ก่อนอื่นเลยเราอายุ21ปีค่ะ เป็นเด็กพ่อแม่แยกทางกัน อยู่กับยายกับตา
พ่อแม่ไม่ได้ส่งเสียให้เรียนมีแต่ตากับยายที่ส่งเสียค่ะ
เราทำงานเซเว่นตั้งแต่ม.2โดยมีน้าสะใภ้ฝากให้ ซึ่งตอนนั้นเอาจริงๆก็ยังทำงานไม่ได้หรอกค่ะผิดกฏหมายแต่เขาสงสารเลยยอมให้ทำ
เราทำงานเซเว่นจนจบม.3หาเงินส่งตัวเองเรียนตั้งแต่ม.2ทำงานเซเว่นส่งตัวเองเรียนจนจบปวช.3
ให้เงินยายเดือนละ2000มีน้องชาย1คนไม่ทำงานอายุห่างจากเรา1ปีค่ะน้องชายแท้ๆ กำลังศึกษาอยุ่ยังเรียนไม่จบ
จนเราเรียนต่อปวส.เราเลยไม่ได้ทำงาน ซึ่งทางตาเราเป็นคนส่งเสียเราเองทั้งหมด
ซึ่งตอนเราไม่ได้ทำงานฐานะทางบ้านที่แย่อยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีก ยายเราไม่มีเงินจนต้องกู้หนี้ยืมสิน
จบเราเรียนจบปวส.เราก็ทำงานครอบครัวฐานะดีขึ้นแล้วตาก็แบ่งที่ดินให้เราจำนวนนึง เพื่อจะให้เราสร้างบ้านเวลาเขาเสียชีวิตจะได้ไม่ลำบาก
แต่ยายเราเอาไปขายแล้วเอาไปเงินจำนวนนึงบอกว่าไปใช้หนี้แต่ไม่ได้ใช้ เงินจำนวนนั้นหมดภายใน6เดือน ซึ่งทางยายก็มีกีกกั๊กกับผช.คนอื่นด้วย
ส่วนเงินจำนวนนึงเราเก็บไว้เพื่อจะหาเช่าบ้านเวลาที่ตาเสียชีวิต โดยมีน้าชายจะมาอาศัยอยู่ด้วยแต่ไม่ช่วยค่าใช้จ่ายให้เราเอาเงินจำนวนที่ขายที่ได้จ่ายค่าเช่าบ้านไปเรื่อย ๆ แล้วยังยืมเงินเราไปจำนวนนึงยังไม่มีวี่เเววจะคืน ซึ่งเราพูดอะไรไม่ได้พูดอะไรไปยายก็เข้าข้างลูกชายเขาด่าเราต่างๆนาๆ
เวลาเราลำบากไม่มีใครมองสักคนแม้แต่คนในบ้านยังไม่กล้าขอเพราะเงินเกรงใจ ขอยายก็ไม่ให้แถมด่าเราซ้ำ บอกตรงๆน้อยใจยายนะคะ ที่รักแต่หลานชาย เพราะเขาเคยพูดว่าเกลียดเด็กผู้หญิง มีลูกมีหลานผู้หญิงเหมือนมีส้วมอยุ่หน้าบ้าน ซึ่งเราเก็บความน้อยใจมาตั้งแต่ตอนนั้น
คือเราไม่เข้าใจทำไมเขารักแต่หลานชายแต่มาฝากความหวังไว้ที่เราหมดทุกอย่าง
เราเหนื่อยกับชีวิตตอนนี้มาก
ควรทำยังไงเพื่อขจัดความคิดความน้อยใจแบบนี้ออกไปยังไงคะ ยอมรับความเคยคิดจะฆ่าตัวตาย แต่พอคิดๆก็สงสารคนข้างหลังกลัวถ้าไม่มีเราเขาจะลำบาก
ควรจัดการกับความคิดและความรู้สึกยังไงดีคะ ไม่ให้คิดสั้นคิดแย่ไปมากกว่านี้
