รุ่นพี่ที่ชอบ

หวัดดีก๊าบบ เค้าชื่อจูน อยู่ม.5 มีพี่ชายชื่อนาย อยู่ม.6  มีน้องชายชื่อกัส อยุ่ม.2  มีเพื่อนสนิท2 คน ชื่อ ฟี่  เจน เราเรียนวิทย์คณิตจ้าาาา  เเละเราก็เป็นนักกีฬาวอลลเล่ด้วยย


"  เอ้าาซ้อมเร็ว วิ่ง วิ่ง วิ่ง  "

เรา:  โค้ชจะดุพวกกูไปไหนเนี่ย  เราพูดกับพี่โร พี่สนิทในทีม

พี่โร: เออเเม่ม ยิ่งใกล้เเข่งโค้ชเเม่มไม่เล่นเลยว่ะ กูตึงนะเนี่ย


ละเราก็ซ้อมกันเเบบอย่างหนักโคตรจะเหนื่อยเลยสาสส  


19:00  นั่งฟังโค้ชบ่นละก็เเยกย้ายกันกลับ เราเดินไปเก็บของที่ตู้ล็อคเกอร์  


พีน  น้องในทีม


พีน: พี่จูนหนูมีเรื่องจะคุย

เรา : เออว่ามาดิ

พีน: หนูไม่ได้จะทำให้พี่กับพี่วินทะเลาะกันนะ

เรา: มีไรพีน

( วินคือแฟนเราา)

พีน : ตอนพีนออกไปซื้อน้ำ พีนเห็นพี่วินพาพี่...

เรา: ? อะไรพีน วินทำไม

พีน: พีนเห็นวินเอา พี่กริ๊งซ้อนมอไซไปไหนไม่รู้ ตอนเเรกพีนคิดว่าตาฝาด ละพีนยืนซื้อน้ำอยุ่เลยให้ไอปอนขับตามไปดู

เรา : เเละก็เป็นวินอ๋อ

พีน : อืมใช่พี่จูน  เดี๋ยวพีนกลับก่อนนะ คุยกันดีๆนะพี่

เรา: เออ กลับดีๆน้อง

เชี่ยเอ้ยย ซ้อมกูก็เหนื่อยละ ต้องมาฟังเรื่องไรเเบบนี้อีกวะไอวิน


เรากำลังเดินออกนอกรร.ด้วยความโมโห ไม่มองทางด้วย ไปเดินชนกับผช.คนนึงเข้าจังๆ ทำเราล้มลงไป

เรา: โอ๊ย เจ็บนะเว้ย

ผช: เอ้า น้อง ทีหลังก็เดินระวังๆดิ ขอโทษสักคำยังไม่มี เด็กไรวะ

เรา: ละพี่เป็นใครวะปากหมาจัง ตอนเเรกก็กะขอโทษอยุ่หรอก เเต่ตอนนี้ฝันไปเหอะ

ผช:  เอ้อ ฝากไว้ก่อนละกัน  

เราเดินฉุนไปเลย
เรายืนรอรถก็ไม่มา ยุงก็กัด นั่งคิดเรื่องไอวินละก็จะร้องไห้  จนกัสโทรมา


กัส: พี่จูน อยู่ไหนเนี่ย ป๊าให้โทรตาม

เรา: รอรถอยุ่ ไม่มีรถเลย

กัส: เเล้วพี่วินไม่มารับอ๋อ

เรา: ชั่งเเม่มมันดิ

กัส: ทะเลาะไรกันอีก

เรา: เออเดะเล่าให้ฟัง บอกพี่นายมารับพี่หน่อยดิ ยุงกัดไม่ไหวเเล้วเนี่ย

กัส: พี่นายยังไม่กลับเลย น่าจะไปบ้านเพื่อน พี่ลองโทรดิ

เรา: เอ้าหรอ เออๆ

กัส: ป๊าบอกให้รีบกลับนะ เเค่นี้แหละะ

เราโทรหาพี่นาย

เรา: พี่นายอยุ่ไหนมารับจูนหน่อยตรงป้ายรร.

