ขอเกิ่นก่อนนะคะ แต่ก่อนเราเป็นคนที่สนุกร่าเริง ใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองชอบไม่ค่อยเครียดอะไรจนมีช่วงที่ต้องมาทำงานซึ่งเราเป็นเสาหลักครอบครัว เริ่มมีภาระ มีหน้าที่เพิ่มขึ้นมาเยอะ เริ่มกดดันตัวเองค่ะ เพราะแม่อยากได้บ้านหลังใหม่ซึ่งเราก็ทำงานหนักมาตลอดและจะส่งกลับบ้านให้แม่เก็บทุกเดือน แต่ผ่านมาหลายปีก็ยังไม่มีวี่แววที่จะได้สร้างเพราะมันมีค่าใช้จ่ายอื่นๆที่แม่จำเป็นต้องใช้ เลยทำให้เราคิดว่าเราทำเป้าหมายไม่สำเร็จสักที เราทำแต่งานจนไม่เคยได้เที่ยว ไม่กล้ากินอะไรแพงๆ ไม่ซื้อของให้ตัวเองเพราะกลัวตังค์ไม่พอใช มันเป็นแบบนี้มาหลายๆปีจนเริ่มคิดว่าเราไม่ปกติแล้ว ไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากยุ่งกับใคร อยากอยากอยู่เดียวในห้องและนอนห้องไห้ไปค่ะ เราอยู่ตัวคนเดียวค่ะ เราเริ่มโดนเปรียบเทียบจากคนที่เรียกว่าญาติ  เวลาทำงานก็ไม่มีความสุขใช้ชีวิตก็ไม่มีความสุข เคยคิดอยากตายๆไปแต่ก็คิดถึงพ่อกับแม่ว่าเค้าจะอยู่ยังไง แต่ก็อดไม่ได้เพราะทุกวันนี้ไม่เคยมีความสุขเลย มีแต่ความเครียด ท้อ สิ้นหวัง ไม่แน่วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของตัวเราเองก็ได้มั้งคะ