[ยาวหน่อยนะคะ T_T]
สวัสดีค่ะ เรารู้ตัวเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ก็เก็บเอาไว้คนเดียวมาตลอด ไม่กล้าบอกใคร และไม่รู้จะเริ่มเปลี่ยนตัวเองจากตรงไหน วันนี้ก็เลยอยากมาขอคำปรึกษาเป็นนิรนามค่ะ
จะว่ายังไงดี เราเหมือนเป็นพวกชอบเรียกร้องความสนใจน่ะค่ะ แต่ว่าไม่ใช่แบบที่ไปไล่ด่าคนนู้นคนนี้เพื่อสร้างกระแสนะคะ แค่อารมณ์เหมือนต้องการให้คนมาสนใจเฉย ๆ
อาจจะเป็นเพราะเราเคยมีปมเรื่องเพื่อนด้วย เรารู้สึกว่าอันนี้เป็นประเด็นใหญ่พอสมควร ประมาณ ม.1 - ม.2 เรารู้สึกleft out เวลาอยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิท จนเราแยกตัวออกมา เริ่มคุย ๆ กับเพื่อนคนนึงที่ชอบอยู่คนเดียว ไปกินข้าวคนเดียวเพราะเราคิดว่าคนนี้คงไม่มีเพื่อนสนิท แต่สุดท้ายตีสนิทไปตีสนิทมาเขาก็ไปสนิทกับกลุ่มเพื่อนเดิมของเรา สนิทมากกว่าเราอีก แล้วเราก็รู้สึกเหมือนถูกลืมอีกครั้ง
ตอนนั้นจำได้เลยว่าน้อยใจจริงจังมาก อารมณ์ประมาณว่าเราอุตส่าห์เป็นคนกลางทำให้เพื่อนคนนั้นได้มาเจอและสนิทกับกลุ่มเพื่อนเรา ทำไมเขาถึงไม่เห็นหัวเราบ้างเลย อะไรแบบนั้น จนถึงตอนนั้นผ่านมาเกือบ 10 ปีเขาก็ยังสนิทกันอยู่ในขณะที่เราเหมือนเป็นคนอื่นไปเรียบร้อยแล้ว
ช่วงนั้นเราเคยตั้งใจออกจากกลุ่มไลน์เพราะน้อยใจที่เขาคุยแชทกันแต่ไม่มีใครตอบเรา เหมือนไม่เห็นข้อความเราอะไรแบบนั้น แล้วเราก็หวังว่าจะให้เขามาง้อ มาถามว่าเป็นอะไร เรียกง่าย ๆ ว่าอยากให้เขาสนใจ
บางครั้งเราก็ตัดพ้อ ทำตัวเศร้า ๆ เหมือนมีปัญหา ทำตัวเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ก็เพราะอยากให้เพื่อนสนใจ (แต่ส่วนมากก็ล้มเหลว แหะ..)