พี่นาย: อยุ่ในรร.เนี่ย ทำเสื้อบอลกันอยุ่รร เข้ามาดิ

เรา: เอ้า ละไมอยุ่ในรร.ละไม่บอกอะ

พี่นาย:  ลืม อยุ่ห้องพละอะ เข้ามา

ละเราก็เดินไปหามัน เห็นพวกนักบอลออกมาจากห้องซ้อมกัน พวกเราวอลเล่กับนักบอลจะซ้อมคนละที่ นักบอลมันสนามหญ้า เเต่พวกเราบนยิม เเต่วันไหนฝนตกนะ ยิมเตกจ้า ต้องเเบ่งสนามกัน  เราเดินไปห้องพละ เจอครูมอส ละก็พี่นายนั่งทำเสื้อบอลอยุ่

เรา : หวัดดีค่ะครูเค้ก

ครูเค้ก: หวัดดีครับจิรา มารอไอนายหรออ

เรา:ค่ะ  

เราก็นั่งลงรอพี่นาย ละไอวินก็ทักมา

babe🦋

วิน: กลับบ้านยังบีบี๋

เรา: ยัง

วิน: เอ้าาาา  เลิกซ้อมเเล้วไม่ใช่อ๋อ  ให้เค้าไปรับปะ

เรา : เออมาดิ มีเรื่องจะคุยด้วย ละนี่หายไปไหนมา

วิน: หลับครับบ เดี๋ยวเค้าไปรับ

ละก็มีคนเปิดประตูมา เราหันไป เห้ยยยย!! ไอคนที่เดินชนนี่หว่า

เรามองหน้ามันมันมองหน้าเรา  

ผช: มาอยุ่นี่ได้ไง เห็นอยุ่หน้ารร.

เรา: เเล้วยุ่งไร อยุ่ไหนก็ได้ปะ เป็นเจ้าของชีวิตอ๋อ

ผช: เห้ย ใส่มาเป็นชุดเลยอ๋อ

เรา: เเล้วยุ่งไรด้วยอะ

พี่นาย: เห้ยๆเสียงดังไรกัน

พี่ปลื้ม: เด็กอ๋อไอนาย

เรา: พูดให้มันดีๆหน่อยดิ้

พี่นาย: ไม่ใช่เว้ยน้องสาวกู ละเมิงไปรู้จักกันได้ไงวะ


เรา: ไม่ได้รู้จัก!! ไม่อยากรู้จัก

พี่ปลื้ม: คิดว่าอยากรู้จักนักหรอ ผญ.ไรหน้าตาก็ดี เสียอย่างเดียวปากหมาชิบ

เรา: พี่ไม่ดูตัวเองเลยเนอะ

พี่นาย: เห้ยๆพอๆ จูนเมิงหยุดเลย  ไอปลื้มนี่น้องกูชื่อจูน  ส่วนเมิงไอจูน นี่หลานครูเค้กชื่อปลื้ม พึ่งเข้ามาเรียน

