สวัสดีค่ะ ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้ทุกวันเลย แบบมีอะไรนิดๆหน่อยๆก็ร้องไห้ เหมือนตัวเองมีเรื่องเศร้าๆทุกวันเลยค่ะ พอวันเปิดเทอมที่ผ่านมาเพื่อนบอกว่าช่วงนี้เราดูพูดเสียงเบาๆ เม่อๆ พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ต่างจากแต่ก่อนคือเราเป็นคนร่าเริงมาก ดีดบ่อยมาด้วย ชอบเที่ยวกับเพื่อน เลิกเรื่องก็ไปนู้นไปนี้กลับบ้านก็6โมงบางวันถ้าไม่เรียนพิเศษนะ ตอนนี้คือถ้ากลับบ้านเร็วมาก เลิกเรียนปุ๊บกลับเลย ไม่อยู่คุยอะไรเลยค่ะ แต่ช่วงปิดเทอมเราเริ่มอยู่บ้าน ขี้เกียจออกไปไหน ก็หมกตัวอยู่ในห้อง ช่วงแรกๆก็ปกติดีค่ะ แต่พออยู่กับตัวเองไปเรื่อยๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โดนดุบ่อยมากเรื่องเล็กๆน้อยๆเราก็เอากลับมาคิด เราเป็นคนที่ไม่ค่อยอยากปรึกษาพ่อแม่ค่ะ เพราะท่านไม่ค่อยฟังเราเท่าไหร่ เพราะท่านก็ยุ่งอ่ะเนอะ บางครั้งก็น้อยใจท่านบ้างแล้วก็มาร้องไห้ ไปปรึกษาเพื่อนเพื่อนก็เหมือนไม่ค่อยให้คำปรึกษาว่าจะเอายังไงดี เพื่อนบอกแต่คำว่าสู้ๆอย่างเดียวค่ะ เราก็เลยระบายโดยการวาดรูปค่ะ มันหายได้ ดึกๆมาก็ชอบดราม่านู้นนี้ มันเป็นหน่วงๆ ไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายค่ะเพราะว่าอยากเห็นตัวเองมีความสุขในอนาคตแต่ก็ไม่อยากตื่นมาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ทุกวัน
ทุกคนเข้าใจที่เราพิมพ์ใช่มั๊ยคะ?
เราเป็นอะไรคะ?