จากกระทู้ก่อนที่เราเคยปรึกษาไป จนถึงวันนี้เรายังไม่ได้ไปพบแพทย์ด้วยเหตุผลบางประการ และอาการของเรามันไม่เคยดีขึ้น คืนนี้เรานอนไม่หลับและเรามีอะไรอยากมาเล่าแกมปรึกษาอีกครั้ง ที่ต้องตั้งเป็นกระทู้คำถามเพราะไม่ได้ยืนยันบัตรปชชน่ะค่ะ
เราเคยพยายามฆ่าตัวตายมาแล้วด้วยการกินยาเกินขนาด ตอนนั้นคว้ามาแบบไม่ดูว่าคือยาอะไรแต่ก็กินจนมันหมดแผงที่มีอยู่ สรุปมันคือยาแก้แพ้และเราไม่ตายไม่เป็นอะไรเลยนอกจากอาการชาทั้งตัวและเคลิ้มจนสุดท้ายก็หลับไป
จากวันนั้นถึงวันนี้น่าจะประมาณ8ปีได้แล้ว ความรู้สึกที่อยากหลับแบบไม่ตื่นมันไม่เคยหายไป อาจจะจางลงไปบ้างแต่สุดท้ายมันก็จะตีรื้นขึ้นมาอยู่ดี ทุกวันนี้อาการเราไม่ดี เรากลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายแบบไม่มีสาเหตุ พร้อมโมโหทุกคนและพร้อมร้องไห้ทุกเวลา เราพยายามคุมตัวเองไม่ให้หลุดไปมากกว่านี้แต่มันก็ยาก ทุกคืนเราภาวนาให้ตัวเองหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นอีก เราไม่อยากรับรู้ความจริงในสิ่งที่ต้องพบเจอในชีวิตทุกวันนี้ เราสร้างโลกอีกใบขึ้นมามันเป็นโลกที่เราจะทำหรือเป็นอะไรก็ได้อย่างที่เราต้องการ และโลกนั้นมันทำให้เรามีความสุขมากกว่าโลกความจริง
เราบอกเรื่องนี้กับสามี หวังจะให้สามีเข้าใจในสิ่งที่เรากำลังเป็น เขาเหมือนจะเข้าใจแต่ก็คงไม่ ครั้งหนึ่งเขาว่าเราบ้าด้วยซ้ำ เขาบอกว่าเราจะให้เขาเข้าใจอะไร เขาไม่อยากเข้าใจ อยากไปหาหมอเหรอ คงได้แค่ฝัน เขาเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนรู้จักของเขาคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ป่วยจิตเวช และใช้คำพูดหยอกล้อว่าเราเป็นพวกเดียวกับคนนั้น เข้าใจความหมายใช่ไหมคะ มันเป็นการล้อเล่นที่เราไม่ขำเลยสักนิด
ชีวิตเราผ่านอะไรมาเยอะ โดยเฉพาะเรื่องที่มันไม่ดี เราสู้จนมาถึงทุกวันนี้และหวังว่าคู่ชีวิตจะให้ความเข้าใจกันได้บ้าง แต่เหมือนเขาจะมองว่าเป็นไร้สาระและตลกมากกว่าเพราะดูแล้วเขาไม่ได้เข้าใจว่าสิ่งที่เราเจอมันอาจจะมีส่วนทำให้เราบิดเบี้ยว เขามองว่าเราไม่มูฟออนจากสิ่งเหล่านั้น มองว่าเราไม่ยอมลืมมันและเริ่มใหม่ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ เราไม่เคยอยากนึกถึงเรื่องแย่ๆในชีวิตเลยสักครั้ง มีแต่เรื่องราวพวกนั้นจะผุดขึ้นมาเองและบางเรื่องมันคงลบไปได้ยากจริงๆ
เรากำลังพยายามใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ ใช้ชีวิตอยู่บนความไม่เข้าใจของคนรอบตัวไม่ว่าจะเป็นสามีหรือครอบครัว ทุกคนล้วนแผ่ความกดดันบางอย่างให้กับเราโดยที่พวกเขาอาจจะไม่รู้ตัว เราพยายามมากๆที่จะอยู่กับความเป็นจริง พยายามจะมีความสุขกับสิ่งที่มีตอนนี้แต่มันยากเกินไป มันกลายเป็นความสุขจอมปลอม หลายครั้งที่เราหลุดไปอยู่ในโลกอีกใบและเรารู้สึกมีความสุขได้มากกว่า
