จริงๆแล้ว คนทุกคนมีความเศร้าและความว่างเปล่าที่ซ่อนไว้อยู่ในลึกสุดใจกันทั้งนั้นจริงหรือไม่ บางครั้งแล้ว ถึงจะมีผู้คนมากมายนั่งอยู่ต่อหน้า แต่ตัวเราเองกลับมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ในบางทีก็คิดว่า จริงๆแล้ว ชีวิตเรามันไม่แน่นอนเลย จะตายวันไหนก็ยังไม่รู้ และแต่ละสิ่งที่ทำไปมันมีความหมายหรือไม่มี ไม่รู้ว่าที่กำลังทำอยู่ ผลลัพธ์ในอนาคตจะเป็นเช่นไร หลายคนบอกให้อยู่กับปัจจุบัน แน่นอนว่าเราทุกคนล้วนอยู่กับปัจจุบัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเลยว่า บ่อยครั้งที่เรามักจะมานั่งนึกถึงเรื่องในอดีตและในอนาคตอยู่เสมอ บางครั้งมันก็แค่สงสัยว่าความว่างเปล่าที่อยู่ในใจนี้มันคืออะไร ทั้งๆที่การดำเนินชีวิตของเรามันก็เป็นไปตามปกติ เราตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ลูกที่ดี ทำหน้าที่มนุษย์ที่ดี เป็นคนดีของสังคม เชื่อในคำสอนของพระพุทธศาสนา  เรามักจะบอกตัวเองว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุด อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สุดท้ายแล้วความเศร้าและความว่างเปล่าในใจมันก็ไม่ได้หายไปไหน แต่ก็คิดว่าจริงๆแล้วคนทุกคนล้วนมีทุกข์ในใจกันทั้งนั้น ที่พูดไปก็ไม่มีสาระ และไม่ได้ต้องการอะไรเลยค่ะ ก็แค่อยากระบายความในใจ ที่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง
ปล.ไม่รู้ว่าจะติดแท็กอะไร ขออภัยล่วงหน้านะคะ หากติดผิดไป