หลังจากนั้นเรากลายเป็นคนที่น้อยใจง่ายมากเวลาเห็นเพื่อนที่เราคิดว่าสนิทด้วยไปคุยสนิท ๆ กับคนอื่น (บางครั้งก็เป็นความอิจฉาแทนความน้อยใจ) เราเคยเล่นเกมกับเพื่อนคนนึงในกลุ่มนี้ แล้วเขาเป็นคนอัธยาศัยดีมาก เข้ากันได้กับทุกคน แล้วเขาก็ไปสนิทกับคนในเกม ในเกมมีระบบแต่งงานเขาก็แต่งกับใครสักคนแล้วก็สนิทจริง ๆ อะไรแบบนั้นเราก็เศร้าน้อยใจอิจฉา หลายอารมณ์มาก จนเลิกเล่นเกมนั้นไปเลย ลบทิ้งถาวร
ปัจจุบันนี้เราเป็นคนที่ไม่กล้าคิดว่าคนอื่นจะนับเราเป็นเพื่อน ทำอะไรก็ระแวงว่าคนอื่นจะไม่ชอบหน้าเรา คนอื่นจะเกลียดขี้หน้าเรา บางครั้งเราไม่กล้านั่งกินข้าวคนเดียวในโรงเรียน ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นคนติดเพื่อน ทำอะไรคนเดียวไม่ได้หรือว่าอะไร แต่กลัวคนอื่นจะมองว่าเพื่อนไม่คบค่ะ (ถ้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีสายตาคนอื่นมอง เราไปไหนมาไหนคนเดียวได้สบายมากค่ะ)
ต่อหน้าพ่อแม่เราจะพูดแบบว่า “ก็หนูชอบอยู่คนเดียว” เวลาที่เราเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน หรือไม่ทำความรู้จักคนอื่น ไม่ออกไปไหนกับเพื่อนเลย เราเองก็พยายามหลอกตัวเองแบบนั้น หลอกตัวเองว่าเราเป็นคนเก็บตัว อยู่คนเดียวสบายใจกว่า แต่ก็รู้ว่าลึก ๆ แล้วไม่ใช่หรอกค่ะ เราไม่อยากออกไปเจอหน้าใครเราจะรู้สึกเหมือนถูกลืมอยู่ตลอดเวลาต่างหาก
ตั้งแต่ตอนนั้นมาเรารู้สึกว่า self-esteem เราต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาโดยตลอด มันเริ่มลามมาเรื่องอื่น ๆ ด้วยนอกจากเรื่องเพื่อน เช่น เราเป็นคนอ้วน เราเลยไม่ชอบออกจากบ้านเพราะแต่งตัวแล้วไม่สวยเหมือนคนอื่น เราเคยหาเหตุผลล้านแปดมาอ้างกับแม่ว่าเราไม่ชอบเรียนพิเศษตัวต่อตัว แต่เหตุผลลึก ๆ แล้วคือเรารู้สึกว่าเราโง่มากเวลาเราเรียนไม่ทันเพื่อน คิดเลขไม่ทันเพื่อน (อีกเหตุผลนึงคือสภาพดูเฉิ่มเชยไม่สวยเหมือนเพื่อน เพราะเราไม่กล้าใส่ชุดสวย ๆ เลยใส่แต่เสื้อยืดธรรมดา ๆ อย่างเดียว)
มาจนถึง social media
อันนี้ก็หนักมากเหมือนกัน
