สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องอยากจะมาเล่าและปรึกษาเพื่อนๆพ่อแม่พี่น้องทุกคนค่ะ อาจจะยาวไปหน่อย เราขอเกริ่นก่อนว่าเราเป็นคนง่ายๆสบายๆชิวๆยังไงก็ได้ คือเอาง่ายๆเลยว่าเป็นคนไม่เรื่องมากค่ะ เริ่มแรกวันเปิดเทอมใหม่ๆเพื่อนสนิทเราเป็นคนทีกเรามาก่อน ประมาณว่า “แกชื่ออะไรหรอ มาจากห้องไหน” อะไรทำนองนี้ค่ะ หลังจากนั้นก็เริ่มสนิทกันมาเรื่อยๆเหมือนเพื่อนที่รู้จักกันมาเป็นปีเลยค่ะ พอเริ่มสนิทกันมาจนได้ระยะนึง เราทะเลาะกันครั้งแรกเราเป็นฝ่ายง้อเองค่ะ เรื่องมันเริ่มมาจากเพื่อนบอกว่าเบื่อๆอยากเต้น Random dance แต่ไม่มีลำโพง เราเลยบอกว่าเราเต้นไม่เก่งนะแต่เอาลำโพงไปให้ได้ วันต่อมาเจอกันที่รร.เพื่อนก็งอนเราเลย ไม่คุยไม่อะไรเลยค่ะ จนเราง้อมาได้สองวันเพื่อนก็หายงอนซึ่งปกติเราเป็นคนไม่ค่อยง้อคน จะง้อกับคนที่สนิทหรือคนที่มีอิทธิพลต่อใจจริงๆเท่านั้น  ใครที่โดนเราง้อคือโชคดีมากเลยค่ะเราบอกไว้ตรงนี้ก่อน นั่นแหลค่ะเรากับเพื่อนเราก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม จนมาครั้งที่ทำให้เราแตกหักกัน คือตอนนั้นเราจะเอางานไปส่งค่ะ แต่ตอนนั้นห้องพักครูปิดเพราะห้าโมงเย็นกว่าๆแล้ว เราเลยไม่รับฝากและจะกลับบ้าน พอวันต่อมาเพื่อนก็ไม่คุยกับเราอีกเช่นเคยค่ะ เงียบกันมากๆ เราเอก็เป็นฝ่ายง้อมาตลอดทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย จนมาถึงวันนี้เราง้อบ้างไม่ง้อบ้างเพราะกลัวเค้าจะรำคาญ ส่งข้อความไปง้อแบบสั้นๆได้ใจความ ถามเป็นบางครั้งว่าเพราะอะไร เราไม่เอาใจใส่หรอ แต่เพื่อนก็อ่านไม่ตอบค่ะ จนมาถึงทุกวันนี้เราปรึกษาเพื่อนเราอีกคน เพื่อนก้บอกว่าถ้าถึงขนาดนี้ก็พอเถอะ ยังไงเพื่อนก็ไม่ยอมคุยแน่ๆเพราะถามจะเคลียร์แต่ก้ไม่ตอบ ทุกวันนี้เมินเฉยมส่กันแล้วค่ะ เราควรทำยังไงดีคะ ยังพอมีหนทางไหม ขอบคุณค่ะ