คือตอนนี้เราอยากรู้ค่ะว่าถ้าเราไปพบจิตเเพทย์เขาจะถามอะไรเราบ้างตั้งแต่เปิดประตูเข้าไปว่าเขาจะถามอะไรหรือเราต้องเป็นคนพูดเราต้องการความช่วยเหลือเราเคลียดกับทุกๆอย่างที่เข้ามาเราไม่มีความสุขถ้าเราดิ่งมากๆเราพร้อมไปตลอดเวลาจริงๆเวลาเราดิ่งเราร้องไห้หนักปวดหัวจิกผัวห่มทรมานร้องเหมือนคนจะขาดใจตายเราจะสลับเป็นไปบางครั้งก็ดูมีความสุขจนผิดปกตินั้งๆอยู่หัวเราะ พอผ่านๆไปก็เศร้าเราทำอะไรไม่ดีสักอย่างเลยเรื่องเรียนก็ไม่ดีอ่านอะไรก็ไม่เข้าหัวเรเคลียดมาตั้งแต่เด็กๆรู้สึกว่าตอนนั้นมีอาที่เป็นโรคซึมเศร้าคุณพ่อเล่าให้ฟังค่ะหลังจากนั้นไม่นานอาก็ฆ่าตัวตายข้างห้องแม่ตัวเอง แต่ที่เราคิดมากตั้งแต่ประมาณ ป3-4นี้แหละเราก็กลัวแม่จะทำแบบนั้นร้องไห้ทุกคืนถามแม่ว่าทำแบบนั้นไหมแม่ก็บอกว่าไม่ทำแม่จะทำๆไมตอนนั้นเราเคลียดเรื่องเรียนเเล้วลุงก็สอนพวกแต่ละวิชาให้พอเราไม่เข้าใจก็ว่าก็ติ ต่อไปนี้จะรวมเรื่องเคลียดตั้งแต่เด็กๆปัจจุบันนี้ก็ยังไม่โตหรอก เรามีภาพติดตาตั้งแต่จำความได้คือเราเล่นกับลุงเราปกติเเล้วทีนี้หัวเราไปโขกกับหัวลุงเเล้วก็ขำกันแต่หลังจากเลิกเล่นลุงทุบถ้วยทุบจานเต็มพื้นไปหมดเราเห็นหมดเลยค่ะว่าทำอะไร พอเราเริ่มโตขึ้นมาลุงกับพี่ก็ทะเลาะกันบ่อยๆพี่เรากับเราก็โดนลุงสอนหนังสือเหมือนๆกันแต่ลุงเราก็เป็นคนใจร้อนเเล้วทีนี้ก็เอาหนังสือเล่มใหญ่ๆทุบหัวพี่เราต่อหน้ายิ่งเราโตก็ยิ่งทะเลาะกันมากขึ้น ลุงจะเตะพี่ จะโยนเก้าอี้ใส่พี่เราเราเห็นแบบนี้ทุกอย่างๆตอนเด็กๆเราสมควรที่จะต้องมาเห็นอะไรแบบนี้หรอ?เราไม่เคยออกไปเล่นข้างนอกบ้านเลยเราเล่นคนเดียวคุยคนเดียวกับกำแพงเขาคือเพื่อนของเราขึ้นมัธยมมาเราเก็บตัวชอบอยู่คนเดียวรำคาญคนในครอบครัวที่มาชวนคุยไม่อยากให้ใครมาพูดด้วยเราเกลียดที่คนเยอะๆขึ้นม.1มาก็เหมือนคนเริ่มไม่ชอบเรากับเพื่อนเพราะเราพูดไทยใช่ค่ะภาษาไทยกลางนี้แหละเราอยู่อุบลค่ะขอไม่บอกว่าเรียนอยู่อำเภออะไร เริ่มแซะเริ่มบอกว่าดัจริตบ้าง พอม.2มันเริ่มหนักขึ้นคนในกลุ่มที่มีปัญหากับเรามันมาเล่นด้วยด้วยความขี้สงสารว่าเราเคยโดนแบบนั้นก็กลายมาเป็นเพื่อนกันเริ่มหนักขึ้น