เราชอบเล่นทวิตเตอร์ค่ะ เป็นแอคติ่งอะไรแบบนั้น เราอยากให้คนฟอลเราเยอะ ๆ มากเลย อยากให้คนกดไลค์ กดรีเราเคยแกล้งทำเป็นจะแจกของฟรี แจกของแพง ของลิมิเต็ดไปเลย คนจะได้อยากได้เยอะ แล้วก็กำกับไว้แบบว่า“เฉพาะ follower เท่านั้นนะคะ” คนที่เขาอยากได้จะได้มาฟอลโลว์เรา เราถึงขั้นสร้างขึ้นมาอีกหลายแอค เอาแอคเหล่านั้นไปฟอลคนอื่นเยอะ ๆ ไปรีทวิตเยอะ ๆ จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกต แล้วเอาแอคพวกนั้นมาเป็นผู้ชนะตอนสุ่มได้ของฟรีที่เราแกล้งแจก คนอื่นจะได้ไม่มองว่าเราโกง (อันนี้เปิดใจ เล่าเต็มที่เลย ขอร้องอย่าด่ากันเลยนะคะ TT)
ตอนนี้เลิกทำแบบนั้นแล้วค่ะ เราก็รู้ตัวว่ามันเป็นการเรียกร้องความสนใจที่ปัญญาอ่อน แต่เราก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้
เราเห็นหลายคนด่าคนแบบเราเยอะมาก “ยอดไลค์ยอดฟอลกินได้หรือไง ทำตัวประสาท-” อันนี้คือเขาด่าคนอื่นแต่เราอ่านแล้วเราก็รู้สึกเจ็บไปด้วยเพราะเราเป็นหนึ่งในคนแบบนั้น
และขนาดใน social media ที่ไม่มีใครรู้จักเรา เรายังไม่มั่นใจในตัวเองมาก ๆ บางครั้งเวลาเราไปแสดงความคิดเห็นในเว็บต่าง ๆ แล้วไม่มีใครกดไลค์คอมเมนต์เรา แต่ไปกดไลค์คอมเมนต์อื่นกันซะเยอะ เราจะสร้างแอคอื่นหลาย ๆ อันในเว็บนั้นขึ้นมาเพื่อกดไลค์ให้ตัวเอง เพราะเรารู้สึกว่าคนอื่นคิดว่าความคิดเห็นเรามันกาก ไม่มีใครเห็นด้วย เราเลยเอาแอคอื่นมากดไลค์เพื่อให้เห็นว่า เออ ความเห็นเรามีคนเห็นด้วยนะ อะไรแบบนั้น
แอคทวิตเตอร์เราไม่ฟอลคนไทยเลยค่ะ ไม่มีภาษาไทยผ่านเข้ามาเลย สำหรับอันนี้จะเป็นกับกลุ่มเพื่อนต่างชาติล้วน ๆ
บางครั้งในแชทกลุ่มที่เขากำลังคุยกันสนุก ๆ เราจะหาที่แทรกไม่ค่อยได้ และแทรกไปก็ไม่ค่อยมีใครเห็น เราก็เลยจะเริ่มมีความน้อยใจแบบเดิมอีกแล้ว แล้วก็พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการทำตัวเศร้าแบบเดิมเป๊ะ อยู่ ๆ ก็ออกจากกลุ่มบ้าง ให้มีคนมาถามว่าเป็นอะไร (ถ้าไม่มีใครมาถามก็.... นั่นแหละค่ะ555) บางครั้งก็แกล้งทำเป็นบอกทุกคนว่า “อยากฆ่าตัวตาย ถ้าเราหายไปก็ขอให้รู้ไว้ว่าเราคงตายไปแล้ว” ให้ทุกคนหยุดคุยอย่างสนุกโดยที่ไม่รับรู้ถึงตัวตนของเราแล้วหันมาสนใจเราบ้าง บางครั้งเราก็โพสต์ลงไทม์ไลน์ว่าอยากตายเหมือนกัน อยากให้คนเห็น อยากให้คนถาม
เห็นแก่ตัวและดูไร้สาระมากจริง ๆ เลยใช่ไหมคะ T_T
เราอยากเรียนวาดรูปพวก fanart แค่เพราะเห็นว่าคนที่วาดแฟนอาร์ตที่ดัง ๆ แล้ว คนติดตามก็เยอะ เวลาเขามีปัญหาโพสต์ระบายนิด ๆ หน่อย ๆ คนก็จะเป็นห่วง ให้กำลังใจกันเป็นแถบ ๆ เราคิดตื้นมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ
บางครั้งเราเห็นแอคธรรมดา โพสต์นู่นนี่นั่นธรรมดามาก ๆ แต่คนฟอลเป็นหมื่น ๆ เราก็อิจฉามากเลย อยากเป็นให้ได้แบบเขาบ้าง
เราไม่กล้าปรึกษาใครเลย เพราะภาพลักษณ์ของคนที่ชอบ “เรียกร้องความสนใจ” มันไม่เคยมีด้านดีอยู่แล้วแม้แต่นิดเดียว และฟังดูไม่น่าให้คำปรึกษาเหมือนคนที่มีปัญหาแบบอื่น
เราควรไปพบจิตแพทย์มั้ยคะ แต่พูดตามตรงว่ายังไม่กล้าไปเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาอ้างกับพ่อแม่ ไม่อยากไปด้วยเหตุผลนี้เลยค่ะ ถ้าใครมีคำแนะนำว่าเราควรจะเปลี่ยนความคิดยังไงบ้างก็รบกวนด้วยนะคะ
สำหรับทุก ๆ คนที่อ่านจนจบ ขอขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
ขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ เรื่องสุขภาพทางจิต
สวัสดีค่ะ เรารู้ตัวเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ก็เก็บเอาไว้คนเดียวมาตลอด ไม่กล้าบอกใคร และไม่รู้จะเริ่มเปลี่ยนตัวเองจากตรงไหน วันนี้ก็เลยอยากมาขอคำปรึกษาเป็นนิรนามค่ะ
จะว่ายังไงดี เราเหมือนเป็นพวกชอบเรียกร้องความสนใจน่ะค่ะ แต่ว่าไม่ใช่แบบที่ไปไล่ด่าคนนู้นคนนี้เพื่อสร้างกระแสนะคะ แค่อารมณ์เหมือนต้องการให้คนมาสนใจเฉย ๆ
อาจจะเป็นเพราะเราเคยมีปมเรื่องเพื่อนด้วย เรารู้สึกว่าอันนี้เป็นประเด็นใหญ่พอสมควร ประมาณ ม.1 - ม.2 เรารู้สึกleft out เวลาอยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิท จนเราแยกตัวออกมา เริ่มคุย ๆ กับเพื่อนคนนึงที่ชอบอยู่คนเดียว ไปกินข้าวคนเดียวเพราะเราคิดว่าคนนี้คงไม่มีเพื่อนสนิท แต่สุดท้ายตีสนิทไปตีสนิทมาเขาก็ไปสนิทกับกลุ่มเพื่อนเดิมของเรา สนิทมากกว่าเราอีก แล้วเราก็รู้สึกเหมือนถูกลืมอีกครั้ง
ตอนนั้นจำได้เลยว่าน้อยใจจริงจังมาก อารมณ์ประมาณว่าเราอุตส่าห์เป็นคนกลางทำให้เพื่อนคนนั้นได้มาเจอและสนิทกับกลุ่มเพื่อนเรา ทำไมเขาถึงไม่เห็นหัวเราบ้างเลย อะไรแบบนั้น จนถึงตอนนั้นผ่านมาเกือบ 10 ปีเขาก็ยังสนิทกันอยู่ในขณะที่เราเหมือนเป็นคนอื่นไปเรียบร้อยแล้ว
ช่วงนั้นเราเคยตั้งใจออกจากกลุ่มไลน์เพราะน้อยใจที่เขาคุยแชทกันแต่ไม่มีใครตอบเรา เหมือนไม่เห็นข้อความเราอะไรแบบนั้น แล้วเราก็หวังว่าจะให้เขามาง้อ มาถามว่าเป็นอะไร เรียกง่าย ๆ ว่าอยากให้เขาสนใจ
บางครั้งเราก็ตัดพ้อ ทำตัวเศร้า ๆ เหมือนมีปัญหา ทำตัวเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ก็เพราะอยากให้เพื่อนสนใจ (แต่ส่วนมากก็ล้มเหลว แหะ..)