เรา: ห้ะ ! เข้ามาเรียนตอนเทอม2อะนะ

พี่ปลื้ม: เเล้วไงยุ่งไรด้วย

มันย้อนนนน

เรา: ทำไมต้องย้อนวะ

พี่นาย: พอเลยพวกเมิงอะทั้งคู่ เจอกันครั้งเเรกก็กัดกันละ

เรา: 😒  ไปละพี่นาย

เราก็เดินผ่านหน้าอีพี่ปลื้มไปเลยคนอะไรปากหมาชะมัด

เราโทรหาวินมันมาถึงพอดี


วิน: เหนื่อยซกเลยเตี้ย

เรา: อืม เหนื่อย ไปห้องวินนะ เรามีเรื่องจะคุย

วิน: .. แปลกๆวุ้ย

เราก็ซ้อนมอไซไป ลงจากหอมาสิ่งที่เจอเลยคืออีกริ๊ง มันอยุ่หอเดียวกับวินอ๋อวะ

เรา: กริ๊งอยุ่หอเดียวกับเธออ๋อ

วิน: หรอ ไม่เห็นรู้เลย

เรา: ก็มันอยุ่ข้างหน้าหออะ

วิน: มาหาเพื่อนมั้ง ไปเหอะ  ละมันก็กอดคอเราเข้าไป ตอนนั้นเราใส่ชุดนักกีฬาอยุ่


กริ๊ง: เอ้าวิน พึ่งกลับหรอ

วิน: อือ ไปรับจูนมา

กริ๊ง: หวัดดดีจูนน

เอดอกยืนตั้งนานพึ่งเห็นอ๋ออ

เรา: อืม ขอตัวนะกริ๊งอยากพักอะ

วิน: ไปก่อนนะกริ๊ง

กริ๊ง: ไว้เจอกันนะวิน☺ไว้เจอกันจูน

ไว้เจอกันเชี่ยไร

วิน: บี๋นอนกับเค้าที่นี่เลยปะะ พนวันเสาาร์

เรา: อือ เดะบอกป๊า

วิน: เคครับบ

ละเราก็บอกป๊าเสร็จสรรพ ป๊าม๊าเรารุ่นใหม่ไม่หัวโบราณเขาเข้าใจ บอกให้เรารู้จักป้องกันก็พอ ไม่ท้องเเน่จ้าป๊าา ไม่ทำให้เสียใจจ  

เราเข้าไปอาบน้ำเสร็จวินก็อาบต่อ

จนมานั่งที่เตียงกัน

เรา: วินถ้าเราถามอะ อย่าโกหกเรานะ

วิน: ทำไมหรอ  

ตาเมิงใสซื่อมากอะ

เรา: เมิงเอาอีกริ๊งซ้อนมอไซไปไหน!!

วิน: เงียบ

เรา: อย่าโกหกกูนะวิน

วิน:กริ๊งมันให้ไปส่ง

เรา: ไปส่งเชี่ยไร ละที่เห็นมันอยุ่หน้าหอเมิงอะ

วิน: ก็ไม่รู้ไง ก็บอกอยุ่ว่ามาหาเพื่อนมั้ง

เรา: วินเมิงอย่าโกหกกูนะ กี่ครั้งเเล้วเรื่องผญ.รอบนี้กูจะไม่ทนจริงๆ ด้วยกูจะไม่ให้โอกาสไม่ให้อภัยเมิงเลยด้วย

วิน :มันผ่านมานานละจูน เเม่มไม่มีใครเเล้ว ตอ่นนี้ก็มีเเค่จูนไง มันไม่มีไรเลยเว้ย เชื่อใจกูดิ

เรา: มันจะไม่มีได้ไงวะวิน ในเมื่อกูก็เห็นกับตาไว้อีกริ๊งอยุ่หน้าหอเมิง ละอีกริ๊งก็พูดเอง ไว้เจอกันนะ เเล้วเมิงสองคนไปสนิทกันตอนไหนทำไมกูไม่รู้

วิน: เงียบ

เรา: เมิงคุยกับมันใช่มั้ยวิน เมิงเเอบคุยกับมันใช่ปะ

วิน: เงียบ

เรากำหมัดเเน่นละนะ น้ำตาเริ่มไหล

เรา: เมิงเอากับมันเเล้วใช่มั้ยวิน...

