ค่ะต้องบอกว่ามันเป็นความผิดของเราเองที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
เริ่มจากเราทำงานบริษัทมาได้ 5 ปีแล้ว เราแต่งงานมีครอบครัวตั้งแต่เราทำงานได้ 2 ปี มีลูก 1 คน เราทำงานแบบเป็นทีมแล้วบริษัทมีโปรเจคใหม่คือทีมเราต้องแยกออกไปทำงานร่วมกันกับอีกทีมนึงซึ่งพี่เขาเป็นพี่ที่ทำงาน เราก็ทำงานตามปกติที่เราเคยทำแต่พอจบ project งานจบแต่คนไม่จบ ซึ่งจะบอกได้ว่าเรารู้จักพี่คนนี้มาตั้งแต่ 5 ปีที่แล้วที่เราเข้าทำงานซึ่งเราว่าเรารู้จักพี่เขาดีในระดับนึงในฐานะคนร่วมงานกันว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนแบบไหนคือพี่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างปากดีพูดจาดูมีสาระมีความน่าเชื่อถือถ้าใครไม่รู้จักเขาก็จะเชื่อทั้งหมดที่เขาพูดแต่เรารู้จักเขาในระดับหนึ่งเพราะสังเกตอยู่ห่างๆพี่เขาเป็นคนค่อนข้างพูดจาใส่ดอกเกินจริงอยู่ในระดับหนึ่งคือเอาจริงๆเราไม่ชอบขี้หน้าเขาเลยด้วยซ้ำแต่พอได้มาทำงานร่วมกันสถานการณ์เปลี่ยนไปเหมือนเราจะรู้สึกดีกับพี่เขาและเราก็รู้สึกว่าเขาก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกันจากนั้นเขาสารภาพกับเราก่อนว่าเขารู้สึกยังไงกับเราอาจเป็นเพราะการหยอกล้อกันเล่นของเรามันเลยทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงความสัมพันธ์มันเริ่มเกิดขึ้นเราคุยกันมากขึ้นหาเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นจนมันเลยเถิดเรามีอะไรกันเป็นแบบนี้มาได้ประมาณปีกว่าจนวันหนึ่งเราทะเลาะกันแล้วเราเป็นคนบอกเลิกพี่เขาเพราะเราไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้วไหนจะครอบครัวเราไหนจะครอบครัวของพี่เขาพี่เขามีครอบครัวเมียเพิ่งคลอดลูกตอนนี้ได้ประมาณ 7 เดือนได้เราเบื่อที่ต้องคอยทะเลาะกับพี่เขาอยู่บ่อยๆแล้วก็ไม่อยากคิดถึงเขาในฐานะที่เราก็มีครอบครัวอยู่แล้วแล้วเขาก็มีครอบครัวอยู่แล้วคือมันทรมานเวลาคิดถึงแล้วทำอะไรไม่ได้เราเลยอยากจบมันก็เหมือนพี่เขาจะเข้าใจแต่มันไม่ใช่การจบด้วยดีเรารู้สึกว่าพี่เขาจิกกัดเราอยู่บ่อยๆและพยายามทำให้เราเหมือนเป็นคนที่คนอื่นไม่ต้องการพูดง่ายๆคือเหมือนเราถูกแบนจากสังคมที่ทำงานเราเลยตัดสินใจเข้าไปถามพี่เขาว่าทำไมต้องทำแบบนี้ทำไมต้องทำให้เราอึดอัดใจเพราะเขาคือสมมุติว่าเวลาเราไปทำงานต่างจังหวัดเวลาเลิกงานเขาก็จะไปสังสรรค์แต่เขาไม่ชวนเราแต่เขาชวนพี่ในทีมของเราไปเหลือเราคนเดียวเราเลยรู้สึกอึดอัดประมาณนี้และจากที่ถามพี่เขาก็ได้คำตอบว่าก็เราเป็นคนบอกเลิกเขาเองมันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละแต่ถ้าจะไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้มันก็มีอยู่ทางเดียวคือกลับไปคบกับพี่เขาเราเลยบอกว่าขอคิดก่อนนะเดี๋ยวกลับมาให้คำตอบแล้วเราก็ไม่ได้ไปให้คำตอบเขาคือเราอยากให้เขาเข้าใจว่าเราไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วอาจจะมีคิดบ้างแต่คือเราไม่อยากอยู่ในสถานะนี้แล้วอ่ะเราอยากเริ่มใหม่เราอยากเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันแต่พี่เขาไม่เข้าใจ ขอถามเพื่อนๆหน่อยนะคะถ้าเป็นเราจะทำอย่างไรดีคะ
1 เรากลับไปคบกับพี่เขาทั้งๆที่ใจรักของเราไม่ได้อยากจะกลับไปอยู่ในสถานะแบบนั้นอีก
2 หากเพื่อนร่วมงานคนอื่นถามว่าทำไมไม่ไปสังสรรค์กับกลุ่มเขาเราควรพูดบอกไปตรงๆว่าเราตัดความสัมพันธ์ของพี่คนนี้ไปเลยทำให้เราเข้ากับคนอื่นในทีมไม่ได้จากที่ไม่มีใครรู้เรื่องของเราเลย เราจะบอกหัวหน้าดีไหม
ตอนนี้เราหนักใจมากเลยค่ะเราอยากลาออกแต่งานก็หายากภาระก็เยอะหรือมีความคิดเห็นดีๆช่วยชี้ทางเราหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
