ไม่รู้จะระบายที่ไหนขอระบายก็แล้วกันเนาะ 😂

วันนั้นเราป่วย ไข้สูงมาก ด้วยความที่มาเรียนต่างจังหวัดเนาะ ส่วนตัวไม่มีแฟน ตื่นเช้ามารีบทักหาเพื่อน ไม่มีใครว่างเลยที่จะพาไปหาหมอเพราะเพื่อนก็ติดเรียนกัน เราก็น้อยใจนิดๆเพื่อนที่มาจาก กลุ่ม รร เดียวกันว่างแต่ไม่ตอบแชทเราเลย ขอแค่ขับรถไปให้เราขับรถละมันเหนื่อย รู้สึกน้อยใจบ้างแหละ แต่ก็เกรงใจเพื่อน เพราะเวลาเรากลับบ้านจะชอบทำอาหารหรือเอาของฝาก ขนม มาฝากอยู่เรื่อย แต่เเค่เราทักไปให้พาไปโรงบาบหน่อยก็ยังไม่อ่าน แต่ออนเฟส พอจะมาตอบก็บ่ายๆ นี่ไปหาหมอคนเดียว เข้าใจอารมณ์คนไม่สบายมั้ย เหนื่อย คิดถึงพ่อแม่ แบบหมอให้ไปเอ็กซเรย์ เจาะเลือดตรวจ ก็พบเป็นไข้หวัดใหญ่ นั่งรอรับนาเป็น ชม ไข้ขึ้นวิ่งไปหาพยาบาลว่าไม่ไหวแล้วไข้แตะ 39.6 ปิดแมสไปโรงเลยก็เลยแบบนั่งร้องไห้อยู่ตรงรอผู้ป่วย ตอนนั้นคือไม่อายใครละ 😂 ร้องละก็หยุด ซึ่งโรงบาลห่างจากหอ 6-7 กม ได้ คนก็มีมองๆ รู้สึกอาย แต่ก็ฝืนขับรถกลับหอ หมอให้ยาแอดมิท แล้วก็กลับ ขับรถทีจะเป็นลม ฝืนมาจนถึงหอ แต่ก็ขอบคุณตัวเอง เก่งมากที่อดทน ร้องไห้ มันอ่อนแอจริงๆ พอเพื่อนที่คณะเรียนเสร็จก็ซื้อข้าวมาให้ ขอบคุณมาก ชีวิตเราต้องทำอะไรด้วยตัวเองเสมอๆ ขอบคุณเพื่อนบางคนที่คอยใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยของเรา 😍 ถึงตะไม่มีแฟนก็ตาม 😂