คือ เราขอแทนตัวเองว่า เอ นะคะเราเป็นผู้หญิงที่มีโลกส่วนตัวสูงแต่ก็เป็นคนเฟรนลี่ถ้าสนิทกันค่ะ เราทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่งในภาคเหนือค่ะ พอดีว่าช่วงสามเดือนก่อนมีพนักงานชายเข้ามาใหม่คนนึง ซึ่งเราก็ไม่ได้สนใจ เพราะอยู่คนละแผนกกัน แต่มีอยู่วันนึงแผนกเรามีคนขาด ก็เลยได้น้องคนนี้มาแทนวันนึง เราก็รู้จักเขาวันนั้นแหละค่ะ ขอเรียกเขาว่า บี แล้วกันนะคะ คนที่ทำงานเขาแซวเราค่ะ น้องเอ วันนี้มีผู้ชายมาทำงานกับเราด้วยนะ จากนั้นพวกพี่ ๆ ก็เข้าไปรุมถามน้องบีให้เรา ว่า บ้านอยู่ไหน อายุเท่าไหร่ มีแฟนรึยัง เยอะมาก555 จนมารู้ว่าน้องบียังไม่มีแฟน แต่นั่นยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นค่ะ 555 พีคตรงที่เราได้ย้ายแผนกลงมาทำงานกับพวกน้องบี จุดเริ่มต้นมันเกิดตรงนี้ค่ะ ไม่มีใครที่มองออกเลยว่าน้องบีเป็นเกย์ ทุกคนต่างแซวเรากับน้องบีทุกวัน ๆ ๆ จนบางทีกลายเป็นเราเองที่หวั่นไหวไปกับคำเหล่านั้น ด้วยบวกกับที่เราไปไหนมาไปนด้วยกันบ่อยมาก บ่อยจนบางทีเรารู้สึกว่าเราขาดเขาไม่ได้ ชวนไปไหนเขาก้อไปหมด ไม่เคยบ่นสักคำ ไปเดินตลาดพ่อค้าแม่ค้าเขาก็คิดว่าเราเป็นแฟนกัน น้องบีเองก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่ใช่แฟน เขาแค่ยิ้มให้พ่อค้าไป เพื่อนที่ทำงานก็ยังคิดเลยว่าเป็นแฟนกัน แต่เราอ่ะถามน้องเขาว่าชอบ ญ รึ ช น้องเขาบอกเราว่า ยังไงก็ได้ เราเองก็คิดว่าน้องเขาคงชอบ ญ เพราะน้องไม่ได้ออกอาการว่าเป็นเกย์ เราเองก็ไม่เผื่อใจตัวเองปล่อยให้ชอบเขาอยู่แบบนั้นเรื่อย ๆ จนผ่านมาสามเดือน น้องเขาบอกเราว่า เขาชอบ ช เพราะเวลาเขาเห็น ผู้ ญ แล้วเขารู้สึกเฉย ๆ แต่พอเจอผู้ ช เขากลับรู้สึกเขิน ๆ เราฟังแบบนี้ก็ได้แต่เก็บอาการเสียใจไว้ แล้วยิ้มให้น้องเขา แงงงงงงง! เราควรจะทำไงดี เรารักน้องเขาไปแล้ว ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย