สั้นๆเข้าใจง่ายคือกดดันจากสิ่งรอบข้างไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เรื่องเรียน อีกอย่างคนเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องทุกอย่างเลยหรอ น้องโดนตามใจจนมันนิสัยเสีย ต่อให้ทำผิดอะไรพ่อเเม่ก็ให้เราผิด เลือกที่จะให้น้องถูกเพื่อที่เรื่องจะได้จบๆ เราถามพ่อเเม่ว่าทำไมต้องทำแบบนี้ และทุกครั้งที่ถามก็โดนดุโดนว่ากลับมาตลอด อีกอย่างน้องเรียนๆเล่นๆเกรดเเย่ๆพ่อเเมาให้เคยกดดัน บอกว่าปล่อยๆน้องไปเถอะ พ่อเเม่หวังเรา พ่อเเม่พูดเอง เราไม่ใช่คนหัวดี เเเต่เราก็ขยันระดับหนึ่ง มีขก.บ้างตามประสา  กลับมาจากรร.ครั้งไหนที่ร้องไห้เครียด ไม่เคยบอกเคยพูดได้เเต่ปรึกษากับคนสนิทบ้าง พยายามหาอะไรทำให้ตัวเองมีคงามสุขมากๆรักตัวเองเยอะๆ มีเรื่องอีกมากมายที่จำฝังใจจนวันนี้ไม่เคยลืม เเละพอนึกถึงมันก็อยากจะถามพ่อเเม่ว่ารักเราเท่าน้องมันหนือเปล่า