ตามนี้เลยคะ

ตอนนี้อายุ 40 กว่าแล้วค่ะ จริงๆ เป็นคนเฮฮา สนุกสนาน สร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆ ค่ะ มองเหมือนคนไม่มีความทุกข์ แต่จริงๆ เครียด สับสน และมีปัญหาค่ะ แต่ก็ไม่รู้จะคุย จะปรึกษาใครดี บางที บางเรื่องเราก็

พ่อตอนไม่เมาเป็นคนสนุก เฮฮาขี้แกล้งมากค่ะ แต่พอเหล้าเข้าปากกลายเป็นคนละคน ชอบเอาเรื่องเล็กเรื่องน้อยมาคิด ทั้งที่ผ่านมาแล้ว เอามาโวยวายถึงขั้นจะไปเอาเรื่องของเขา พอแม่ห้ามก็ห้ามไม่ได้ โดนด่ากลับอีก พ

เป็นมาได้หลักปีแล้วค่ะ คือเรารู้สึกว่า เราต้องแกล้งหัวเราะ แกล้งยิ้มให้กับคนอื่น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเป็นคนเฮฮา ขำง่าย ขำจนน้ำตาเล็ด แต่ตอนนี้กลับต้องทำเป็นขำ ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกขำ ทำเป็นยิ้ม  แต่ไ

เราเป็นคนอารมณ์ดี เฮฮา เป็นตัวตลกของกลุ่ม แต่ก็อย่างว่าคนเราทุกคนมันมีเรื่องให้ทุกข์ใจ มีเรื่องเศร้ากันทุกคน บางทีมันทุกข์จนทนไม่ไหวอยากร้องไห้ให้ใครสักคนฟัง แต่บางทีก็กลัวเค้าหาว่าเราอ่อนแอ จะร้องไห้

เรียนเชิญหนุ่มสาววัยใสหรือไม่ใส จะรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ รุ่นลุงรุ่นป้าก็เข้ามาเฮฮากันได้ ใครเศร้าเหงาทุกข์โดนเท อยากเพ้อ อยากบ่น อยากระบายหรืออยากเข้ามาจับนก เชิญส่งไอดีมาทางหลังไมค์เลย กลุ่มนี้อยู่กันแบบง

เรียนเชิญหนุ่มสาววัยใสหรือไม่ใส จะรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ รุ่นลุงรุ่นป้าก็เข้ามาเฮฮากันได้ ใครเศร้าเหงาทุกข์โดนเท อยากเพ้อ อยากบ่น อยากระบายหรืออยากเข้ามาดูนก เชิญส่งไอดีมาทางหลังไมค์เลย กลุ่มนี้อยู่กันแบบง่

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราชอบรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ เพราะเวลาที่นึกถึงตอนม.ต้นเราเป็นอะไรที่ไร้ตัวตนมาก ทั้งๆที่เราเป็นคนเฮฮา เสียงดังในห้องที่สุด แต่เรากลับรู้สึกว่าทุกคนเหมือนจะลืมว่ามีเราตลอดเลย5555 บ่อย

เรื่องมีอยู่ว่า..... ตัวผมนั้น เคยเป็นซึมเศร้ามาก่อนตอนช่วงอายุ20 แล้ว ทำการบำบัดรักษาด้วยวิธีทางธรรมชาติด้วยตัวเองคือ ใช้เวลาทุกเวลาอย่างมีความสุข ทำในสิ่งที่ชอบ และอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดบ้านญาติ จ