เคยเป็นกันไหมค่ะ มีความเครียดมากๆเกี่ยวกับปัญหาชีวิตปัญหาหลักๆคือเรื่องเงิน ใครบอกว่าไม่มีเงินก็มีความสุขบอกเลยว่า ไม่จริงค่ะ
คือครอบครัวพ่อทำงานอยู่คนเดียวเป็นเสาหลักครอบครัวซึ่งท่านแก่แล้วมากๆ แต่ก็ยังฝืนทำงานเพราะเรายังเรียนไม่จบ เราพยายามแบ่งเบาภาระครอบครัวด้วยการทำงานและเรียนไปด้วย ซึ่งมันก็ไม่พอใช้อยู่ดี เคยอยากจะดรอปเรียนแล้วออกมาทำงานให้ชีวิตครอบครัวเราดีขึ้น ไม่มีบ้านอยู่แบบสบายไม่มีรถยนต์ใช้เวลาเดินทางไกลๆ มันลำบากมากๆนะคะ เราก็อยากเรียนให้จบเร็วๆ จะได้ทำงานดีๆเงินเดือนเยอะๆซึ่งเราก็เครียดเรื่องเรียนขึ้นมาอีกอีกแค่1ปีครึ่งมันรู้สึกท้อมากกับการเรียน เราจะไม่ค่อยอยากระบายหรือเล่าปัญหาให้ใครฟัง ชอบเก็บไว้คนเดียวแล้วร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน เราพยายามทำตัวเองให้มีความสุขหรือเพราะคาดหวังความสุขมากเกินไป รู้สึกเป็นภาระคนอื่น เหงา เบื่อๆเซงๆ เบื่ออาหารไม่กินข้าว ทั้งที่มีแฟนก็เคยรุ้สึกเหงาตัวคนเดียว บ้านจริงๆเราอยุ่ไกลเข้ามาเรียนในเมืองมาอาศัยกับคนรู้จักไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ทำให้เราไม่มีที่พึงทางจิตใจ เป็นห่วงพ่อแม่อยากจะกลับไปดูแลไปอยุ่ใกล้ๆแต่ก็ยังไม่ถึงเวลา ต้องอดทนรอความสำเร็จอะไรหลายๆอย่าง เริ่มไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตหัวเราะหรือยิ้มน้อยลงจากเมื่อก่อน ตีตัวออกห่างจากคนรอบข้างเพื่อนๆจากที่เมื่อก่อนชอบเที่ยวพอพ่อเข้าโรงพยาบาลเราก็เลิกไปอยากเก็บตังไว้เพราะก็ทำงานหนักเสียดายตังด้วย หาความสุขไม่เจอ 3วันดี4วันร้ายประมาณนี้เคยคิดว่าจะตายไปเลยดีมั้ยแต่ก็อยากมีความสุขในอนาคตอยากให้พ่อแม่อยู่ดีสบายก่อนกลัวตายไปละบาปกรรมด้วยไม่มีทางเลือกไหนเลยได้แต่ยอมรับกับชีวิตที่เป็นอยุ่ต้องจัดการชีวิตแบบไหนดีไม่อยากตกอยู่ความคิดความเศร้าแบบนี้นานๆ
เป็นโรคเครียดหรือโรคซึมเศร้ากันแน่?
คือครอบครัวพ่อทำงานอยู่คนเดียวเป็นเสาหลักครอบครัวซึ่งท่านแก่แล้วมากๆ แต่ก็ยังฝืนทำงานเพราะเรายังเรียนไม่จบ เราพยายามแบ่งเบาภาระครอบครัวด้วยการทำงานและเรียนไปด้วย ซึ่งมันก็ไม่พอใช้อยู่ดี เคยอยากจะดรอปเรียนแล้วออกมาทำงานให้ชีวิตครอบครัวเราดีขึ้น ไม่มีบ้านอยู่แบบสบายไม่มีรถยนต์ใช้เวลาเดินทางไกลๆ มันลำบากมากๆนะคะ เราก็อยากเรียนให้จบเร็วๆ จะได้ทำงานดีๆเงินเดือนเยอะๆซึ่งเราก็เครียดเรื่องเรียนขึ้นมาอีกอีกแค่1ปีครึ่งมันรู้สึกท้อมากกับการเรียน เราจะไม่ค่อยอยากระบายหรือเล่าปัญหาให้ใครฟัง ชอบเก็บไว้คนเดียวแล้วร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน เราพยายามทำตัวเองให้มีความสุขหรือเพราะคาดหวังความสุขมากเกินไป รู้สึกเป็นภาระคนอื่น เหงา เบื่อๆเซงๆ เบื่ออาหารไม่กินข้าว ทั้งที่มีแฟนก็เคยรุ้สึกเหงาตัวคนเดียว บ้านจริงๆเราอยุ่ไกลเข้ามาเรียนในเมืองมาอาศัยกับคนรู้จักไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ทำให้เราไม่มีที่พึงทางจิตใจ เป็นห่วงพ่อแม่อยากจะกลับไปดูแลไปอยุ่ใกล้ๆแต่ก็ยังไม่ถึงเวลา ต้องอดทนรอความสำเร็จอะไรหลายๆอย่าง เริ่มไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตหัวเราะหรือยิ้มน้อยลงจากเมื่อก่อน ตีตัวออกห่างจากคนรอบข้างเพื่อนๆจากที่เมื่อก่อนชอบเที่ยวพอพ่อเข้าโรงพยาบาลเราก็เลิกไปอยากเก็บตังไว้เพราะก็ทำงานหนักเสียดายตังด้วย หาความสุขไม่เจอ 3วันดี4วันร้ายประมาณนี้เคยคิดว่าจะตายไปเลยดีมั้ยแต่ก็อยากมีความสุขในอนาคตอยากให้พ่อแม่อยู่ดีสบายก่อนกลัวตายไปละบาปกรรมด้วยไม่มีทางเลือกไหนเลยได้แต่ยอมรับกับชีวิตที่เป็นอยุ่ต้องจัดการชีวิตแบบไหนดีไม่อยากตกอยู่ความคิดความเศร้าแบบนี้นานๆ