ผมเรียนจบ ป ตรี มาสักพักใหญ่ สมัยเรียนผมอยากไปไหนก็จะชวนเขาไปตลอด เเต่เขาก็มีเเฟนเเล้วนะคับ นั่นเเละที่ทำให้ผมรู้สึกผิด ที่เอาแต่คิดถึงเขา อยากทักไปคุย อยากโทรติดต่อ ชอบเปิดเฟสดูไทม์ไลน์เขา
ก็นอยๆ พักหลังๆก็ไม่ได้คุยเฟสด้วยเลย
ทำไมความรู้สึกผมมันเป็นแบบนี้ครับ ทรมารมาก ผมรู้เขาไม่ได้ชอบผม เขาเป็นเพื่อนผม ผมเคยคิดทำนิ่งๆเดียวคงดีขึ้น ก็ด้นเก็บคิดภาพเขาไปฝันอยู่บ่อยๆ
ทุกวันนี้อยู่กับความรุ้สึกหดหู่ สิ้นหวัง รอคอยการเปลี่ยนเเปลงว่าสักวันหนึ่งจะหยุดคิดถึงเขาได้สักที รู้สึกเจ็บครับ บอกตามตรง
ส่วนเขาก็มีความสุขกับเเฟนดีครับ สร้างอนาคตด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ผมก็รุ้สึกยินดีกับเขา ไม่ได้มีอารมณ์อิจฉาเลย
มีใครเคยอยู่ในโซนแบบนี้บ้างคับ นานไหมกว่าจะหลุดไปได้ ต้องสตรองขนาดไหนกัน
เคยเเอบรักเพือนกันบ้างไหม ผมไม่รุ้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ทำชีวิตผมทรมารจังครับ ใครเคยมีประสบการณ์เเชร์กันครับ
ก็นอยๆ พักหลังๆก็ไม่ได้คุยเฟสด้วยเลย
ทำไมความรู้สึกผมมันเป็นแบบนี้ครับ ทรมารมาก ผมรู้เขาไม่ได้ชอบผม เขาเป็นเพื่อนผม ผมเคยคิดทำนิ่งๆเดียวคงดีขึ้น ก็ด้นเก็บคิดภาพเขาไปฝันอยู่บ่อยๆ
ทุกวันนี้อยู่กับความรุ้สึกหดหู่ สิ้นหวัง รอคอยการเปลี่ยนเเปลงว่าสักวันหนึ่งจะหยุดคิดถึงเขาได้สักที รู้สึกเจ็บครับ บอกตามตรง
ส่วนเขาก็มีความสุขกับเเฟนดีครับ สร้างอนาคตด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ผมก็รุ้สึกยินดีกับเขา ไม่ได้มีอารมณ์อิจฉาเลย
มีใครเคยอยู่ในโซนแบบนี้บ้างคับ นานไหมกว่าจะหลุดไปได้ ต้องสตรองขนาดไหนกัน