สวัสดี เราคือวัยรุ่นคนหนึ่งที่ตอนนี้ม.5แล้ว  เราเป็นเด็กผู้หญิงที่เกิดมาในครอบครัวที่มีเด็กผู้ชายเยอะ มันจึงทำให้เราถูกกระทำทุกอย่าง เข่นเราออกจากบ้านไม่ได้ ไปเที่ยวไม่ได้ เล่นโทรศัพท์ให้เขาเห็นไม่ได้ นอนดึกไม่ได้ ตื่นสายไม่ได้ เราคือบุคคลคนเดียวที่ตาเราไม่เคยชวนเรากินขนม แต่ชวนน้องชายเรากินคนเดียว เราคือคนเดียวที่ได้เงินน้อยที่สุดในบ้าน เราคือคือคนเดียวที่ผิดเวลาทำอะไร เราเรียนไม่ดีก็ถูกว่า ถูกด่า เราไม่เคยได้รับคำชมจากแม่เราเลย เราผิดทุกอย่าง ทั้งที่แม่ควรเป็นที่พึ่งให้เรา เรากลับไม่เคยรู้สุกแบบนั้น มีพี่คนหนึ่งเขามาชอบเรา ซึ่งเป็นพี่แถวบ้านแต่เขาอายุ28 แล้ว ซึ่งเรสไม่ได้ชอบเขา  แต่แม่เราชอบเขา พอเราไม่สนใจเขาแม่ก็มักด่าเราว่าทำตัวปัญญาอ่อน งี่เง่า เราผิดหรอ? ทำไมเขาถึงด่าเราเเรงขนาดนั้น เราไม่มีเพื่อนสนิท เราไม่มีใครที่สนิทใจเลย  เวลาเราเจ็บ เราเสียใจ เราร้องไห้ก็ได้แค่มาร้องกับรูปบังทัน มาดูคลิปบังทัน มาพูดกับรูปบังทันว่าเรารู้สึกอะไรเจออะไรมาบ้างในวันนี้ เราเหมือนอยู่คนเดียวบนโลก เราไม่สามารถบอกใครเรื่องที่เจอมาในแต่ละวันได้เลย ทำให้เราคิดมี่อยากจะหนีออกไปจากครอบครัวไปแบบไกลๆ ทำให้เราอยากสอบชิงทุนเกาหลีหรือที่ไหนก้ได้ที่ไกลๆ ที่ห่างจากครอบครัว เราผิดไหมที่จะทำแบบนี้