เเล้ววินเเม่มก็เงียบเเม่มเเบบเป็นคำตอบของทุกอย่างอะ

เรา: กูเข้าใจละ

เราเดินไปเก็บของตัวเอง ไอวินก็มาคว้ากอดเราไว้

วิน: ไม่ไปนะจูน กูขอโทษ กูสัญญากูจะไม่ทำงั้นเเล้ว

เรา: มันกี่รอบเเล้ววิน กี่รอบเเล้วที่กูใหัอภัย มันไม่ทนเเล้ว เว้ย เมิงคิดว่ากูรักเมิงเเล้วเมิงทำไรก็ได้

วิน: ไม่เอานะจูน ไม่เลิกกันนะจูน

เรา: ปล่อยกูบอกให้ปล่อย

เราใช้เเรงทั้งหมดสลัดตัวมันออกละกูรีบเดินออกมาจากห้องมันร้องไห้เป็นคนบ้าไปเลยจ้าา  

เราโทรหาพี่นาย

เรา: พี่นายอยุ่ไหน // ร้องไห้

พี่นาย: เห้ย เป็นไรวะ ร้องไห้ทำไม

เรา: พี่นายมารับจูนหน่อย ที่หน้าหอไอวิน

พี่นาย: เออๆ รออยุ่นั่นนะ เดะพี่ไป

ละประมาณ20นาทีพี่นายก็มา เพราะเราไปเร่งมันว่าไอวินจะมาเอาเราไปมันให้เราหลบไกลๆ


พี่นาย: อยุ่ไหนพี่อยุ่หน้าเซเว่น เเล้ว

เรา: จูนออกมาเเล้ว

พี่นาย: รถเก๋งสีดำ ขึ้นมาเร็วๆ


ละเราก็ขึ้นข้างหลังไป คนขับเป็นครูเค้ก ข้างหน้าเป็นไอพี่ปลื้ม!!  ในรถคือเงียบมาก ไม่มีใครพูดไรเลย มีเเต่เสียงเพลง ใจเเข็ง คลอๆ


ครูเค้ก:  ไอนาย จะไปนั่งที่ร้านต่อป่าว

พี่นาย: ไปมั้ย จูน ร้านเเฟนครูเค้ก

เรา: อือ ไปก็ได้ ไม่อยากกลับบ้าน

ครูเค้ก: เคเลยยจิราา

ครูเค้กเค้าเคยเป็นครูฝึกสอนตอนเราอยุ่ม.4 เเละก็มาเป็นครูอัตราจ้าง ละก็เป็นโค้ชนักบอลด้วย

พอมาถึงร้านแฟนครูเค้กร้านน่ารักมากก ขาวๆมินอมอล ละก็มีเป็นโซนเป็นบาร์ข้างใน

เราลงรถกัน พี่นายกับครูเค้กเดินไปก่อน เราก็เดินตามเข้าไปเเต่มีคนจับเเขนไว้ ก็พี่ปลื้มน่เแหลั

พี่ปลื้ม: เดี๋ยวก่อนดิ

เรา: มีอะไร

พี่ปลื้ม: เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม เเล้วทำไมต้องหนีขนาดนี้ด้วย