ปัญหาเรื่องครอบครัว
พ่อแม่ไม่ได้ส่งเสียให้เรียนมีแต่ตากับยายที่ส่งเสียค่ะ
เราทำงานเซเว่นตั้งแต่ม.2โดยมีน้าสะใภ้ฝากให้ ซึ่งตอนนั้นเอาจริงๆก็ยังทำงานไม่ได้หรอกค่ะผิดกฏหมายแต่เขาสงสารเลยยอมให้ทำ
เราทำงานเซเว่นจนจบม.3หาเงินส่งตัวเองเรียนตั้งแต่ม.2ทำงานเซเว่นส่งตัวเองเรียนจนจบปวช.3
ให้เงินยายเดือนละ2000มีน้องชาย1คนไม่ทำงานอายุห่างจากเรา1ปีค่ะน้องชายแท้ๆ กำลังศึกษาอยุ่ยังเรียนไม่จบ
จนเราเรียนต่อปวส.เราเลยไม่ได้ทำงาน ซึ่งทางตาเราเป็นคนส่งเสียเราเองทั้งหมด
ซึ่งตอนเราไม่ได้ทำงานฐานะทางบ้านที่แย่อยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีก ยายเราไม่มีเงินจนต้องกู้หนี้ยืมสิน
จบเราเรียนจบปวส.เราก็ทำงานครอบครัวฐานะดีขึ้นแล้วตาก็แบ่งที่ดินให้เราจำนวนนึง เพื่อจะให้เราสร้างบ้านเวลาเขาเสียชีวิตจะได้ไม่ลำบาก
แต่ยายเราเอาไปขายแล้วเอาไปเงินจำนวนนึงบอกว่าไปใช้หนี้แต่ไม่ได้ใช้ เงินจำนวนนั้นหมดภายใน6เดือน ซึ่งทางยายก็มีกีกกั๊กกับผช.คนอื่นด้วย
ส่วนเงินจำนวนนึงเราเก็บไว้เพื่อจะหาเช่าบ้านเวลาที่ตาเสียชีวิต โดยมีน้าชายจะมาอาศัยอยู่ด้วยแต่ไม่ช่วยค่าใช้จ่ายให้เราเอาเงินจำนวนที่ขายที่ได้จ่ายค่าเช่าบ้านไปเรื่อย ๆ แล้วยังยืมเงินเราไปจำนวนนึงยังไม่มีวี่เเววจะคืน ซึ่งเราพูดอะไรไม่ได้พูดอะไรไปยายก็เข้าข้างลูกชายเขาด่าเราต่างๆนาๆ
เวลาเราลำบากไม่มีใครมองสักคนแม้แต่คนในบ้านยังไม่กล้าขอเพราะเงินเกรงใจ ขอยายก็ไม่ให้แถมด่าเราซ้ำ บอกตรงๆน้อยใจยายนะคะ ที่รักแต่หลานชาย เพราะเขาเคยพูดว่าเกลียดเด็กผู้หญิง มีลูกมีหลานผู้หญิงเหมือนมีส้วมอยุ่หน้าบ้าน ซึ่งเราเก็บความน้อยใจมาตั้งแต่ตอนนั้น
คือเราไม่เข้าใจทำไมเขารักแต่หลานชายแต่มาฝากความหวังไว้ที่เราหมดทุกอย่าง
เราเหนื่อยกับชีวิตตอนนี้มาก
ควรทำยังไงเพื่อขจัดความคิดความน้อยใจแบบนี้ออกไปยังไงคะ ยอมรับความเคยคิดจะฆ่าตัวตาย แต่พอคิดๆก็สงสารคนข้างหลังกลัวถ้าไม่มีเราเขาจะลำบาก
ควรจัดการกับความคิดและความรู้สึกยังไงดีคะ ไม่ให้คิดสั้นคิดแย่ไปมากกว่านี้