไปครับ
หายไปแบบไม่ได้ติดต่อกันเลยเป็นเดือนๆ หายไปโดยไม่รู้เหตุผล คือยังคงติดต่อได้ (คือนางพิมพ์ตอบมาสั้นๆหลังจากที่ทักประมาณ 2 วัน) แต่หายไปจากชีวิตที่ปกติเจอกันทุกวัน เธอบอกที่ผ่านมาเธอไม่ได้คิดอะไร เราเป็นเพื่อนที่พิเศษมากๆของเธอ แต่เราเป็นได้แค่นั้นจริงๆ เหตุการณ์นั้นผ่านมาครบปีแล้วครับ แต่เธอก็ยังคงเป็น "คนที่มีผลต่อหัวใจ" ของผมอยู่ดี ยังคงคิดถึงและสงสัยว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น และนั่นคือภาวะของผมในเวลานี้ซึ่งก็คิดว่าแย่พอสมควร แต่...
เริ่มไม่มั่นใจในความเต่า
ของชีวิตตัวเองเมื่อได้ไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวความเต่า
ของเพื่อนเราเอง ขอไม่เล่าเรื่องนางมากเพราะจะเป็นการ เผือก แบบออกสู่สาธารณะเกินไปซึ่งเป็นสิ่งไม่ดี (เด็กและเยาวชนควรได้รับคำแนะนำนะครับ) แต่ว่าโดยย่อคือ นางมั่นใจแน่ๆว่ามีผู้ชายคนนึงชอบนางและนางก็ชอบเค้ามากกกกกกก (ก ไก่อีกล้านตัวก็ไม่พอ) จากที่ฟังดูคือการกระทำทุกอย่างของผู้ชายคนนั้นสื่อชัดเจนมากว่าชอบนาง ใส่ใจ ดูแล ผูกเชือกรองเท้าให้(เบะปาก) ไปงานรับปริญญา (ทั้งๆที่เพื่อนในกลุ่มไม่มีใครไป) สีหน้า แววตา คำพูด ทุกอย่าง ชัดเจนมาก เราเลยเชียร์ให้นางบุกเลย ชัดขนาดนี้จะผิดไปได้ไง อายุอานามก็มากแล้ว เดี๋ยวก็เป็นคนโสดติดเตียงตอนแก่หรอก แล้วเป็นไงนะเหรอ...? นกจร้าาาา นกตัวเบ้อเร้อเลยจ้า กองเชียร์อย่างฉันนี่เบรกหัวทิ่มเลย ปลอบใจแทบไม่ทัน แต่นางก็ผ่านมาได้ ไม่ไหวยังบอกไหว จนทุกวันนี้เข้าใจว่า "แอบดี" ขึ้นทุกๆวันแล้ว แต่ประเด็นคือผู้ชายคนนั้นก็ยังมาวอแว แชทมาหาบ้าง คอมเมนต์ใน instragram บ้าง ดูเผินๆยังดูเหมือนว่าเป็นคนที่มีใจให้กัน เพื่อนฉันก็หวั่นไหวสิ ชอบเค้าอยู่แล้วหนิ ผีเสื้อบินอยู่ในท้องเวลาได้คุยกัน แต่รู้ทั้งรู้ว่า เค้าไม่ได้คิดอะไร เลยมีไอเดียจะบล็อก social media ให้ไม่ต้องเห็นกัน แบบที่พี่อัสนี-วสันต์บอกไว้ "คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า..." คือสภาพนางก็แย่ไม่แพ้กับเราในตอนนี้
เป็นที่มาของกระทู้นี้ว่าเราตอนนี้ใครควรปลอบใคร ใครสภาพแย่กว่ากัน มีทฤษฎีที่ว่าเวลาเราเห็นเพื่อนเมากว่าเรา เราจะสร่างและรับหน้าที่ดูแลเพื่อนทันที แต่เราทั้งสองคนตอนนี้เหมือนเมาหนักกันทั้งคู่ ไม่รู้ใครจะดูแลใครดี หรืออาจจะเป็นอย่างที่พี่เบิร์ดว่าไว้ "คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง" กันนะ
มาวอแวแต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน กับ สนิทกันเกินเพื่อนแต่อยู่ดีๆวันนึงก็หายไปไม่บอกลา ความสัมพันธ์แบบไหนน่าเศร้ากว่ากัน?