เรา: เลิกกับแฟนจบนะ อย่าถามเยอะ

เราก็เดินเข้าไป แฟนครูเค้กคือน่ารักมากก ใจดีไม่ไหววว ขอเเทนว่าพี่ออย

พี่ออย : กินได้เต็มที่เลยนะจ้ะจูน เดี๋ยวให้ครูเค้กเลี้ยงงง

เรา :5555 ขอบคุณค่ะพี่ออย

เราก็นั่งกินละคืออีพี่ปลื้มมันนั่งตรงข้ามเรามันก็มองเราตลอด

เรา: มองไรวะ

พี่นายก็หันมามองเรา: อะไรจูน

เรา: เพื่อนพี่อะนั่งมองจูนอยู่ได้ข้องใจไรปะ

พี่ปลื้ม: เเค่มองผิดด้วยอ๋อ

เรา: เเล้วสงสัยไรก็พูดดิ

พี่ปลื้ม: เเล้วร้องไห้ทำไมอะ ถามก็ไม่ตอบ

พี่นาย: นั่นดิไอจูนเรื่องไอวินอ๋อ

เราเงียบไปละน้ำตามันก็ไหล

เรา: มันมีคนอื่นอะพี่นาย  

พี่นาย: ไอจูนเมิงควรชินป่าว มันกี่ครั้งเเล้ว กูบอกให้เมิงเลิก เมิงก็ยอมมันตลอด

เรา: มันเอากับไอกริ๊ง

พี่นาย: เชี่ยนยยยยยยยย  ละพี่นายก็หันไปทางพี่ปลื้ม กูสงสัยเลยว่าทำไมต้องหันไป ละพี่ปลื้มก็ดูอึ้งไปด้วย

เรา : มีไรกันรึป่าว

พี่ปลื้ม: มันจะเอากันได้ไง ในเมื่อกริ๊งคบกับพี่อยุ่

กูอึ้งไปอีก3วิ

เรา: ละจูนจะโกหกทำไม จูนจะฟูมฟายเพื่อไร

พี่นาย:นั่นดิไอปลื้ม เมิงไปถามคนของเมิงดิ

เรา: เเล้วพี่ทำไมไม่ดูคนของพี่ให้ดีวะ ปล่อยให้ร่านมายุ่งกับแฟนคนอื่นทำไม

พี่ปลื้ม: อ่าวน้อง ก็ไม่ได้ตัวติดกันป่าววะ อีกอย่างพี่กับกริ๊งก็จะเลิกกันอยุ่ละ แฟนน้องนั่นแหละ ถ้ามันรักน้องจริงมันจะไปเอากับคนอื่นอ๋อ

เราไม่พอใจอย่างเเรงกับพี่ปลื้มตอนนั้นมาก เริ่มไม่ชอบขี้หน้ามันละด้วย

เรา : พี่นายจูนไปนอนบ้านฟี่นะ บอกป๊าม๊าด้วย! ละเราก็ลุกออกไปเลย


เราก็นั่งรถไปบ้านฟี่โทรหาเรียบร้อย


หน้าบ้านฟี่  ฟี่มันมารับเราหน้าบ้าน

ฟี่: ลมไรหอบมาถึงนี่วะ

เรา: เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง

ฟี่: เมิงโอเคป่าววะ

เรา: ไม่ค่อยว่ะเมิง  

ฟี่: เชี่ย เข้าบ้านก่อน  


เราเข้าบ้านไปดจอพ่อเเม่ฟี่เราก็สวัสดีค่ะ ละก็ผช.อีกคน ซึ่งกูมาบ้านเมิงบ่อยมากอีฟี่ ละไม่เคยเห็นด้วย หน้าตาดีเลยอะ 555555

ฟี่: กระซิบเรา  ญาติกู ชื่อพี่ปัน เรียนทันตะปี2ละ

เรา: หวัดดีค่ะ

พี่ปัน: 😃

เรา: กระซิบมัน เคเลยอีฟี่ พี่เมิงเป็นมิตรกับกูมากกกกก

ฟี่: เอ่อ ขอตัวนะป๊าเเม่พี่ปัน เอาไอจูนไปอาบน้ำก่อน

เรา: ขอตัวนะค้าาา

ละก็ขึ้นมาถึงห้อง

ฟี่: อะไรยังไงพูด

เราก็เล่าให้มันฟังทั้งหมด

ฟี่ : โถ่ไอจูนพวกกูบอกกูทีให้เลิกเมิงก็ยังไปให้อภัยมัน เป็นไงอะ ไปเอากับอิกริ๊งจนได้ ละก็บังเอิญ สาส ที่อีกริ๊งมันคบกับเพื่อนพี่เมิง อะไรกันวะคะเนี่ย ละเมิงเอาไงอะ จะกลับไปให้อภัยมันอีดมั้ยวะ

