เราอายุ 30 ค่ะ สามีอายุ 40 ปี แต่งงานกินอยู่กับสามีชาวต่างชาติมา 5 ปี พอแต่งงานได้สัก 1 เดือนเราก็ตั้งครรภ์เลยค่ะ ตอนนั้นภาษาก็ไม่ได้ ไปไหนเองไม่เป็น ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยต้องรอสามีตลอด ตั้งแต่ตั้งครรภ์จนน้องคลอดก็เลี้ยงน้องอยู่บ้าน ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคมภายนอก เลี้ยงลูกเองคนเดียว และทำงานบ้านด้วย
แต่อยู่มาวันนึงน้องก็ป่วยเหมือนเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่ก็ไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด ด้วยความที่ย้ายโรงพยาบาลหลายโรงพยาบาลด้วย หมอโรงพยาบาลสุดท้ายก็ไม่สามารถวินิจฉัยสาเหตุที่แท้จริงที่น้องเสียชีวิตได้ ลงเป็นว่าน้องหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ช่วงที่น้องไม่สบายเราด้วยความเป็นแม่ เรารู้สึกแย่มากที่ไม่สามารถพาลูกไปโรงพยาบาลเองได้ เพราะไม่รู้จะไปบอกหมอยังไงว่าลูกเป็นอะไร ต้องรอสามีพาไป หรือให้แม่สามีนั่งรถมาหาเราที่บ้านแล้วพาลูกไปหาหมอ เรารู้สึกชีวิตลำบากมากที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ส่วนค่าใช้จ่ายสามีก็ให้เงินใช้ส่วนตัวประมาณเดือนละหนึ่งหมื่นบาท ซึ่งเราต้องส่งให้แม่ทุกเดือนหักจากเงินส่วนตัวของเรา แล้วจะเหลือใช้ส่วนตัวจริงๆ นิดหน่อย เอาจริงๆก็ไม่พอ เวลาอยากได้อะไรก็คิดแล้วคิดอีก เรามีความรู้สึกผิดกันกับตอนที่เราเคยทำงานอยู่ไทย
ตอนนี้น้องเสียไปครบ 2 ปีแล้วค่ะ ใน 2 ปีนี้เราไม่ได้มีอะไรกันเลย ตั้งแต่น้องเสียไปเราก็กลับไปอยู่ไทย 4 เดือน เพราะไม่สามารถอยู่คนเดียวในห้องที่เคยมีน้องวิ่งเล่นได้ และกลับมาอยู่กับสามีเหมือนเดิมหลังจากครบ 4 เดือน เราเริ่มทำงานเพราะไม่อยากอยู่หายใจทิ้งไปวันๆ (เป็นงานแบบแม่บ้านนะคะที่ทำ 3-4 ชั่วโมง แล้วก็เลิกงานกลับบ้าน) ในช่วงหนึ่งปีที่เราเริ่มทำงาน เราก็พยายามชวนสามีมีลูก แต่เขาก็บอกว่าเขาเหนื่อยบ้าง เขาต้องไปหาหมอเพื่อขอยาแข็งตัวบ้าง จนเราเกิดความรู้สึกเบื่อเลิกที่จะถาม
จนตอนนี้เราลูกสึกว่าเราไม่ได้อยากมีลูกแล้ว กลายเป็นเบื่อ ไม่อยากมีอะไรกับสามีเลยค่ะ เมื่อวานบอกสามีว่าจะกลับไทยช่วงปีใหม่ (กลับไปเที่ยวกับครอบครัวที่ไทย) แต่สามีบอกว่าถ้ากลับไทยแล้วจะมีลูกได้ยังไง เราเลยบอกไปว่าตอนนี้เราไม่ได้อยากมีลูกแล้ว อยากทำงาน อยากมีเงินเก็บเงินก่อนสักพัก (เพราะตอนนี้เราไม่มีความมั่นคงในตัวเองเลย ไม่มีอะไรเลยจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ) สามีบอกว่าถ้าเราไม่อยากมีลูก เรากับเขาคงไปด้วยกันไม่ได้ เขาก็จะหย่าแล้วจะแต่งงานใหม่เพื่อมีลูก หลังจากนั้นเขาก็ฉีกหนังสือเล่นหนาประมาณหนึ่งนิ้วขว้างลงพื้นแรงๆ แล้วปิดประตูกระแทกดังๆ ตอนนี้ก็สับสนมากค่ะว่าควรทำยังไงกับชีวิตดี ควรบอกไปตามความต้องการของเรา แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไทยในวัย 30 หรือท้องไปให้เขาดีนะ รบกวนขอความคิดเห็นหน่อยค่ะ สับสนมากจริงๆค่ะตอนนี้
