เริ่มเรื่องคือเมื่อเช้าระหว่างขับรถมาทำงานได้ฟังเพลงเก่าๆ เพลินๆ จนเมื่อเพลง ต่างคนต่างเหนื่อย ของเบล สุพล ขึ้นมานั้นทำให้ผมคิดถึงอดีตประสบการณ์ความรักที่ผ่านมานานหลายปีอีกครั้ง จึงอยากแชร์ประสบการณ์ให้ฟังครับ

หลายปีที่แล้วผมทำงานเอกชนแห่งหนึ่งมีเงินเดือนดีพอสมควรครับ และก็มีแฟนที่คบกันมาได้ 2 ปี ครับ จนเมื่อผมเรียนจบโทในประเทศ ผมจึงมีแพลนจะไปใช้ชีวิตเรียนภาษาที่ต่างประเทศสัก 1 ปี ซึ่งแฟนผมในตอนนั้น เห็นด้วยและกระตือรือร้นอยากไปมากกว่าผมด้วยซ้ำ 55 ดังนั้นผมจึงวางแผนการเรียนภาษาพร้อมเลือกประเทศที่ต้องไปเรียน  ทำเรื่องด้านเอกสาร ตรวจสุขภาพร่างกายจนผ่านทุกอย่างพร้อมเดินทาง ผมจึงได้ไปขอลาออกจากบริษัท ซึ่งบริษัทผมนั้นไม่ได้ให้ออกนะครับ แต่ให้เวลาผมไปเรียนภาษา 1 ปี โดยคงสิทธิให้กลับมาทำงานได้ดังเดิมเมื่อกลับมาที่ไทย (ไม่ได้ให้เงินเดือนผมนะครับ ให้แค่เวลา)

จนเมื่อผมเดินทางมาถึงต่างประเทศ ผมกับแฟนก็ต้องอยู่กับโฮสเป็นระยะเวลาอย่างต่ำ 1 เดือน ก่อน และเรียนภาษา 6 เดือน ก่อนทำงาน 6 เดือนที่เหลือ
เมื่อมาถึงเราเจอเพื่อนคนไทยน้อยมากครับ แค่ประมาณ 4-5 คนเท่านั้น ในโรงเรียนสอนภาษารอบนั้น ซึ่งเมื่อสอบวัดระดับผมอยู่ระดับล่างถึงกลาง แต่แฟนผมจะอยู่ระดับกลางถึงบน เมื่อเริ่มเรียนช่วง 1 เดือนแรก เริ่มรู้จักเพื่อนทั้งไทย และเทศมากขึ้น  แฟนผมก็มีความสนุกสนานมากขึ้นเพราะแฟนเป็นคนเฟรนลี่ครับ ส่วนผมเป็นคนจริงจัง ผมกลับรู้สึกหึง หวง มากขึ้นทั้งๆ ที่เมื่อตอนอยู่เมื่อไทย แฟนจะเป็นคนที่มีอารมณ์นั้นมากกว่า (กลับมาคิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้นก็ตลกดีครับ)

จนกระทั่งความหึง หวง ไร้สาระของผมตอนนั้น ทำให้สถานการณ์ต่างๆ แย่ลงครับ...       

ปล. ไว้มาเล่าต่อนะครับ