เรา: ไม่ละว่ะ กูทนมามากพอละ มันควรจบกูโคตรเหนื่อยเลยเมิง กูรักมันมากเลยนะเว้ย เเต่กูไม่เข้าใจทำไมอะ เเค่กูคนเดียวมันไม่พอหรอวะ ทั้งที่กูยอมมันทุกอย่าง มัน3ปีเลยนะเว้ย

ละเราก็ร้องไห้ ฟี่ก็กอดเรา

เรา: ทำไมวะเมิงเพราะว่ากูรักมะนมาก็ได้อ๋อวะ กูเหมือนไม่มีค่าเลยอะ

ฟี่: ไม่เมิงมีค่าจูน เเต่ไอวินมันไม่เห็นค่าเมิงเอง พอนะ ไม่ต้องกลับไปคบกับมันอีกเเล้ว


เเล้วเราก็ร้องไห้ไปเลยจ้าาาาาาา  จนนั่นแหละค่ะ หลับกันทั้งคู่  

เราก็ตื่นประมาณ10โมงก่อนอีฟี่ ลงมาหาน้ำกิน

เชี้ย!! หันไปตกใจเลยเเม่ม มาไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง

เรา: โถ่พี่ตกใจหมด

พี่ปัน: หิวน้ำอะ

เราก็หลีกให้นางไปกิน เเต่นางก็หยิบจากแก้วเราไป

เรา: พ..พี่ จูน ยังง..  ไม่แปรงฟันเลย กินแก้วเดียวกันได้ไงเนี่ย

พี่ปัน: ใช้หลายแก้วเปลือง เเล้วจัดฟันอะ ดูเเลให้เป็นพิเศษหน่อย

เรา: หนูเป็นคนไข้พี่อ๋อ

พี่ปัน: นี่สอน

เรา: ค่ะ!! ขอตัว!

พี่ปัน: เดี๋ยวก่อนดิ

เรา: คะ?

พี่ปัน: เมื่อคืนร้องไห้อ๋อ ได้ยินเสียงมาจากห้องฟี่

เรา: อืม ขอตัวนะ

ละเราก็ขึ้นไปห้องฟี่ นอนคิดเรื่องไอวินละก็ร้องไห้ มันไลน์มาหาเราเเบบ99+อะ เเต่ไม่ตอบ 100 มิสคอลไฟไหม้เหรอวะ ก็นั่นแหละค่ะ นอนร้องไห้จนหลับไปอีกรอบ รู้ตัวอีกทีคืออีฟี่ปลุก

ฟี่: เมิง พี่ปันชวนไปห้าง

เรา: ไปทำไรวะ กูเบื่อไม่อยากไปไหน  บ่ายเท่าไร่เเล้ววะ

ฟี่: บ่าย2 เอง ก็ไปกินข้าวเเล้วเลยไปส่งเมิงที่บ้านเลย

เรา: เออ ๆก็ได้

เราก็เก็บของลงไป

ฟี่: พี่ปันปะะ พร้อมละ

พี่ปัน: อีกคนอะ เหมือนไม่พร้อมนะ

ฟี่: ไอจูนนนน เลิกกดมือถืออ

เรา: อะไร กูคุยกับพี่เว้ย

ฟี่: ไปเร็วพี่ปันนน

ละก็ไปกัน  เรานั่งหลัง ละฟี่ก็นั่งหน้า ก็คือเราไม่รู้ว่าคิดไปเองป่าว เรารู้สึกพี่แกจะมองเราตลอดเลย กูก็คลุมโปงฟังเพลงไปเลยสิคะ


ถึงห้าง เราก็เเวะกินข้าวกัน ยาโยอิ 55555
ละก็นั่งกินกันจนเสร็จ

ฟี่: พี่นายมาตอนไหนวะ

เรา: มันซ้อมบอลมั้ง มาเย็นๆอะ

ฟี่: เอองั้นเดินเล่นด้วยกันก่อน  พีปันจะไปไหนอ่า

พี่ปัน: ไปดูนาฬิกาอะ