สามีอยากหย่า และจะแต่งงานใหม่ ถ้าไม่อยากมีลูก
แต่อยู่มาวันนึงน้องก็ป่วยเหมือนเป็นไข้หวัดธรรมดา แต่ก็ไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด ด้วยความที่ย้ายโรงพยาบาลหลายโรงพยาบาลด้วย หมอโรงพยาบาลสุดท้ายก็ไม่สามารถวินิจฉัยสาเหตุที่แท้จริงที่น้องเสียชีวิตได้ ลงเป็นว่าน้องหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ช่วงที่น้องไม่สบายเราด้วยความเป็นแม่ เรารู้สึกแย่มากที่ไม่สามารถพาลูกไปโรงพยาบาลเองได้ เพราะไม่รู้จะไปบอกหมอยังไงว่าลูกเป็นอะไร ต้องรอสามีพาไป หรือให้แม่สามีนั่งรถมาหาเราที่บ้านแล้วพาลูกไปหาหมอ เรารู้สึกชีวิตลำบากมากที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ส่วนค่าใช้จ่ายสามีก็ให้เงินใช้ส่วนตัวประมาณเดือนละหนึ่งหมื่นบาท ซึ่งเราต้องส่งให้แม่ทุกเดือนหักจากเงินส่วนตัวของเรา แล้วจะเหลือใช้ส่วนตัวจริงๆ นิดหน่อย เอาจริงๆก็ไม่พอ เวลาอยากได้อะไรก็คิดแล้วคิดอีก เรามีความรู้สึกผิดกันกับตอนที่เราเคยทำงานอยู่ไทย
ตอนนี้น้องเสียไปครบ 2 ปีแล้วค่ะ ใน 2 ปีนี้เราไม่ได้มีอะไรกันเลย ตั้งแต่น้องเสียไปเราก็กลับไปอยู่ไทย 4 เดือน เพราะไม่สามารถอยู่คนเดียวในห้องที่เคยมีน้องวิ่งเล่นได้ และกลับมาอยู่กับสามีเหมือนเดิมหลังจากครบ 4 เดือน เราเริ่มทำงานเพราะไม่อยากอยู่หายใจทิ้งไปวันๆ (เป็นงานแบบแม่บ้านนะคะที่ทำ 3-4 ชั่วโมง แล้วก็เลิกงานกลับบ้าน) ในช่วงหนึ่งปีที่เราเริ่มทำงาน เราก็พยายามชวนสามีมีลูก แต่เขาก็บอกว่าเขาเหนื่อยบ้าง เขาต้องไปหาหมอเพื่อขอยาแข็งตัวบ้าง จนเราเกิดความรู้สึกเบื่อเลิกที่จะถาม
จนตอนนี้เราลูกสึกว่าเราไม่ได้อยากมีลูกแล้ว กลายเป็นเบื่อ ไม่อยากมีอะไรกับสามีเลยค่ะ เมื่อวานบอกสามีว่าจะกลับไทยช่วงปีใหม่ (กลับไปเที่ยวกับครอบครัวที่ไทย) แต่สามีบอกว่าถ้ากลับไทยแล้วจะมีลูกได้ยังไง เราเลยบอกไปว่าตอนนี้เราไม่ได้อยากมีลูกแล้ว อยากทำงาน อยากมีเงินเก็บเงินก่อนสักพัก (เพราะตอนนี้เราไม่มีความมั่นคงในตัวเองเลย ไม่มีอะไรเลยจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ) สามีบอกว่าถ้าเราไม่อยากมีลูก เรากับเขาคงไปด้วยกันไม่ได้ เขาก็จะหย่าแล้วจะแต่งงานใหม่เพื่อมีลูก หลังจากนั้นเขาก็ฉีกหนังสือเล่นหนาประมาณหนึ่งนิ้วขว้างลงพื้นแรงๆ แล้วปิดประตูกระแทกดังๆ ตอนนี้ก็สับสนมากค่ะว่าควรทำยังไงกับชีวิตดี ควรบอกไปตามความต้องการของเรา แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไทยในวัย 30 หรือท้องไปให้เขาดีนะ รบกวนขอความคิดเห็นหน่อยค่ะ สับสนมากจริงๆค่ะตอนนี้