ตอนนี้เราอายุ14 ครอบครัวเรา พ่อกับแม่แยกทางกัน ปัจจุบันเราอยู่กับแม่ คุณยายแล้วก็พี่สาวค่ะ ส่วนพ่อจะพักอยู่ที่บ้านพักอีกที่ เราก็ไม่รู้ว่าเค้าทะเลาะอะไรกัน แต่พวกเค้าคงไม่อยากให้ลูกรู้สึกขาดเลยไม่หย่ากันค่ะ
เรารู้ว่าม.2เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เราไม่เคยทำอะไรให้พ่อกับแม่ไม่สบายใจ เวลามีงานบ้านเราจะเป็นคนทำตลอด เราเคยถามแม่ว่าทำไมพี่ไม่เคยทำเลย แม่เลยบอกว่าคนทำอะไรก็ได้อย่างนั้น มันจะติดตัวลูกไปตลอด เราเลยไม่ถามอีก พอมาเรื่องการเรียน เราคิดว่าเราเรียนอยู่ในระดับที่เด็กคนนึงจะทำได้ดี(3.9) แต่พ่อกลับบอกว่า ทำไมเทอมนี้วิชานี้ตกอีกแล้ว ได้3.5ได้ไง อยากเรียนพิเศษอีกรึไง ทั้งๆที่เกรดรวมเราเพิ่ม เราก็บอกไปว่า เทอมต่อไปเราจะตั้งใจมากขึ้น แต่พี่เราที่ผ่านมาได้เกรด2กว่าๆ จนเทอมนี้ได้ 3 พ่อกับแม่ต่างบอกว่าเก่งมากๆเลย สมัยพ่อกับแม่ก็ได้2 ไม่ต้องเครียดนะ ทั้งๆที่พี่เราม.5แล้ว อันนี้เป็นอีกเรื่องที่เราไม่เคยพูดออกไป พอมาเรื่องการมีแฟน เรื่องนี้พ่อกับแม่บอกเรากับพี่ว่า จะมีแฟนอ่ะมีได้นะ พ่อแค่อยากให้บอก ส่วนแม่อยากให้ลูกคุยกับแม่ได้ตลอด พี่เรามีคนคุยเราคิดว่าพ่อกับแม่น่าจะรู้ แต่พวกเค้าก็ไม่เคยว่าพี่เราสักที ไม่เคยถามอะไรเลย แต่มาวันนี้ เราไม่ได้ไปทานข้าวกับพ่อเพราะเราปวดหัว อยากนอนอยู่บ้าน เราคิดว่าพ่อคงไม่คิดอะไร แต่พอตอนเย็น พ่อไลน์มาบอกว่า จะผ่านไปได้มั้ย เหลืออีก1เทอม เรื่องรักอย่าเพิ่งไปมี
แต่พ่อกลับไม่เคยฟังเราเลย เราไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นเลย เราแค่เป็นเรา ที่ชอบอ่านนิยายตอนปิดเทอม และอยากทำอะไรให้พ่อกับแม่รักเรามากขึ้นกว่านี้อีก และเราก็เพิ่งรู้ว่า พี่เราไปบอกพ่อว่าเรามีแฟน จนตอนนี้มันน่าอึดอัดมากๆเลย เราไม่เคยอยากทำตัวมีปัญหา แต่สุดท้ายทำไมคนที่คนอื่นบอกว่า ทั้งเรียนเก่ง มารยาทดี รู้จักทำงานบ้าน ถึงต้องมาคิดเล็กคิดน้อยอะไรแบบนี้ เราคิดว่าพ่อแม่อ่ะ รักลูกเท่ากัน แค่เลี้ยงดูต่างกัน แต่เวลาพี่เรามีปัญหาอะไรพ่อกับแม่จะช่วยตลอด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยหรือเรื่องใหญ่ขนาดไหน แค่พี่เราอยากกินข้าวผัด แม่ก็ซื้อมาให้แล้ว แต่พอมาอีกวันเราอยากกินขนมจีบ แม่ไม่ซื้อมาให้เลย บอกว่า ไม่กินบ้างไม่เป็นไรหรอก พี่เราอยากได้อะไรก็ได้ โทรศัพท์ทำหายตั้งหลายครั้ง พ่อจะด่าแปปเดียวแล้วพาไปซื้อเครื่องใหม่ แต่เราต้องใช้เครื่องเก่าที่พี่ไม่ได้ทำหายแต่แค่ไม่อยากใช้แล้ว เราใช้อยู่4ปี พออยากซื้อเครื่องใหม่ พ่อก็บอกใช้ๆไปก่อน มันยังไม่พังหนิ เราก็เก็บตังซื้อของเราเอง สุดท้ายพ่อก็ว่าๆๆเราไม่หยุด ทำไมเราต้องโดนเรื่องแบบนี้ตลอด พี่เราขายของออนไลน์ได้ หาเงินเอง ไม่ตั้งใจเรียน ไม่มีใครว่า บอกยังไงดูแลตัวเองได้ เลยซื้อของให้ตัวเองบ่อยๆหมดไปหลายหมื่น จะขาดทุนกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร เราก็ไม่เคยน้อยใจ พี่มีเสื้อผ้าใหม่ๆ ของน่ารักๆ เราก็ไม่ว่า แต่ทำไมพ่อกับแม่ก็ยังตามใจ ส่วนเรา ป่วยออดๆแอดๆตั้งแต่เด็ก เป็นภูมิแพ้ ไซนัส หัวใจเต้นผิดปกติ เรายังต้องทำหลายๆอย่างเพื่อให้ตัวเองแข็งแรงขึ้น แต่ทำไมเราไม่มีกำลังใจเลย เราจะติดยาย ส่วนพี่จะติดพ่อ ตอนนี้เราไม่ติดใครเลย เพราะทุกคนหันไปเอาใจพี่หมด เราแค่อยากรู้ว่าทำไมเด็กอายุ14 ต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้ น้อยใจกับเรื่องแบบนี้ พ่อแม่เคยรักเรามากกว่าพี่สักครั้งมั้ย