เราเคยหลุดพูดคำว่าอยากตายออกมาอยู่หลายครั้งเหมือนกัน เราผิดเองที่หลุดพูดออกมา และครั้งสุดท้ายที่เราพูดเราก็โดนสามีบ่นยับ บอกว่าเราเอาแต่คิดแบบนี้ คิดแต่อยากจะตาย เรามันเห็นแก่ตัว ไม่เอาใครเลย เลือกที่อยากจะทิ้งทุกคนไว้ข้างหลัง บอกเลยว่าวันนั้นเราร้องไห้จนหายใจไม่ออก เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เราคิดว่าการที่ไม่มีเรามันคงดีกว่ามากกว่าค่ะ โลกใบนี้มันใจร้ายกับเรามากไปจนเรารู้สึกว่าไม่มีเราคงดีที่สุด พอได้คำพูดแบบนั้นกลับมาเราก็ไม่เคยพูดคำนั้นออกมาให้สามีได้ยินอีก เราเสียใจ เรารู้สึกผิด แต่ความอยากตายของเราไม่เคยหายไปไหน
เราไม่แน่ใจว่าเราจะผ่านมันไปได้ยังไง ชีวิตเราตอนนี้มีทางเลือกไม่มากนัก แต่เราหวังว่าเราจะมีความสุขจริงๆกับโลกใบนี้ได้เหมือนอย่างที่เรามีความสุขกับโลกอีกใบของเรา เราจะต้องอยู่จนถึงวันที่ลูกเติบโตกว่านี้ให้ได้ เราจะต้องเลิกกลัวอนาคตและคิดลบกับทุกอย่าง เราจะพยายามทำให้ได้นะคะ
ถ้าใครอยากแนะนำหรือให้คำปรึกษาอะไรเรายินดีค่ะ หรือถ้ากระทู้นี้จะไม่มีใครสนใจก็ไม่เป็นไร
สุดท้ายนี้ขอให้ทุกคืนของพวกคุณเป็นฝันดีนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.แก้ไขแท็กนะคะ
ตัวเราวันนี้กับอาการที่ไม่เปลี่ยนไป
เราเคยพยายามฆ่าตัวตายมาแล้วด้วยการกินยาเกินขนาด ตอนนั้นคว้ามาแบบไม่ดูว่าคือยาอะไรแต่ก็กินจนมันหมดแผงที่มีอยู่ สรุปมันคือยาแก้แพ้และเราไม่ตายไม่เป็นอะไรเลยนอกจากอาการชาทั้งตัวและเคลิ้มจนสุดท้ายก็หลับไป
จากวันนั้นถึงวันนี้น่าจะประมาณ8ปีได้แล้ว ความรู้สึกที่อยากหลับแบบไม่ตื่นมันไม่เคยหายไป อาจจะจางลงไปบ้างแต่สุดท้ายมันก็จะตีรื้นขึ้นมาอยู่ดี ทุกวันนี้อาการเราไม่ดี เรากลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายแบบไม่มีสาเหตุ พร้อมโมโหทุกคนและพร้อมร้องไห้ทุกเวลา เราพยายามคุมตัวเองไม่ให้หลุดไปมากกว่านี้แต่มันก็ยาก ทุกคืนเราภาวนาให้ตัวเองหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นอีก เราไม่อยากรับรู้ความจริงในสิ่งที่ต้องพบเจอในชีวิตทุกวันนี้ เราสร้างโลกอีกใบขึ้นมามันเป็นโลกที่เราจะทำหรือเป็นอะไรก็ได้อย่างที่เราต้องการ และโลกนั้นมันทำให้เรามีความสุขมากกว่าโลกความจริง
