ไม่กี่วันมานี้แฟนเก่าเรามาถามเราค่ะว่าทำไมหายไปเลย ไม่พูดไม่คุยกับเค้าเลย
แล้วเค้าก็พูดประมาณว่า เราเป็นฝ่ายหายไปจากชีวิตเค้าเองจนเค้าต้องไปมีคนใหม่
ทั้งที่ความจริงคือในตอนนั้นเราไม่เคยหายไปเลย ช่วงระยะท้ายๆของความสัมพันธ์เป็นเค้าเองที่ไม่ยอมมาเจอ ไม่ยอมทำอะไรร่วมกันกับเราแม้แต่กินข้าวด้วยกัน ไม่ยอมพูดคุยกับเรา เราชวนคุยก็เอาแต่ด่าๆเรา ไล่เรา จนเราเหลือทางเดียวที่ยังติดต่อกับเค้าได้คือแชทคุยกัน ในขณะที่เค้าเอาเวลาไปใช้กับผู้หญิงคนนั้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน คำพูดคำจาและการกระทำที่ไม่เคยเกรงใจการมีตัวตนของเรา เราแอบตามดูลับหลังก็เห็นว่าท่าทีมันเกินเพื่อนไปแล้ว มีคนมาเล่าเรื่องเขาสองคนให้เราฟังพอเราไปถามเขาเขาก็บอกเราหูเบาเอาแต่ฟังคนอื่น แต่พอเราบอกให้เขาเป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเองก็ไม่ยอมเล่าให้เราฟัง
เราทน จนถึงวันที่เราทนเรื่องความเฉยชาของเค้ากับเรื่องของผู้หญิงคนนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว เรากลัวว่าสุขภาพจิตเราจะพังรวมถึงของเขาด้วย เราถามเขาว่าจะเอายังไงต่อ ก่อนเราถามคำถามนั้น เราก็พยายามรั้งตัวเองไว้กับชีวิตเค้านานหลายเดือนค่ะ ปรับปรุงทุกอย่างที่เค้าเคยบอกว่าเค้าไม่ชอบ พยายามมากที่จะไม่หายไปเพราะกลัวเค้าคิดว่าเราทิ้งเค้าให้อยู่คนเดียว ทำจนไม่รู้แล้วว่ามากเท่าไหร่เขาจึงจะพอใจ แต่พอเราเห็นผู้หญิงคนนั้นไม่ต้องทำอะไรเขาก็ทุ่มเททุกอย่างให้ เราเลยคิดว่าคงถึงเวลายอมแพ้
คำตอบของเขาทำเราเจ็บแทบตาย "ขอให้ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก"
กว่าเราจะกัดฟันผ่านมาได้ มาวันนี้เขากลับโยนความผิดให้เราทุกอย่าง จากการให้ปากคำเขาบอกว่าที่ผ่านมาเราตีกรอบให้เค้าเยอะเกินไป เราบังคับจิตใจเค้าให้ทำสิ่งที่เค้าไม่อยากทำ เราเรียกร้องเวลาจากเค้ามากเกินไป เราออกห่างจากชีวิตเค้าจนเค้าคิดว่าตัวเองไร้พันธะและมีคนอื่นก็ได้ เค้าต้องรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้น (โถ พ่อพระ) และอยากให้เรารับให้ได้ว่าเค้าต้องไปจากเราเพราะเราทำตัวเอง แต่เราเป็นคนที่ดีกับเค้ามาก ขอให้กลับมาเป็นเพื่อนให้เค้า เค้าเป็นห่วงเรา ถ้าเค้ามีอะไรจะได้พูดคุยถามไถ่เราได้
เรารู้สึกว่าสิ่งที่เค้าทำมันเห็นแก่ตัวและ เ_ี้ยสำหรับเราค่ะ และตัวเราก็คงกลับไปเป็นเพื่อนให้เค้าขนาดนั้นไม่ได้ เพราะจนกระทั่งวันนี้ เขายังคิดว่าเราเป็นฝ่ายทำเขาเสียใจอยู่เลย
เรายอมรับนะว่าช่วงแรกๆที่คบกันเรานิสัยงี่เง่าจริงๆ แต่หลังจากเขาบอกว่าเราแย่ตรงไหน เราก็ปรับปรุงตัวให้เขามาตลอดจนถึงวันที่แตกหักเมื่อเจ็ดเดือนที่แล้วค่ะ ช่วงความสัมพันธ์อ่อนแอใครเข้ามาจีบเราไม่เคยสนใจเลยเพราะคิดแต่ว่าเขาควรเป็นคนได้ประโยชน์และความสบายใจจากการปรับปรุงตัวของเรา
ถ้าใครมีความเห็นต่างออกไปว่าเราควรกลับไปเป็นเพื่อนกับเขาได้ โปรดบอกเราด้วยนะคะ เพราะเราเองก็กลัวว่าตัวเองจะมีทิฐิเกินไปจนไม่เข้าใจเค้าเหมือนกันค่ะ
