คนที่โสดนานๆจนเสพติดการอยู่คนเดียวอะไรคือจุดเปลี่ยนที่ยอมเปิดรับใครเข้ามาหรือมีแฟน?

บางคนที่รู้จัก ตอนแรกๆก็โสด จู่ไปนัดดูตัว หรือมีคนแนะนำ สักพักแต่งงานมีลูกเฉยเลย 555 (มีคนนึงเป็นเพื่อนของเพื่อน มีคนมาแนะนำผู้ชาย แล้วเพื่อนก็เล่าว่า เจ้าตัวไม่ชอบ ไม่เอา พยายามบ่ายเบี่ยง จากนั้นไม่น

เราโสดมานานมาก ตั้งแต่จบ ม.ต้น จนตอนนี้อยู่ปี1แล้ว มีใครเป็นแบบเราไหม คือแบบมันชิน จนแบบลืมไปเลยว่าการมีความรักมันเป็นยังไง 555555555

ตามหัวข้อเลยค่ะ คือเราโสดมาสามปีแล้วค่ะ แรกๆไม่ชิน แต่ตอนนี้เริ่มชินและเสพติดการอยู่คนเดียวแล้วค่ะ ประมาณว่ากลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไปเลย ความรู้สึกตอนนี้คือเหงาบ้าง เพ้อบ้าง แต่ไม่อยากมีใคร พอมีเข้ามา

ทุกคนเคยเป็นกันไหมคะ เสพติดการอยู่คนเดียว บางทีก็เหงา อยากมีแฟน แต่บางทีก็ไม่อยากมี เรามีคนคุยนะ คุยมาหลายเดือน แต่ตอนนี้เลิกคุยแล้ว เค้าเป็นคนเดินออกไปเอง ก็เพราะเราเองแหละ เราเป็นคนที่ว่าถ้าได้อยู่ก

คือแบบว่า จะคบใครก็กลัวว่าจะไม่ได้อ่อยคนอื่น กลัวว่าอนาคตตอนที่มีแฟน แล้วเราไปเจอคนที่ดีกว่ากลัวเราจะเปลี่ยนใจ เราเลยไม่กล้าคบใคร แบบนี้ควรโสดตลอดชีวิตรึป่าวค่ะ..?

ไม่เกี่ยวกับตัวเองนะคะ เห็นคนรอบข้างค่ะ โสด ก็โสดอยู่อย่างนั้น คนมีคู่ มีคนคุยแล้ว มีแฟนแล้ว คนอื่นทำไมเข้าหาเค้าจัง โลกทำไมไม่ยุติธรรม ทีมคนโฉดดดดจ่ะ ,🥴🥴

อยากรู้ว่าแฟนจะรู้สึกยังไงคะถ้าเราไปดูหนังคนเดียว เพราะตอนโสดก็ไปดูคนเดียวเป็นประจำจนชิน พอมีแฟน บางทีแฟนไม่ว่าง หรือไม่อยากดูเรื่องที่เราอยากดูเราก็แอบไปดูคนเดียว แต่ก็ไม่ได้บอกเค้า อยากรู้ว่าถ้าบอก

เราควรทำยังไงให้เขาอยากมีแฟนคะ

เราโสดมาเกือบ 4 ปีแล้ว ตอนนี้ เราไม่กล้าไว้ใจผู้ชายคนไหนเลย บอกว่ารักนักรักหนา แต่เวลาแปบเดียวก็เปลี่ยนใจ