ผมได้ฟังคำพูดจากแฟนผมว่า"เขายังมีความสัมพันธ์กับแฟนเก่ามาโดยตลอด และคิดว่าผมก็รู้มาโดยตลอดเช่นกัน" เรื่องนี้ผมฟังปุ๊บน้ำตาไหลเลยเพราะสิ่งที่แฟนเราบอกมานั้นเหมือนฝันร้ายและเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ
หลังจากที่รู้เรื่องเราพยายามคุยทำความเข้าใจกันเกือบทุกวันในสัปดาห์แรกและเหมือนเหตุการณ์จะดีขึ้น แต่พอสัปดาห์ที่สองแฟนผมเขาหายไปติดต่อไม่ได้ (ผมค่อนข้างมั่นใจว่าอยู่กับแฟนเก่า) ผมกระสับกระส่ายในเมื่อโทรไม่ติดก็ต้องโทรหาพ่อแฟนถามดูว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า ผมพยายามโทรหาเแฟนหลายสายทั้งเสาร์อาทิตย์ก็ไม่รับง่ายๆ จนในที่สุดพอมาวันจันทร์จึงได้คุยกัน กลายเป็นผมที่ผิดแฟนบอกว่าทำแบบนี้เกินไปไม่ควรโทรหาพ่อเขา เขาบอกว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแต่ผมไม่รู้จักรอ และเขาไม่เคยบอกว่าคิดถึงและรักผมอีกเลย เขาเปลี่ยนไปแทบจะทุกอย่าง ผมเองไม่เข้าใจเลยครับว่าถ้าแฟนเราหายไปทำไมจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะโทรหา
เข้าสัปดาห์ที่สาม เขาบอกให้ผมรอ ถ้าเหนื่อยหรือรอไม่ได้ก็ออกไปจากเขาได้เลย ผมเสียใจมากเลยครับทั้งๆที่เป็นแฟนกันมา 2 ปี แต่สุดท้ายผมเหมือนเป็นตัวสำรองที่ต้องรอ มาถึงตรงนี้ผมเก็บอาการไม่อยู่ทั้งร้องไห้ ทั้งเถียง ทั้งต้องการอธิบาย และมีประชดโดยการบอกเลิกกับเขา แต่สุดท้ายเป็นผมเสียเองที่กลัวจะเสียเขาไปเลยขอโทษเขาที่บอกเลิกก่อน
สัปดาห์ที่สี่ ผมโทรหาเขาตามปกติเพื่อพูดคุยกันและบอกคิดถึงและรักเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับหงุดหงิดบอกว่าผมรอไม่เป็น ผมไม่ควรจะยืนข้างๆเขาอีกแล้ว เขาขอให้ห่างกันสักพัก ผมเสียใจมากครับรู้สึกอย่างเดียวคือเขาพยายามใช้เวลาในการบอกเลิกกับผม และก็อ้างแต่ว่าเขากลัวผม กลัวที่ผมทะเลาะกับเขา กลัวที่ผมบอกเลิกเขา ไม่เข้าใจจริงๆครับว่าเขาคิดอะไรอยู่ ซึ่งถ้าจะว่ากับตามเหตุผลเขาเสียอีกที่แอบคบซ้อนกับแฟนเก่าของเขาแล้วทำไมกลายเป็นผมที่เหมือนเป็นคนผิดครับ
ผมผิดอะไร ทำไมแฟนจึงทำห่างเหินกับผมและเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
หลังจากที่รู้เรื่องเราพยายามคุยทำความเข้าใจกันเกือบทุกวันในสัปดาห์แรกและเหมือนเหตุการณ์จะดีขึ้น แต่พอสัปดาห์ที่สองแฟนผมเขาหายไปติดต่อไม่ได้ (ผมค่อนข้างมั่นใจว่าอยู่กับแฟนเก่า) ผมกระสับกระส่ายในเมื่อโทรไม่ติดก็ต้องโทรหาพ่อแฟนถามดูว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า ผมพยายามโทรหาเแฟนหลายสายทั้งเสาร์อาทิตย์ก็ไม่รับง่ายๆ จนในที่สุดพอมาวันจันทร์จึงได้คุยกัน กลายเป็นผมที่ผิดแฟนบอกว่าทำแบบนี้เกินไปไม่ควรโทรหาพ่อเขา เขาบอกว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแต่ผมไม่รู้จักรอ และเขาไม่เคยบอกว่าคิดถึงและรักผมอีกเลย เขาเปลี่ยนไปแทบจะทุกอย่าง ผมเองไม่เข้าใจเลยครับว่าถ้าแฟนเราหายไปทำไมจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะโทรหา
เข้าสัปดาห์ที่สาม เขาบอกให้ผมรอ ถ้าเหนื่อยหรือรอไม่ได้ก็ออกไปจากเขาได้เลย ผมเสียใจมากเลยครับทั้งๆที่เป็นแฟนกันมา 2 ปี แต่สุดท้ายผมเหมือนเป็นตัวสำรองที่ต้องรอ มาถึงตรงนี้ผมเก็บอาการไม่อยู่ทั้งร้องไห้ ทั้งเถียง ทั้งต้องการอธิบาย และมีประชดโดยการบอกเลิกกับเขา แต่สุดท้ายเป็นผมเสียเองที่กลัวจะเสียเขาไปเลยขอโทษเขาที่บอกเลิกก่อน
สัปดาห์ที่สี่ ผมโทรหาเขาตามปกติเพื่อพูดคุยกันและบอกคิดถึงและรักเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับหงุดหงิดบอกว่าผมรอไม่เป็น ผมไม่ควรจะยืนข้างๆเขาอีกแล้ว เขาขอให้ห่างกันสักพัก ผมเสียใจมากครับรู้สึกอย่างเดียวคือเขาพยายามใช้เวลาในการบอกเลิกกับผม และก็อ้างแต่ว่าเขากลัวผม กลัวที่ผมทะเลาะกับเขา กลัวที่ผมบอกเลิกเขา ไม่เข้าใจจริงๆครับว่าเขาคิดอะไรอยู่ ซึ่งถ้าจะว่ากับตามเหตุผลเขาเสียอีกที่แอบคบซ้อนกับแฟนเก่าของเขาแล้วทำไมกลายเป็นผมที่เหมือนเป็นคนผิดครับ