ปรึกษาหน่อยค่ะ

คือตั้งแต่ประถมจนถึงตอนนี้ เราเคยมีเพื่อนสนิท แต่เขาแอบนินทาเรา แล้วเรารู้เรื่องเข้าก็เลยผิดใจกันจนตอนนี้แต่เจอกันก็ทักกันบ้าง พอมามัธยมเราก็มีเพื่อนสนิทอยู่สองคนสนิทแบบคุยได้ทุกเรื่อง เราเป็นคนเข้ากับคนยาก(ยากมากๆ) เป็นเพื่อนสนิทตอนม.1 พอเลื่อนชั้นเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน มันก็มีเพื่อนในห้อง เราก็มีนะแต่สุดท้ายกลุ่มก็แตก เราโดนแบนในเรื่องที่เราไม่ผิดทั้งๆที่คนผิดเป็นเพื่อนในกลุ่มของเราอีกคน ตอนม.ต้นที่ทะเลาะกับเพื่อนแล้วกลุ่มก็แตกถึง2ครั้งมีวันนึงกลุ่มตอนม.3เราแตกวันนั้นเป็นวันที่เราเครียดกลับบ้านเรายากร้องมากที่สุดแต่พ่อกับมาเรานอนเล่นโทรศัพท์แล้วเห็นเราหน้าเครียดๆ(เครียดมากกว่าทุกวัน) พ่อเราถามว่าเป็นไรเราไม่ตอบ พอพ่อถามเราซ้ำๆแล้วลงท้ายว่าเป็นอะไรก็บอกพ่อเป็นห่วงเท่านั้นแหละน้ำตาเราไหลแบบหยุดไม่ได้ เราเล่าเรื่องทุกอย่างให้พ่อฟัง พ่อถามเราว่าย้ายห้องมั้ย เราบอกย้ายได้ก็ดีสิม.3แล้ว เราทนอยู่จนจบม.ต้น มาม.ปลายเราก็คิดว่ามันคงไม่เป็นแบบม.ต้นแล้วเราลุ้นมากว่าจะได้อยู่กับเพื่อนสนิท แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้อยู่กะพวกมันเรากระจักกระจายกันไปหมดเราก็เลยหาเพื่อนใหม่พยายามทักทายเพื่อนในห้อง เราเป็นเพื่อนกันได้แค่ปีเดียวพอม.5เราก็ทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มคนนึง (จากคำพูดของทั้ง2ฝ่าย) เรายอมรับว่าเราผิด แต่เพื่อนคนนั้นผิดก่อนนะ มันพูดใส่เราด้วยคำที่แรง (แล้วผ่านไปวันสองวันเราก็ว่ามันด้วยคำที่รุนแรงเหมือนกันเพราะเรายังโกธรอยู่) เราก็เลยออกจากกลุ่มมาซักพัก กว่าจะปรับความเข้าใจกันก็นานเกินไปแล้ว เรารู้สึกว่าเราให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกกกแคร์เพื่อนมากๆ เราร้องไห้กับคำว่าเพื่อนมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว เรารู้สึกเหนื่อยท้อมากๆ แล้วตอนนี้เรามีเพื่อนเหลือแค่2กลุ่ม คือกลุ่มเพื่อนสนิทแล้วกลุ่มที่ทำงานสภาด้วยกันเรารู้สึกว่าเราควรออกจากกลุ่มสภาเรากลัวว่าจะเป็นเหมือนเพื่อนในห้อง

[สรุปนะคะถ้าไม่อยากอ่านน้ำจะเอาเนื้อก็]

ตอนนี้เรารู้สึกไม่อยากไปโรงเรียนไม่อยากตื่นขึ้นมาไม่อยากเจอใครอยากออกจากกลุ่มสภาเพราะเรารู้สึกห่างจากพวกนั้นมาสักพักแล้วเรารู้สึกขี้เกียจที่จะวิ่งตามเหมือนเราวิ่งตามอยู่ฝ่ายเดียวแต่เราก็รู้สึกว่าเพื่อนกลุ่มนั้นเป็นเพื่อนคนสำคัญเป็นกลุ่มๆเดียวที่ทำให้เราอยากไปโรงเรียนแต่เราก็เหนื่อยที่จะวิ่งตามแล้วจริงๆ เรากลัวที่จะเป็นเพื่อนกับพวกนั้นต่อไป



เราอยากถามว่าเราควรออกมาดีมั้ยคะ