ผมเป็นคนขี้อาย ย้ายโรงเรียนค่อนข้างบ่อยเนื่องจากคุณแม่ย้ายที่ทำงาน อาจจะเปลี่ยนที่อยู่ ไม่กล้าที่จะพยายามทำตัวสนิทกับใครก่อน คุยได้แต่มีกำแพงความเกรงใจในการพูดออกไปค่อนข้างเยอะ เรื่องที่ผมจะเล่า คือความเชื่อใจที่มีให้เพื่อนด้วยกัน ผมไม่ได้มีเพื่อนเยอะ เป็นคนที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง ตอนแรกรับเพื่อนในเฟสหมดทั้งสนิทและไม่สนิท แต่เป็นคนที่หลังๆเริ่มลบเพื่อนที่ไม่สนิทออก เหลือไม่ถึง 70 คนเลยด้วยซ้ำ ที่เยอะเพราะผมติ่ง จะเป็นเพื่อนคนที่อัพข่าวนู้นนี้ หวีดวงนั้นวงนี้ เพื่อนจริงๆก็คือไม่ถึง 40 คนด้วยซ้ำ เพื่อนเก่าทั้งหลายที่มีความเชื่อใจกัน หลังจากผมลบคนอื่นออก ผมก็ติดตามเฉพาะคนที่อัพข่าว กับเพื่อนบางคนที่ไม่ค่อยแชร์ ไม่ค่อยโพส เพราะเป็นคนไม่ค่อยเล่นอยู่แล้ว แชทก็นานๆตอบที เวลาผมเป็นอะไรผมจะโพสระบายตลอด อาจจะมีหัวร้อนเล่นเกมแล้วด่าบ้าง หรือใครบางคนที่ด่าผม ผมอาจจะด่าคืน เพื่อนผมคนนึงคบกันมาจะ 1 ปีได้ ยอมรับตามตรงเลยครับ ผมไม่ได้ติดตามเขาในเฟส ไม่รู้เรื่องราวของเขาหรอกครับ ด้วยความที่ติ่ง แชร์ค่อนข้างเยอะ ผมเข้าใจ นานๆทีกดเข้าไปดูสตอรี่บ้าง ล่าสุดผมทะเลาะกับเขาเรื่องโพสด่า เขานึกว่าผมด่าเขามาตลอด เขาเอาเข้าไปคุยกับคนในกลุ่มที่ไม่มีผม อาจจะด่าผมไปไม่เยอะก็น้อย ผมบอกแม่เรื่องนี้ แม่บอกให้ผมลองขอโทษ ถึงแม้เราจะไม่ได้ตั้งใจที่จะด่าเขา หรือไม่มีเจตนานั้นเลย ถึงแม้เรื่องนี้เราจะไม่ผิด ขอโทษเพื่อให้เพื่อนรู้ว่าเราไม่ได้มีเจตนานั้น ใช่ครับ ผมไปขอโทษ แต่เรื่องอื่นกับถูกเป็นคำถาม แล้วโพสนั้นล่ะ โพสนี้ล่ะ ด่าเขาทำไม พอผมบอกไป เขาก็ได้แต่อ่าน เพราะความเชื่อใจมันไม่ได้มีตั้งแต่แรก ผมมีอะไรผมบอก แต่ถ้ามันไร้สาระหรือไม่ได้เกี่ยวกับเขาผมจะไม่ค่อยพูดถึง แต่ผมถูกนินทาลับหลังจากกลุ่มเพื่อนที่อยู่ด้วยกันตลอด เขานึกว่าที่ผมโพสทุกครั้งผมด่าเขา ทั้งๆที่นานๆผมจะโพสที ผมไม่เคยคิดที่จะทำ ไม่เคยคิดที่จะด่าลับหลังเลยสักครั้ง ผมไม่รู้อะไรถึงทำให้เพื่อนคิดแบบนี้เลยทั้งๆที่เป็นเพื่อนกัน ผมอาจจะผิดที่โพสทุกครั้งที่ไม่สบายใจ แค่นึกว่าเพื่อนที่เหลือคือผมโอเค เชื่อมั่นได้ว่าคือเพื่อนกัน
เพื่อนคืออะไร