เราอยากที่โสดไปตลอดชีวิต กับครอบครัวที่ไม่เข้าใจ?

เราเป็นคนชอบเรียนค่ะ เรียนนู่นเรียนนี่เขียนนู่นเขียนนี่ ชอบท่องเที่ยวไปต่างประเทศไปเห็นโลกกว้าง ซึ่งมันทำให้เราเห็นอะไรต่างๆ มากมาย มันทำให้เราเห็นว่าชีวิตคู่มีทุกข์มากกว่าสุข ไหนจะทะเลาะกันเพราะไม่เข้าใจกันนู่นนี่นั่น ไหนจะต้องกังวลว่าเขาจะมีคนอื่น หรือจะมีมือที่สามเข้ามารึเปล่า ไหนจะเรื่องลูกที่ต้องติดเยอะวุ่นวาย เอาแค่เป็นแฟนกันนะ คนรอบข้างที่มีแฟนก็มักเวิ่นเว้อ เยอะสิ่ง ทำตัวลำไยกับชีวิต ขนาดเราแค่อยู่ไกลก็ยังรู้สึกว่า 'เยอะเกิ๊น' ถ้าพูดถึงความสุขของการมีคนรักเราเองก็ไม่อินเท่าไหร่ ที่จะมาทำโรแมนติค ทำอะไรมุ้งมิ้งกับคนที่เรียกว่าแฟน นึกแล้วมันขนลุกแปลกๆ ทั้งหมดทั้งมวลเราไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองโหยหาตรงจุดนี้อะไร เราชอบอยู่กับพ่อกับแม่อยู่กับครอบครัวทีาอบอุ่นของเรา หรือไม่ก็อ่านหนังสือ ทำกับข้าว เดินห้าง ทำงานอดิเรกอะไรของเราคนเดียว เราจะเอ็นจอยมาก  เราคิดว่าเรามีความสุขกับการไม่มีแฟนได้แน่ๆ แต่แล้วก็ดูเหมือนทุกคนจะมีปัญหากับความคิดของเราทั้งผู้คนรอบข้างก็มักบอกกับเราว่าเราเป็นคนแปลกๆ  คนที่มาจีบเราก็พยายายามจะเข้ามาแทรกพื้นที่ส่วนตัวเราเสียเหลือเกิน เราบอกไปแล้วว่าเราไม่อยากมีแฟน เราอยากเรียน อยากทำงาน อยากดูแลครอบครัว ก็ไม่ยอมฟังใดๆ ทั้งสิ้น พ่อกับแม่ก็เป็นห่วงบอกว่าจะอยู่ยังไง ถ้าไม่แต่งงานมีลูก สำหรับเราเราว่าเรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหาเลย ฐานะทางบ้านเราก็พอมีพอกิน เงินในบัญชีก็มีพอตัว เงินเดือนเราก็พอใช้จ่ายได้สบายๆ ื เราตั้งใจจะเก็บเงินก้อนใหญ่ๆ เอาไว้ใช้ตอนแก่ให้พอใช้แบบสบายๆ แน่ๆ แต่ทุกคนก็ยังไม่เข้าใจ พอได้ยินว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนนี่ทำตาค้างกันใหญ่ พ่อกับแม่ก็พยายามเชียคนนู้นคนนี้ที่เข้ามาจีบให้มาเป็นลูกเขยเสียเหลือเกิน บอกตามตรงว่าตอนนี้เราอึดอัดสุดๆ คนอื่นไม่เข้าใจเราไม่สนใจนะ  แต่พ่อกับแม่ก็ไม่เข้าใจนี่สิ เราไม่รู้ว่าควรทำยังไงให้พ่อกับแม่เข้าใจเราดีคะ?