สวัสดีครับ มีใครมีปัญหาคล้าย ๆ ผมไหมครับ
ปัจจุบันผมอายุ 36 ปี จบนิเทศฯ โฆษณา แต่ปัจจุบันทำงานเกี่ยวกับ R&D
สารภาพว่าตอนนั้นที่รับงานนี้เพราะเป็นที่แรกที่เรียกเข้ามา และเลือกเพราะไม่อยากตกงาน
แต่ทุกวันนี้ยิ่งนานวันมันยิ่งรู้สึกสงสัยตัวเองว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ครับ มันไม่เคยใกล้เคียงงานในฝันที่คิดไว้เลย
ทุกครั้งที่มีความคิดมุ่งมั่นว่าจะออกไปทำในสิ่งที่เราชอบ (บริษัทสายงานที่ใกล้เคียงกับที่เราชอบ) แต่บางทีก็กลัวครับ
เพราะเราเหมือนหลุดวงโคจรของสายงานดังกล่าวมานานมากแล้ว จนเราไม่รู้ว่าจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ยังไง
รวมถึงคนรอบข้างจะพูดเสมอว่างานนั้นหางาน ทำไปเถอะ และพยายามบอกให้คิดถึงวันแรกที่เราเข้ามาทำงาน
แต่อย่างที่บอกครับ สารภาพตามตรงว่ารับงานนี้เพราะตอนนั้นเป็นงานแรกที่เข้ามา อาจฟังดูเห็นแก่ตัวนะครับ
แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะเป้าหมาย ณ ตอนนั้นคือการทำอะไรก็ได้ให้เราสามารถรับผิดชอบตัวเองได้ ดูแลตัวเองได้
ในเมื่อโจทย์มันมีแค่นั้น และ ณ ตอนนี้มันก็ถือว่าสำเร็จประมาณหนึ่ง เพราะเราก็สามารถดูแลตัวเองได้ จนพอมีเวลารู้สึกถึงก้าวต่อไป
แต่ทุกครั้งที่ตัดสินใจจะเปลี่ยน มันก็จะมีคำถามทั้งจากคนรอบข้างและกับตัวเองว่าเรายังจะกลับไปได้เหรอ
มันเป็นอารมณ์เหมือนจะกลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปมันก็มองไม่เห็นจุดหมายในทางที่เรากำลังเดินอยู่
เพราะยอมรับว่าเป้าหมาย ณ ตอนนี้มันก็ไม่มีอะไร แค่อยู่ ๆ ไปเพื่อรอให้เงินมันปรับขึ้นในแต่ละปี (แต่ก็ทำงานทุกชิ้นให้ดีที่สุดเหมือนเดิมนะครับ)
เลยอยากจะถามเพื่อน ๆ ว่า ถ้าใคร(หรือตัวเพื่อน ๆ เอง) ต้องเจอกับปัญหาแบบนี้ จะเลือกทำยังไงกับตัวเองครับ
ขอบคุณครับ
งานที่ทำ ไม่ใช่งานที่รัก
ปัจจุบันผมอายุ 36 ปี จบนิเทศฯ โฆษณา แต่ปัจจุบันทำงานเกี่ยวกับ R&D
สารภาพว่าตอนนั้นที่รับงานนี้เพราะเป็นที่แรกที่เรียกเข้ามา และเลือกเพราะไม่อยากตกงาน
แต่ทุกวันนี้ยิ่งนานวันมันยิ่งรู้สึกสงสัยตัวเองว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ครับ มันไม่เคยใกล้เคียงงานในฝันที่คิดไว้เลย
ทุกครั้งที่มีความคิดมุ่งมั่นว่าจะออกไปทำในสิ่งที่เราชอบ (บริษัทสายงานที่ใกล้เคียงกับที่เราชอบ) แต่บางทีก็กลัวครับ
เพราะเราเหมือนหลุดวงโคจรของสายงานดังกล่าวมานานมากแล้ว จนเราไม่รู้ว่าจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ยังไง
รวมถึงคนรอบข้างจะพูดเสมอว่างานนั้นหางาน ทำไปเถอะ และพยายามบอกให้คิดถึงวันแรกที่เราเข้ามาทำงาน
แต่อย่างที่บอกครับ สารภาพตามตรงว่ารับงานนี้เพราะตอนนั้นเป็นงานแรกที่เข้ามา อาจฟังดูเห็นแก่ตัวนะครับ
แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะเป้าหมาย ณ ตอนนั้นคือการทำอะไรก็ได้ให้เราสามารถรับผิดชอบตัวเองได้ ดูแลตัวเองได้
ในเมื่อโจทย์มันมีแค่นั้น และ ณ ตอนนี้มันก็ถือว่าสำเร็จประมาณหนึ่ง เพราะเราก็สามารถดูแลตัวเองได้ จนพอมีเวลารู้สึกถึงก้าวต่อไป
แต่ทุกครั้งที่ตัดสินใจจะเปลี่ยน มันก็จะมีคำถามทั้งจากคนรอบข้างและกับตัวเองว่าเรายังจะกลับไปได้เหรอ
มันเป็นอารมณ์เหมือนจะกลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปมันก็มองไม่เห็นจุดหมายในทางที่เรากำลังเดินอยู่
เพราะยอมรับว่าเป้าหมาย ณ ตอนนี้มันก็ไม่มีอะไร แค่อยู่ ๆ ไปเพื่อรอให้เงินมันปรับขึ้นในแต่ละปี (แต่ก็ทำงานทุกชิ้นให้ดีที่สุดเหมือนเดิมนะครับ)
เลยอยากจะถามเพื่อน ๆ ว่า ถ้าใคร(หรือตัวเพื่อน ๆ เอง) ต้องเจอกับปัญหาแบบนี้ จะเลือกทำยังไงกับตัวเองครับ
ขอบคุณครับ