หลังจากนั้นเรากลายเป็นคนที่น้อยใจง่ายมากเวลาเห็นเพื่อนที่เราคิดว่าสนิทด้วยไปคุยสนิท ๆ กับคนอื่น (บางครั้งก็เป็นความอิจฉาแทนความน้อยใจ) เราเคยเล่นเกมกับเพื่อนคนนึงในกลุ่มนี้ แล้วเขาเป็นคนอัธยาศัยดีมาก เข้ากันได้กับทุกคน แล้วเขาก็ไปสนิทกับคนในเกม ในเกมมีระบบแต่งงานเขาก็แต่งกับใครสักคนแล้วก็สนิทจริง ๆ อะไรแบบนั้นเราก็เศร้าน้อยใจอิจฉา หลายอารมณ์มาก จนเลิกเล่นเกมนั้นไปเลย ลบทิ้งถาวร
ปัจจุบันนี้เราเป็นคนที่ไม่กล้าคิดว่าคนอื่นจะนับเราเป็นเพื่อน ทำอะไรก็ระแวงว่าคนอื่นจะไม่ชอบหน้าเรา คนอื่นจะเกลียดขี้หน้าเรา บางครั้งเราไม่กล้านั่งกินข้าวคนเดียวในโรงเรียน ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นคนติดเพื่อน ทำอะไรคนเดียวไม่ได้หรือว่าอะไร แต่กลัวคนอื่นจะมองว่าเพื่อนไม่คบค่ะ (ถ้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีสายตาคนอื่นมอง เราไปไหนมาไหนคนเดียวได้สบายมากค่ะ)
ต่อหน้าพ่อแม่เราจะพูดแบบว่า “ก็หนูชอบอยู่คนเดียว” เวลาที่เราเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน หรือไม่ทำความรู้จักคนอื่น ไม่ออกไปไหนกับเพื่อนเลย เราเองก็พยายามหลอกตัวเองแบบนั้น หลอกตัวเองว่าเราเป็นคนเก็บตัว อยู่คนเดียวสบายใจกว่า แต่ก็รู้ว่าลึก ๆ แล้วไม่ใช่หรอกค่ะ เราไม่อยากออกไปเจอหน้าใครเราจะรู้สึกเหมือนถูกลืมอยู่ตลอดเวลาต่างหาก
ตั้งแต่ตอนนั้นมาเรารู้สึกว่า self-esteem เราต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาโดยตลอด มันเริ่มลามมาเรื่องอื่น ๆ ด้วยนอกจากเรื่องเพื่อน เช่น เราเป็นคนอ้วน เราเลยไม่ชอบออกจากบ้านเพราะแต่งตัวแล้วไม่สวยเหมือนคนอื่น เราเคยหาเหตุผลล้านแปดมาอ้างกับแม่ว่าเราไม่ชอบเรียนพิเศษตัวต่อตัว แต่เหตุผลลึก ๆ แล้วคือเรารู้สึกว่าเราโง่มากเวลาเราเรียนไม่ทันเพื่อน คิดเลขไม่ทันเพื่อน (อีกเหตุผลนึงคือสภาพดูเฉิ่มเชยไม่สวยเหมือนเพื่อน เพราะเราไม่กล้าใส่ชุดสวย ๆ เลยใส่แต่เสื้อยืดธรรมดา ๆ อย่างเดียว)
มาจนถึง social media
อันนี้ก็หนักมากเหมือนกัน
เราชอบเล่นทวิตเตอร์ค่ะ เป็นแอคติ่งอะไรแบบนั้น เราอยากให้คนฟอลเราเยอะ ๆ มากเลย อยากให้คนกดไลค์ กดรีเราเคยแกล้งทำเป็นจะแจกของฟรี แจกของแพง ของลิมิเต็ดไปเลย คนจะได้อยากได้เยอะ แล้วก็กำกับไว้แบบว่า“เฉพาะ follower เท่านั้นนะคะ” คนที่เขาอยากได้จะได้มาฟอลโลว์เรา เราถึงขั้นสร้างขึ้นมาอีกหลายแอค เอาแอคเหล่านั้นไปฟอลคนอื่นเยอะ ๆ ไปรีทวิตเยอะ ๆ จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกต แล้วเอาแอคพวกนั้นมาเป็นผู้ชนะตอนสุ่มได้ของฟรีที่เราแกล้งแจก คนอื่นจะได้ไม่มองว่าเราโกง (อันนี้เปิดใจ เล่าเต็มที่เลย ขอร้องอย่าด่ากันเลยนะคะ TT)
