ทำไมไม่เคยมีใครเข้าใจเราเลยรักพ่อกับแม่ก็ไม่เคยเข้าใจผมไม่รู้ต้องทำยังไงผมท้อผมยากจะออกไปจากครอบครัวนี้เลยด้วยช้ำเพราะครอบครัวนี้ไม่มีใครเข้าใจในความฝันของผมเลย ผมเคยพูดกลับพ่อแม่นะว่าผมชอบฟุตบอลผมยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพผมยากเลี้ยงครอบครัวด้วยการเตะบอล แต่สิ้งที่ผมได้ยินจากปากของท่าน ท่านพูดว่า'เลยฝันลมๆแล่งๆได้แล้ว'ผมโคตดเจ็บเลยกับคำผมสั้นๆคำนี้ผมพยายามฝึกซ้อมเพื่อที่จะให้พ่อแม่เห็นว่าผมรักฟุตบอลขนาดไหน ผมยากไปเรียนโรงเรียนกีฬาผมยากไปสร้างความฝันให้มันเป็นจริง แต่พ่อกับแม่ก็ไม่เห็นด้วยในเส้นทางฟุตบอลของผม ท่านยากให้ผมได้ทำงานราชการอยากให้ผมเป็น ครู หมอ ตำรวจ ทหาร แต่ผมก็บอกว่าผมชอบฟุตบอลผมรักฟุตบอลผมอยากเป็นนักฟุตบอล ผมไม่ชอบทำงานราชการมามันไม่ใช่แน่ผม ผมรักฟุตบอล ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดมากกว่านี้แล้วครับแค่ยากมาระบายผมเจ็บที่ต้องเก็บความรู้สึกแย่ๆแบบนี้คนเดียว เป็นพวกคุณจะรู้สึกยังไงเมื่อพ่อแม่คัดขวางความฝันของคุณ
 ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ 
ถึงไม่มีใครเชื่อแต่ผมก็เชื่อมั่นในตัวเองเสมอ
ผมไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานแค่ไหนตอนไหนพ่อแม่จะเข้า เหอะ.....ท้อ เหนื่อย ยากนี้ออกจากบ้าน