บอกเลิกคนที่ทำงานเดียวกัน แต่เราเหมือนทุกคนในที่ทำงานแบน ควรทำอย่างไรดีคะ
เริ่มจากเราทำงานบริษัทมาได้ 5 ปีแล้ว เราแต่งงานมีครอบครัวตั้งแต่เราทำงานได้ 2 ปี มีลูก 1 คน เราทำงานแบบเป็นทีมแล้วบริษัทมีโปรเจคใหม่คือทีมเราต้องแยกออกไปทำงานร่วมกันกับอีกทีมนึงซึ่งพี่เขาเป็นพี่ที่ทำงาน เราก็ทำงานตามปกติที่เราเคยทำแต่พอจบ project งานจบแต่คนไม่จบ ซึ่งจะบอกได้ว่าเรารู้จักพี่คนนี้มาตั้งแต่ 5 ปีที่แล้วที่เราเข้าทำงานซึ่งเราว่าเรารู้จักพี่เขาดีในระดับนึงในฐานะคนร่วมงานกันว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนแบบไหนคือพี่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างปากดีพูดจาดูมีสาระมีความน่าเชื่อถือถ้าใครไม่รู้จักเขาก็จะเชื่อทั้งหมดที่เขาพูดแต่เรารู้จักเขาในระดับหนึ่งเพราะสังเกตอยู่ห่างๆพี่เขาเป็นคนค่อนข้างพูดจาใส่ดอกเกินจริงอยู่ในระดับหนึ่งคือเอาจริงๆเราไม่ชอบขี้หน้าเขาเลยด้วยซ้ำแต่พอได้มาทำงานร่วมกันสถานการณ์เปลี่ยนไปเหมือนเราจะรู้สึกดีกับพี่เขาและเราก็รู้สึกว่าเขาก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกันจากนั้นเขาสารภาพกับเราก่อนว่าเขารู้สึกยังไงกับเราอาจเป็นเพราะการหยอกล้อกันเล่นของเรามันเลยทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงความสัมพันธ์มันเริ่มเกิดขึ้นเราคุยกันมากขึ้นหาเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นจนมันเลยเถิดเรามีอะไรกันเป็นแบบนี้มาได้ประมาณปีกว่าจนวันหนึ่งเราทะเลาะกันแล้วเราเป็นคนบอกเลิกพี่เขาเพราะเราไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้วไหนจะครอบครัวเราไหนจะครอบครัวของพี่เขาพี่เขามีครอบครัวเมียเพิ่งคลอดลูกตอนนี้ได้ประมาณ 7 เดือนได้เราเบื่อที่ต้องคอยทะเลาะกับพี่เขาอยู่บ่อยๆแล้วก็ไม่อยากคิดถึงเขาในฐานะที่เราก็มีครอบครัวอยู่แล้วแล้วเขาก็มีครอบครัวอยู่แล้วคือมันทรมานเวลาคิดถึงแล้วทำอะไรไม่ได้เราเลยอยากจบมันก็เหมือนพี่เขาจะเข้าใจแต่มันไม่ใช่การจบด้วยดีเรารู้สึกว่าพี่เขาจิกกัดเราอยู่บ่อยๆและพยายามทำให้เราเหมือนเป็นคนที่คนอื่นไม่ต้องการพูดง่ายๆคือเหมือนเราถูกแบนจากสังคมที่ทำงานเราเลยตัดสินใจเข้าไปถามพี่เขาว่าทำไมต้องทำแบบนี้ทำไมต้องทำให้เราอึดอัดใจเพราะเขาคือสมมุติว่าเวลาเราไปทำงานต่างจังหวัดเวลาเลิกงานเขาก็จะไปสังสรรค์แต่เขาไม่ชวนเราแต่เขาชวนพี่ในทีมของเราไปเหลือเราคนเดียวเราเลยรู้สึกอึดอัดประมาณนี้และจากที่ถามพี่เขาก็ได้คำตอบว่าก็เราเป็นคนบอกเลิกเขาเองมันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละแต่ถ้าจะไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้มันก็มีอยู่ทางเดียวคือกลับไปคบกับพี่เขาเราเลยบอกว่าขอคิดก่อนนะเดี๋ยวกลับมาให้คำตอบแล้วเราก็ไม่ได้ไปให้คำตอบเขาคือเราอยากให้เขาเข้าใจว่าเราไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วอาจจะมีคิดบ้างแต่คือเราไม่อยากอยู่ในสถานะนี้แล้วอ่ะเราอยากเริ่มใหม่เราอยากเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันแต่พี่เขาไม่เข้าใจ ขอถามเพื่อนๆหน่อยนะคะถ้าเป็นเราจะทำอย่างไรดีคะ
1 เรากลับไปคบกับพี่เขาทั้งๆที่ใจรักของเราไม่ได้อยากจะกลับไปอยู่ในสถานะแบบนั้นอีก
2 หากเพื่อนร่วมงานคนอื่นถามว่าทำไมไม่ไปสังสรรค์กับกลุ่มเขาเราควรพูดบอกไปตรงๆว่าเราตัดความสัมพันธ์ของพี่คนนี้ไปเลยทำให้เราเข้ากับคนอื่นในทีมไม่ได้จากที่ไม่มีใครรู้เรื่องของเราเลย เราจะบอกหัวหน้าดีไหม
ตอนนี้เราหนักใจมากเลยค่ะเราอยากลาออกแต่งานก็หายากภาระก็เยอะหรือมีความคิดเห็นดีๆช่วยชี้ทางเราหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