แม่เลิกกับพ่อเราตอนเราได้10ขวบ พ่อเป็นคนติดเหล้าชอบเอาเงินแม่ที่ขายของได้ไปซื้อเหล้าซื้อหวย แจกเงินเพื่อนๆพ่อ จนเงินที่แม่สะสมมามันถูกเอาไปใช้จนหมด ล้มละลาย พ่อไม่เคยที่จะบอกรักแม่ให้เราได้ยินด้วยซ้ำ แม่ขอเลิกพ่อก็โอเค เลิกก็เลิก ผ่านไปจนเราขึ้นมัธยม พ่อขอส่งเสียค่าใช้จ่ายอะไรให้พี่ชายเรา ส่วนเราก็เป็นหน้าที่ของแม่ที่ต้องดูแล พ่อมีเมียใหม่มีลูก1คน พ่อส่งเสียให้ลูกใหม่เมียใหม่เดือนล่ะ2หมื่นแต่กับเราพ่อไม่เคยให้สักบาทเราเข้าใจว่าพ่อจะรับผิดชอบพี่ชายคนเดียวแต่แค่สักร้อยเดียวพ่อให้เราไม่ได้เลยหรอ เราแค่น้อยใจตรงนี้ ส่วนแม่เราก็เริ่มบอกให้เราบล็อคทุกช่องทางติดต่อของพ่อ ไม่ให้คุย ถ้าโทรมาก็ไม่ต้องรับ เราเชื่อแม่เราเลยไม่คุยกับพ่อแต่นั้นมา พ่อเขาก็มาบ่นน้อยใจหาว่าเราไม่รักไม่คิดถึงเขาให้พี่ชายฟัง พี่ชายก็มาว่าเรา ให้เราโทรหาพ่อ เราต้องขัดคำสั่งแม่เพราะไม่มีทางเลือก ไม่นานนักแม่เราเข้าโรงพยาบาล ต้องอยู่รพ.นาน เราหยุดเรียนเพื่อเฝ้าแม่ เราพูดเลยว่าเราดูแลเช็ดตัวให้แม่ทุกอย่าง พอถึงวันที่เราต้องกลัยแม่รู้มาว่าเราคุยกับพ่อ เลยด่าเราและร้องไห้รักพ่อนักก็ไปอยู่กับพ่อเลย และด่าอีกนานาฯ ที่เจ็บสุดคือไรรู้ป่ะไม่อยากมีหรอกลูกแบบนี้! เราจะร้องไห้ ณ ตรงนั้นเลยอ่ะ ทำไมอ่ะ? เราพยายามอธิบายว่าเราไม่ได้อยากคุยกับพ่อเราโดนบังคับ ใจนึงสั่งให้ฟังแม่ อีกใจก็ไม่อยากเป็นลูกอกตัญญูกับพ่อ เราเป็นเด็กเรียนดีตลอดนะ เราไม่เคยเกเรอะไรเลย แต่แม่มาพูดแบบนี้เราโคตรงงเลยว่าเราผิดตรงไหน ถ้าถามว่ารักใครมากกว่า แน่นอนว่าแม่ แค่พ่อก็เป็นพ่อเราเหมือนกัน เราควรทำตัวยังไงถ้าเป็นแบบนี้?