ผมรู้สึกผมเป็นส่วนเกินของบ้านมากขึ้นนะครับคือผมโดนเมินโดยทุกคนแม่ผมก็เมินผมผมให้แม่ผมดูอะไรแม่ก็ไม่ดูเวลาผมทำอะไรสำเร็จแม่ผมก็พูดแค่เก่งมากแล้วหยุดแค่นั้นไม่มีอะไรอีกเลยแต่ละคนในบ้านไม่คุยกับผมเลยไม่เคยคุยเลยมีอยู่ในบ้านตั้ง 7 คนไม่คุยกับผมเลยไม่เหมือนเมื่อก่อนผมเคยรักษาทาจิตมาก่อนนะครับผมเคยเป็นไมเกรนตอนที่ผมเป็นมีแต่คนมาคุยกับผมถามผมเป็นไงบ้างสบายดีไมคุยเรื่องส่วนตัวกับผมคือผมสามารถคุยได้กับทุกคนทุกคนมาคุยกับผมหลังจากนั้น 1 ปี แม่ผมเป็นมะเร็งแล้วรักษาผมก็คุยกับแม่ไม่ได้เลยเพราะร่างกานแม่ผมอ่อนแอมากกลัวติดเชื้อหลังจ่กนั้นทุกคนก็ไม่เคยเข้ามาคุยกับผมเลยจนแม่ผมหายทุกคนก็ไม่เคยมาคุยกับผมอีกเลยไม่เคยมาถามผมเลยแม่กับยายก็เริ่มเมินผมผมอยากมีคนคุยด้วยปมจะคุยก็เมินผมผมเลยคุยกับเพื่อนคุยกับแฟนในโทรศัพท์เพราะพวกเขาสนใจผมพวกเขายอมคุยกับผมแต่ผมก็โดนยายว่าเอาแต่ติดโทรศัพท์คือยายไม่เคนมาคุยดับผมเลยผมเข้าไปคุยกับยานเข้าไปเล่นกับยายยายบอกรำคาญไปไกลๆผมเลยไม่คุยกับยายแล้ววันนี้ผมนั้งคุยกับแฟนอยู่แล้วยายก็เดินมาพูดว่านเกิดมาเสียชาติเกิดจริงๆวันๆเล่นแต่โทรศัพท์คือผมต้องการคนคุยกับผมไมแล้วตอนนี้อาการของโรคซึมเศร้าผมก็หนังขึ้นแล้วผมเป็นไมเกรน+ไบโพร่า ผมทำแบบทดสอบของหมอในเว็บทั้งหมดผลคือเขาบอกว่าผมนะเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงควรพบหมอด่วนผมเคยบอกแม่นะ 3 ครั้ง แม่ผมบอกว่าคิดมากหน่า,ตั้งใจทำให้มันเป็นแบบนั้นป่าว ตะตอบมาประมาณนี้ตบอดคือแบบผมอยากพบหมอคนเก่าที่เคยดูแลผมนะคือเขาดูแลผมดีมากเข่คุยกับผมตลอดตอนที่ครอบครัวผมไม่เริ่มไม่เคยกับผมระผมยังรักษาอยู่นะครับผมก็ไปหาหมอตามนัดผมคุยกับหมอระบายทุกอยากมาตลอด 3 ปีครึ่ง จนหมอบอกแม่ว่าพอได้แล้วไม่ต้องมาแล้วตอนนั้นเหมือนผมเสียเพื่อนคุยไ
ปเลยนะครับคือไม่มีใครคุยกับผมเลยจนผมเจอแฟนแล้วผมก็คุยกับแฟนกับเพื่อนแล้วโดนด่าแบบนี้ตลอดนะครับทุกวันเลยทุกๆวันเลยโดนด่าแบบคนอย่างไม่มีทางเจริญหลอกยายผมบอกคือแบบเขาไม่เคยมาคุยกับผมเลยผมอยู่คนเดียวในบ้านตลอดพ่อผมก็ไม่ได้อยู่บ้านเพราะเขาทำงานไกลผมเลยไม่ค่อยได้คุยกับพ่อพ่อชอบมาคุยกับผมถามผมเกี่ยวกับ รร. เพื่อน แฟน พ่อผมชอบถามมันทำให้ผมรู้สึกดีมากแต่ไม่ค่อยได้เจอปีนึงได้เจอไม่ถึง 20 ครั้งตอนนี้ผมไป รร เกือบทุกวัยเพราะมาซ้อมแข่งต่างๆจนผมคือว่า รร คือบ้านผมนะครับมันคือที่ๆผมมีความสุขมากๆมากกว่าบ้านจริงๆซะอีกผมอยากออกไปจากบ้านหลังนี้อยากไปไกลผมเคยคิดอยากจะตายนับครั้งไม่ท่วนผมคือแบบคิดแบบนี้เพราะโดนครอบครัวด่านะคือผมไม่คิดว่ามันคือบ้านแล้วนะมันไม่อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนมันไม่รู้สึกดีเลยนะผมต้องการหาที่ๆมันอบอุ่นมีความสุขมีคนคุยผมเคยอิจฉาแฟนผมนะที่มีพ่อแม่ที่ดีพ่อแม่เขาคุยกับแฟนผมตลอดจนผมไปพบครอบครัวเขาเขาทำดีกับผมมาเขาถามผมทุกอย่างเขาถามชีวิตผมผมรู้สึกดีจนอยากย้ายบ้านเลยผมต้องการมีครอบครัวแบบนี้ผมควรทำอย่างไงกับชีวิตผมดีครับผมเคยอยากตายหลายครั้งแล้วเกือบทำให้ตัวเองตายหลายครั้งผมควรทำไงครับ