เรื่องราวข้างล่างนี้เอาไว้ประกอบการตัดสินใจในคำตอบเท่านั้น มีความดราม่าและเวิ่นเว้ออยู่ในนั้น ใจไม่แข็งพออย่าอ่านครับ
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนประสบกับรูปแบบของความสัมพันธ์แปลกๆที่ตลอดชีวิตจะสามสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยเจอ (หรืออาจจะเพราะเราอ่อนต่อโลกของความรักทั้งคู่ก็ไม่รู้) ประเด็นคือเราคิดว่าชีวิตรักของเรา "เต่า
ในกรณีของเรา ตั้งแต่ผิดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งก่อน ก็ตั้งใจไว้ว่าจะทำความรักครั้งใหม่ให้ดีขึ้น เป็นความรักที่มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ส่งเสริมกันและกันไปในทางที่ดี และเอาจริงๆก็คือตั้งความหวังกับความรักครั้งใหม่ไว้ใหญ่พอสมควร ผ่านมา 3 ปีจึงไม่มีใครเข้าตากรรมการซักคน ไม่คิดจะเริ่มใหม่กับใครง่ายๆ (โสดแล้วยังเรื่องมากไปอีก) ช่วงนั้นอินกับเพลงประกอบภาพยนต์เรื่อง A Star is Born, I'll never love again มาก
[...Don't wanna feel another touch
Don't wanna start another fire
Don't wanna know another kiss
No other name falling off my lips
Don't wanna give my heart away
To another stranger...]
แต่แล้วสถาการณ์ก็เปลี่ยนไป เมื่อผมได้พบเธอ เธอที่ทำให้โลกหม่นๆสดใสขึ้นทีละน้อย เธอคนที่เดินเข้ามาในห้องแล้วเหมือนไฟทั้งหมดในห้องก็ถูกเปิดให้สว่างขึ้น แววตาเธอสดใส รอยยิ้มเธอมีพลัง กำแพงที่ผมสร้างไว้พังทลายลงเหมือนตอนที่ the Night King ขี่มังกรตาสีฟ้ามาถล่มกำแพงของ the Night Watch แบบนั้นเลย (เว่อร์ไปมาก แต่ฟิลลิ่งมันได้) เริ่มจากเป็นเพื่อนกัน จนสนิทกันมากเกินกว่าเพื่อนไปมาก ใช้ชีวิตด้วยกันเยอะพอสมควร ไป dinner กัน กลับมาค่ำๆดูหนังผีด้วยกัน (ไม่ค่อยได้ดูหรอกเพราะนางกลัวผีมาก แล้วก็ประเดิมเรื่องแรกด้วย shutter เลย) แล้วก็ไปกิน brunch ด้วยกันตอนสายๆ เดินเล่นในสวน ไปส่งที่บ้าน เดินดูไฟ Chritmas มีของขวัญให้กันวันปีใหม่ และอื่นๆอีกมากมาย มันเยอะจนเราค่อยๆมั่นใจ ความกลัวที่มีค่อยๆเล็กลง คิดว่าจะลองเปิดใจ เริ่มต้นครั้งใหม่ให้สวยงามแบบที่ตั้งใจไว้ แล้วอยู่ดีๆ...เธอก็หายไปครับ
หายไปแบบไม่ได้ติดต่อกันเลยเป็นเดือนๆ หายไปโดยไม่รู้เหตุผล คือยังคงติดต่อได้ (คือนางพิมพ์ตอบมาสั้นๆหลังจากที่ทักประมาณ 2 วัน) แต่หายไปจากชีวิตที่ปกติเจอกันทุกวัน เธอบอกที่ผ่านมาเธอไม่ได้คิดอะไร เราเป็นเพื่อนที่พิเศษมากๆของเธอ แต่เราเป็นได้แค่นั้นจริงๆ เหตุการณ์นั้นผ่านมาครบปีแล้วครับ แต่เธอก็ยังคงเป็น "คนที่มีผลต่อหัวใจ" ของผมอยู่ดี ยังคงคิดถึงและสงสัยว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น และนั่นคือภาวะของผมในเวลานี้ซึ่งก็คิดว่าแย่พอสมควร แต่...
เริ่มไม่มั่นใจในความเต่า
เป็นที่มาของกระทู้นี้ว่าเราตอนนี้ใครควรปลอบใคร ใครสภาพแย่กว่ากัน มีทฤษฎีที่ว่าเวลาเราเห็นเพื่อนเมากว่าเรา เราจะสร่างและรับหน้าที่ดูแลเพื่อนทันที แต่เราทั้งสองคนตอนนี้เหมือนเมาหนักกันทั้งคู่ ไม่รู้ใครจะดูแลใครดี หรืออาจจะเป็นอย่างที่พี่เบิร์ดว่าไว้ "คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง" กันนะ