เขาปาขวดน้ำใส่หลังเราเกือบโดนตรงคอพอเราลงจากตึกก็มีคนปาขวดน้ำลงมาจากชั้นบนอีกดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร เราก็ไปบอกครูที่ปรึกษา ครูเรียกพวกนั้นเข้าไปพบพอออกมา เขาก็พูดใส่ประมาณว่าดีไม่เอาขวดเหล้าโยนใส่ใช่ค่ะ อีพวกนี้เป็นพวกตลาดล่างเเล้วไปพูดในแชทห้องด้วยว่าเจอกันข้างโรงเรียนไหมเราไม่ไปค่ะใครจะไปเสียเวลาติ่งๆมากๆบอกตรง มีเรื่องกันอีกเพื่อนในกลุ่มเราคนหนึ่งแล้วก็กลุ่มนั้นเลยเจอกันที่ปกครอง แหมมเข้าห้องเย็นเลยนะ พอออกมาก็ไปเรียนกันตามปกติกลุ่มเราจะออกช้าที่สุดในห้องตลอดเเล้วก็มีพวกนางเดินมาว่าถ้าได้เข้าห้องปกครองอีกจะเอาพวกเราให้เละแต่เขาต้องเล่นผิดคนแล้วล่ะถ้าเขาทำคือเข้าคุกแน่ๆเรามีหลักฐานเขาขู่อะไรบ้างเรามี จากนั้นก็เงียบหายไปใช่ค่ะเราเก็บมาคิดหมดทุกอย่างเรากลัวไปหมดแต่ที่แปลกก็ตรงที่เราเศร้าเราอยากตายมากขึ้นทุกอย่างๆฝังใจมาตลอดตอนนี้เราอยู่ ม.3เหมือนหนักขึ้นเราเริ่มทำร้ายตัวเองเอาเข็มขัดตีต้นขาตัวเองเรากับรู้สึกชอบมันทำให้เราไม่อึดอัดเราหาอะไรมากรีดแต่ไม่ทิ้งรอยเพราะไม่ต้องการให้ใครมาถามมาบอกว่าเรียกร้องความสนใจเราข้ามถนนเราจะชอบคิดว่าถ้าเราวิ่งไปเเล้วชนเราจะตายเลยไหมตายไปเลยที่ไม่ต้องเจ็บแต่ไม่อยากทำเรายังรักแม่อยู่อีกอย่างรถเขาซื้อมาแพงเราเคลียดว่าเราจะทำออกมาไม่ดีทุกอย่างต้องดีที่สุดต้องเปะที่สุดเราไม่อยากมีเพื่อนเลยบ้างครั้งมันรู้สึกไม่ต้องการใครปากก็บอกว่าเข้าใจแต่คำพูดเหมือนยิ่งทำให้เคลียดเราไม่ปรึกษาใครแล้วเราเก็บมันไว้มาตลอดเวลาเราไม่ไหวเราพึ่งรู้ว่าพฤติกรรมที่ทำอยู่มันคือการหวีดเราทั้งบอกว่าไม่อยากอยู่รับความเจ็บปวดทุกๆอย่างเรามันทุกไปบนตัวอักษร อยากไปมากๆเลยนะฆ่าตัวตายในความคิดจนเหนื่อย ขอบคุณที่ระบายอือนี้คือเรื่องในชีวิตจริงของเราใช่ค่ะยังไม่อยู่ม.ปลายเลยแต่เคลียดแบบนี้เราว่ามันไม่ปกติแล้วนะอึดอัดทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก เราก็แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าบางครั้งคำพูดที่ไม่ได้คิดหรือว่าเล่นๆมันทำให้ใครคนนึ่งตายทั้งเป็นเลยนะ ทรมานกลัวคนที่จากไปแล้วนะ