เป็นความรู้สึก เสียใจ ผิดหวังอย่างที่สุด 😔

~ลูกเป็นไข้
เราเป็นแม่ มีลูกสองคน ลูกเรียนที่ต่างจังหวัด ปิดเทอมยายจะพามาเที่ยวอยู่กับ พ่อแม่
ปิดเทอมปีนี้ อากาศไม่ค่อยดี ลูกเราป่วยหนัก
 
เช้าวันหยุดวันนึง เราวางแผนจะพาลูกๆไปต่างจังหวัดในวันหยุดยาว แต่ลูกคนโตเราตัวร้อนมาก เรากับยาย ช่วยกันเช็ดตัวลูกเราเพื่อให้ไข้ลด สลับกับให้อาบน้ำเพื่อให้ไข้ลดในเบื้องต้น จะพาไปโรงพยาบาลก็กลัวจะชัก 37-38-39

สามีเราคิดว่าทุกอย่าง okay รีบขี่รถออกไปหาเพื่อนโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวใครในบ้านเลย และเราเห็นท่าไม่ดีรีบพาไปโรงพยาบาล กับยายแบบพรุงพรังทั้งผ้าเช็ดตัวลูกคนโต และลูกคนเล็ก

ซึ่งตอนนั้นเราก็พยายามโทรหาพ่อของลูกว่าลูกไข้ไม่ดีขึ้นนะ ต้องเข้าโรงบาล ไปใหนให้รีบมาช่วยกันดูแลลูก แต่ก็ไม่รับสาย และก็โทรกลับในขณะที่ทุกคนยุ่งเราไม่สะดวกรับ

ก็เริ่มขั้นตอนคุณหมอ ตรวจรักษาอย่างเร่งด่วนโดยโรงพยาบาลเอกชนแถวบ้าน คนทราบผลว่าลูกเป็น “ไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ B” Flu B เราเป็นห่วงลูกมากๆ ถ้าต้องนอนโรงพยาบาลต้องมี คชจ คือนะ8,000 บาท เราไม่ไหว เลยขอคุณหมอย้ายไป โรงพยาบาลรัฐบาล (ขอบคุณคุณหมอและพยาบาลทุกคนจริงๆคะ ที่ช่วยดูแลน้องให้พ้นขีดอันตราย คือน้องไม่ชัก ปกติ จะชักเวลามีไข้สูงคะ) 
เราก็โทรบอกสามี ว่าจะย้ายโรงพยาบาลบอกเหตุผล คชจ สูง และให้ไปเจอที่โรงพยาบาลรัฐเลย สามีเราก็บอกไม่มีที่จอดรถ บลาๆๆๆ อะ เราเลยบอกว่า งั้นให้รีบมาโรงพยาบาลนี้มาจอดรถที่นี่ ก็มาทัน และไปโรงพยาบาลรัฐพร้อมกัน พอตรวจที่โรงพยาบาลรัฐเสร็จหมอบอกไม่ต้องนอนนะจ๊ะให้ยาไปทานที่บ้านแล้วจะดีขึ้นภายใน 2-3 วัน.... กลับมาที่โรงพยาบาลเอกชนเพื่อมาเอามอเตอไซต์ ประมาณ 3 โมง และกลับบ้าน ส่วนสามีเราก็ไปหาเพื่อน ไปชนไก่ กลับมาอีกที ค่ำมืด 😞😞 ก็ดูแล เช็ดตัวกันต่อไปกับยาย

~แม่ป่วย
1 วันต่อมา เราป่วย แต่ยังไม่ไปหาหมอ คิดว่าเป็นไข้หวัดธรรมดา 2 วันต่อมาอาการป่วยเริ่มชัดขึ้น เราก็ไปทำงานไม่ไหวแล้ว เลยตัดสินใจลางานไปหาคุณหมอ สรุป เป็นเหมือนกัน ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ B หมอให้ยามากินและพักเราไม่มีแรงเลย นอนทั้งวัน ตอนกลางคืนก็นอนคนเดียว เช็ดตัวเองทั้งกลางวันกลางคืน ไข้ไม่ลงพยายามลุกอาบน้ำเอง เพื่อให้ไข้ลดลง

1 วันผ่านไป แม่ก็อยากให้สามีเราพาเราไปหาหมอที่อื่น เผื่อจะดีขึ้น บอกสามีเราลางานพาเมียไปหาหมอทีมันขับรถไม่ไหวหรอก 
สามีเราตอบ ลาไม่ได้หรอก เสียเงินเยอะ แม่เราก็บอก งั้นเลิกงานพาเมียไปหาหมอที จะขับรถยังงัยละเดี๋ยวก็ไปชนเขาพอดี
สามีเราเดินมาบอกเราว่า พรุ่งนี้ขับรถไปทางนี้ๆ นะ บลาๆๆๆ (คือไม่พาไป จะให้เราขับไปเอง) เราไม่ตอบ เพราะไม่มีแรง แต่ก็คิดแล้ว เราคงไม่ขับไปเอง เรารู้ตัวเองว่าไม่ใหว สรุป ไม่ได้ไปหาหมอที่อื่นอีก เพราะแม่เราขับรถเราไม่เป็น สามีไม่พาไป กลับบ้านดึกทุกวัน เราขับไม่ใหว

มี 1 เหตุการที่ทำให้แม่อย่างเราเสียความรู้สึกมากๆ เรานอนพักหลังจากกินยา ยายเปิดพัดลม 2 ตัว เพื่อระบายความร้อนในบ้านและเปิดให้เรา สามีเรามาถึงพูด “นี่ใช้พัดลม 2 ตัวเลยหรอ คุณคิดว่าคุณสำคัญขนาดใหนหรอที่คิดว่าผมจะสละพัดลมให้ปกติผมเปิดแอร์ต้องเปิดพัดลมด้วย” เราเองก็ไม่มีแรง กลัวแต่ลูกจะจำแต่คำพูดไม่ดี เลยตอบพูดดีๆก็ได้นะ แล้วก็ยกพัดลมไป 1 ตัว โดยไม่ถามว่าเป็นงัย ดีขึ้นมั้ย และก็ยังคงกลับบ้านดึกทุกวัน 

ในช่วงที่เราป่วย เรานอนแยกห้อง 3  ห้อง 
1-แม่ ลูก ห้องใหญ่ 
2-สามี ห้องเล็กคนเดียว
3-เรานอนคนเดียว

❤️กำลังใจที่ทำให้หายป่วยครั้งนี้ เพราะ ลูกๆ ยาย
ลูกๆจะคอยถามแม่เป็นงัยบ้าง ค่อยๆเดินนะแม่ วัดไข้ได้กี่องศาคอยเปลี่ยนน้ำที่ใช้เช็ดตัวให้ 
ยายคอยเตรียมอาการให้ ดูแลงานบ้านให้ คอยมาลูกหัว

อยากให้ทุกคนที่อ่านเรื่องของเรา ดูแล ลูกๆและเมียให้ดี เพราะ ไม่มีใครรักเราเท่าคนในครอบครัวเราหรอกคะมีกันแค่ไม่กี่คน ถ้าไม่ใส่ใจ ไม่สนใจกันในวันนี้วันข้างหน้าคงไม่ได้ดูแลกัน

สำหรับเรา ความรู้สึก ถ้ามันเสียไปแล้ว มันเรียกกลับคืนมายากจริงๆ
ผู้ชายแบบนี้ มีอีกเยอะมั้ย