เราบอกเรื่องนี้กับสามี หวังจะให้สามีเข้าใจในสิ่งที่เรากำลังเป็น เขาเหมือนจะเข้าใจแต่ก็คงไม่ ครั้งหนึ่งเขาว่าเราบ้าด้วยซ้ำ เขาบอกว่าเราจะให้เขาเข้าใจอะไร เขาไม่อยากเข้าใจ อยากไปหาหมอเหรอ คงได้แค่ฝัน เขาเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนรู้จักของเขาคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ป่วยจิตเวช และใช้คำพูดหยอกล้อว่าเราเป็นพวกเดียวกับคนนั้น เข้าใจความหมายใช่ไหมคะ มันเป็นการล้อเล่นที่เราไม่ขำเลยสักนิด
ชีวิตเราผ่านอะไรมาเยอะ โดยเฉพาะเรื่องที่มันไม่ดี เราสู้จนมาถึงทุกวันนี้และหวังว่าคู่ชีวิตจะให้ความเข้าใจกันได้บ้าง แต่เหมือนเขาจะมองว่าเป็นไร้สาระและตลกมากกว่าเพราะดูแล้วเขาไม่ได้เข้าใจว่าสิ่งที่เราเจอมันอาจจะมีส่วนทำให้เราบิดเบี้ยว เขามองว่าเราไม่มูฟออนจากสิ่งเหล่านั้น มองว่าเราไม่ยอมลืมมันและเริ่มใหม่ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ เราไม่เคยอยากนึกถึงเรื่องแย่ๆในชีวิตเลยสักครั้ง มีแต่เรื่องราวพวกนั้นจะผุดขึ้นมาเองและบางเรื่องมันคงลบไปได้ยากจริงๆ
เรากำลังพยายามใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ ใช้ชีวิตอยู่บนความไม่เข้าใจของคนรอบตัวไม่ว่าจะเป็นสามีหรือครอบครัว ทุกคนล้วนแผ่ความกดดันบางอย่างให้กับเราโดยที่พวกเขาอาจจะไม่รู้ตัว เราพยายามมากๆที่จะอยู่กับความเป็นจริง พยายามจะมีความสุขกับสิ่งที่มีตอนนี้แต่มันยากเกินไป มันกลายเป็นความสุขจอมปลอม หลายครั้งที่เราหลุดไปอยู่ในโลกอีกใบและเรารู้สึกมีความสุขได้มากกว่า
เราเคยหลุดพูดคำว่าอยากตายออกมาอยู่หลายครั้งเหมือนกัน เราผิดเองที่หลุดพูดออกมา และครั้งสุดท้ายที่เราพูดเราก็โดนสามีบ่นยับ บอกว่าเราเอาแต่คิดแบบนี้ คิดแต่อยากจะตาย เรามันเห็นแก่ตัว ไม่เอาใครเลย เลือกที่อยากจะทิ้งทุกคนไว้ข้างหลัง บอกเลยว่าวันนั้นเราร้องไห้จนหายใจไม่ออก เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เราคิดว่าการที่ไม่มีเรามันคงดีกว่ามากกว่าค่ะ โลกใบนี้มันใจร้ายกับเรามากไปจนเรารู้สึกว่าไม่มีเราคงดีที่สุด พอได้คำพูดแบบนั้นกลับมาเราก็ไม่เคยพูดคำนั้นออกมาให้สามีได้ยินอีก เราเสียใจ เรารู้สึกผิด แต่ความอยากตายของเราไม่เคยหายไปไหน
เราไม่แน่ใจว่าเราจะผ่านมันไปได้ยังไง ชีวิตเราตอนนี้มีทางเลือกไม่มากนัก แต่เราหวังว่าเราจะมีความสุขจริงๆกับโลกใบนี้ได้เหมือนอย่างที่เรามีความสุขกับโลกอีกใบของเรา เราจะต้องอยู่จนถึงวันที่ลูกเติบโตกว่านี้ให้ได้ เราจะต้องเลิกกลัวอนาคตและคิดลบกับทุกอย่าง เราจะพยายามทำให้ได้นะคะ
ถ้าใครอยากแนะนำหรือให้คำปรึกษาอะไรเรายินดีค่ะ หรือถ้ากระทู้นี้จะไม่มีใครสนใจก็ไม่เป็นไร
สุดท้ายนี้ขอให้ทุกคืนของพวกคุณเป็นฝันดีนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.แก้ไขแท็กนะคะ