ตอนนี้เลิกทำแบบนั้นแล้วค่ะ เราก็รู้ตัวว่ามันเป็นการเรียกร้องความสนใจที่ปัญญาอ่อน แต่เราก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้
เราเห็นหลายคนด่าคนแบบเราเยอะมาก “ยอดไลค์ยอดฟอลกินได้หรือไง ทำตัวประสาท-” อันนี้คือเขาด่าคนอื่นแต่เราอ่านแล้วเราก็รู้สึกเจ็บไปด้วยเพราะเราเป็นหนึ่งในคนแบบนั้น
และขนาดใน social media ที่ไม่มีใครรู้จักเรา เรายังไม่มั่นใจในตัวเองมาก ๆ บางครั้งเวลาเราไปแสดงความคิดเห็นในเว็บต่าง ๆ แล้วไม่มีใครกดไลค์คอมเมนต์เรา แต่ไปกดไลค์คอมเมนต์อื่นกันซะเยอะ เราจะสร้างแอคอื่นหลาย ๆ อันในเว็บนั้นขึ้นมาเพื่อกดไลค์ให้ตัวเอง เพราะเรารู้สึกว่าคนอื่นคิดว่าความคิดเห็นเรามันกาก ไม่มีใครเห็นด้วย เราเลยเอาแอคอื่นมากดไลค์เพื่อให้เห็นว่า เออ ความเห็นเรามีคนเห็นด้วยนะ อะไรแบบนั้น
แอคทวิตเตอร์เราไม่ฟอลคนไทยเลยค่ะ ไม่มีภาษาไทยผ่านเข้ามาเลย สำหรับอันนี้จะเป็นกับกลุ่มเพื่อนต่างชาติล้วน ๆ
บางครั้งในแชทกลุ่มที่เขากำลังคุยกันสนุก ๆ เราจะหาที่แทรกไม่ค่อยได้ และแทรกไปก็ไม่ค่อยมีใครเห็น เราก็เลยจะเริ่มมีความน้อยใจแบบเดิมอีกแล้ว แล้วก็พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการทำตัวเศร้าแบบเดิมเป๊ะ อยู่ ๆ ก็ออกจากกลุ่มบ้าง ให้มีคนมาถามว่าเป็นอะไร (ถ้าไม่มีใครมาถามก็.... นั่นแหละค่ะ555) บางครั้งก็แกล้งทำเป็นบอกทุกคนว่า “อยากฆ่าตัวตาย ถ้าเราหายไปก็ขอให้รู้ไว้ว่าเราคงตายไปแล้ว” ให้ทุกคนหยุดคุยอย่างสนุกโดยที่ไม่รับรู้ถึงตัวตนของเราแล้วหันมาสนใจเราบ้าง บางครั้งเราก็โพสต์ลงไทม์ไลน์ว่าอยากตายเหมือนกัน อยากให้คนเห็น อยากให้คนถาม
เห็นแก่ตัวและดูไร้สาระมากจริง ๆ เลยใช่ไหมคะ T_T
เราอยากเรียนวาดรูปพวก fanart แค่เพราะเห็นว่าคนที่วาดแฟนอาร์ตที่ดัง ๆ แล้ว คนติดตามก็เยอะ เวลาเขามีปัญหาโพสต์ระบายนิด ๆ หน่อย ๆ คนก็จะเป็นห่วง ให้กำลังใจกันเป็นแถบ ๆ เราคิดตื้นมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ
บางครั้งเราเห็นแอคธรรมดา โพสต์นู่นนี่นั่นธรรมดามาก ๆ แต่คนฟอลเป็นหมื่น ๆ เราก็อิจฉามากเลย อยากเป็นให้ได้แบบเขาบ้าง
เราไม่กล้าปรึกษาใครเลย เพราะภาพลักษณ์ของคนที่ชอบ “เรียกร้องความสนใจ” มันไม่เคยมีด้านดีอยู่แล้วแม้แต่นิดเดียว และฟังดูไม่น่าให้คำปรึกษาเหมือนคนที่มีปัญหาแบบอื่น
เราควรไปพบจิตแพทย์มั้ยคะ แต่พูดตามตรงว่ายังไม่กล้าไปเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาอ้างกับพ่อแม่ ไม่อยากไปด้วยเหตุผลนี้เลยค่ะ ถ้าใครมีคำแนะนำว่าเราควรจะเปลี่ยนความคิดยังไงบ้างก็รบกวนด้วยนะคะ
สำหรับทุก ๆ คนที่อ่านจนจบ ขอขอบคุณมาก ๆ ค่ะ