เราต้องรับผิดชอบโดยการกลับไปเป็นเพื่อนให้แฟนเก่าจริงๆหรอ
แล้วเค้าก็พูดประมาณว่า เราเป็นฝ่ายหายไปจากชีวิตเค้าเองจนเค้าต้องไปมีคนใหม่
ทั้งที่ความจริงคือในตอนนั้นเราไม่เคยหายไปเลย ช่วงระยะท้ายๆของความสัมพันธ์เป็นเค้าเองที่ไม่ยอมมาเจอ ไม่ยอมทำอะไรร่วมกันกับเราแม้แต่กินข้าวด้วยกัน ไม่ยอมพูดคุยกับเรา เราชวนคุยก็เอาแต่ด่าๆเรา ไล่เรา จนเราเหลือทางเดียวที่ยังติดต่อกับเค้าได้คือแชทคุยกัน ในขณะที่เค้าเอาเวลาไปใช้กับผู้หญิงคนนั้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน คำพูดคำจาและการกระทำที่ไม่เคยเกรงใจการมีตัวตนของเรา เราแอบตามดูลับหลังก็เห็นว่าท่าทีมันเกินเพื่อนไปแล้ว มีคนมาเล่าเรื่องเขาสองคนให้เราฟังพอเราไปถามเขาเขาก็บอกเราหูเบาเอาแต่ฟังคนอื่น แต่พอเราบอกให้เขาเป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเองก็ไม่ยอมเล่าให้เราฟัง
เราทน จนถึงวันที่เราทนเรื่องความเฉยชาของเค้ากับเรื่องของผู้หญิงคนนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว เรากลัวว่าสุขภาพจิตเราจะพังรวมถึงของเขาด้วย เราถามเขาว่าจะเอายังไงต่อ ก่อนเราถามคำถามนั้น เราก็พยายามรั้งตัวเองไว้กับชีวิตเค้านานหลายเดือนค่ะ ปรับปรุงทุกอย่างที่เค้าเคยบอกว่าเค้าไม่ชอบ พยายามมากที่จะไม่หายไปเพราะกลัวเค้าคิดว่าเราทิ้งเค้าให้อยู่คนเดียว ทำจนไม่รู้แล้วว่ามากเท่าไหร่เขาจึงจะพอใจ แต่พอเราเห็นผู้หญิงคนนั้นไม่ต้องทำอะไรเขาก็ทุ่มเททุกอย่างให้ เราเลยคิดว่าคงถึงเวลายอมแพ้
คำตอบของเขาทำเราเจ็บแทบตาย "ขอให้ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก"
กว่าเราจะกัดฟันผ่านมาได้ มาวันนี้เขากลับโยนความผิดให้เราทุกอย่าง จากการให้ปากคำเขาบอกว่าที่ผ่านมาเราตีกรอบให้เค้าเยอะเกินไป เราบังคับจิตใจเค้าให้ทำสิ่งที่เค้าไม่อยากทำ เราเรียกร้องเวลาจากเค้ามากเกินไป เราออกห่างจากชีวิตเค้าจนเค้าคิดว่าตัวเองไร้พันธะและมีคนอื่นก็ได้ เค้าต้องรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้น (โถ พ่อพระ) และอยากให้เรารับให้ได้ว่าเค้าต้องไปจากเราเพราะเราทำตัวเอง แต่เราเป็นคนที่ดีกับเค้ามาก ขอให้กลับมาเป็นเพื่อนให้เค้า เค้าเป็นห่วงเรา ถ้าเค้ามีอะไรจะได้พูดคุยถามไถ่เราได้
เรารู้สึกว่าสิ่งที่เค้าทำมันเห็นแก่ตัวและ เ_ี้ยสำหรับเราค่ะ และตัวเราก็คงกลับไปเป็นเพื่อนให้เค้าขนาดนั้นไม่ได้ เพราะจนกระทั่งวันนี้ เขายังคิดว่าเราเป็นฝ่ายทำเขาเสียใจอยู่เลย
เรายอมรับนะว่าช่วงแรกๆที่คบกันเรานิสัยงี่เง่าจริงๆ แต่หลังจากเขาบอกว่าเราแย่ตรงไหน เราก็ปรับปรุงตัวให้เขามาตลอดจนถึงวันที่แตกหักเมื่อเจ็ดเดือนที่แล้วค่ะ ช่วงความสัมพันธ์อ่อนแอใครเข้ามาจีบเราไม่เคยสนใจเลยเพราะคิดแต่ว่าเขาควรเป็นคนได้ประโยชน์และความสบายใจจากการปรับปรุงตัวของเรา
ถ้าใครมีความเห็นต่างออกไปว่าเราควรกลับไปเป็นเพื่อนกับเขาได้ โปรดบอกเราด้วยนะคะ เพราะเราเองก็กลัวว่าตัวเองจะมีทิฐิเกินไปจนไม่เข้าใจเค้าเหมือนกันค่ะ