สวัสดีครับ คือนี่เป็นกระทู้ปรึกษาแรกของผมครับ เนื่องจากในชีวิตจริงเป็นคนไม่ค่อยชอบปรึกษาคนอื่น แต่เรื่องของคนอื่นชอบรับฟัง งงตัวเองเหมือนกัน
ขอเข้าเรื่องเลยนะครับ คือตอนนี้รู้สึกสับสนตัวเองอยู่หน่อยๆ ไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไร เรื่องมีอยู่ว่า
ผมพึ่งจะได้ทำงานได้ 1 ปีกว่าๆ ผมเป็นเด็กจบใหม่ครับ อาจจะคิดไปเอง ผมพยายามให้มันเป็นอย่างนั้น แต่มันก็ทำให้ผมลำบากใจอยู่ดี
ใน 1 ปีที่ผ่านมา ผมได้ทำงานร่วมกับหัวหน้าแผนกคนนึงที่ไม่ต่างอะไรจากพนักงานทั่วไป ผมสนิทกับเขามาก แต่ก็ไม่รู้เขาจะสนิทกับผมรึเปล่านะ
อายุของเขาและของผมห่างกันเกือบ 1 รอบชีวิต เวลามีงานเฉพาะทางมาให้แผนกผม ผมก็มักจะเป็นคนที่ต้องจับคู่ทำงานกับหัวหน้าคนนี้อยู่บ่อยๆ
จากการทำงานร่วมกันมา 1ปีกว่านี้ ผมรู้สึกว่า เราเหมือนพี่น้องที่คอยช่วยเหลือกัน สนิทกัน และสามารถคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ผมเคารพเขามาก
มากชนิดที่บางครั้งก็เป็นห่วงเขาเกินจำเป็น ขนาดที่ว่าบางครั้งเกือบที่จะทะเลาะกับพวกผู้จัดการแทนพี่เขา บางทีผมก็เหมือนหมาที่คอยระวังภัยให้กับพี่เขา
เพียงเพราะไม่อยากให้เขาโดนตำหนิเรื่องงานผิดพลาด หรือเพราะพนักงานคนอื่นๆทำงานผิด
จนกระทั่งสามเดือนที่ผ่านมา มีพนักงานใหม่เข้ามา 2 คน ซึ่งหัวหน้าและพวกเขาก็สนิทกันเร็วมาก สนิทขนาดที่ว่า พากันไปสังสรรจนเกือบเช้าได้
ผมรู้สึกว่าพี่ชายของผมไม่ปลอดภัย ผมจึงแสดงอาการต่อต้านบางอย่างที่ไม่สมควรออกไปบ่อยๆ จนทำให้ระยะห่างของผมและพี่คนนี้เริ่มห่างกันมากขึ้น
เรื่อยๆ ตัวของผมเองก็เข้าใจว่าผมเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวโยงกับเขาเลย แต่ก็ไม่รู้ทำไม ถึงต้องคอยซัพพอร์ตเขาอยู่ๆห่างๆทุกที
บางครั้งเขาก็ไม่ใส่ใจ ถึงขั้นว่า ผมแค่จะถามปัญหาของงานบางอย่าง ผมยังโดนตอบกลับแบบงงๆทุกครั้ง ไม่เคยได้คำตอบแบบดีดีเลย
เร็วๆนี้เขาก็พูดออกมาว่าอาจจะอยู่ไม่ถึงสิ้นปี อาจจะออกจากงาน ผมก็ถามเขาว่าเมื่อไหร่ แต่เขาก็ไม่ยอมบอกและบอกว่า ถึงเขาออกไปก็จะไม่บอกผม
ผมรู้อยู่ว่า การทำงานมันก็จะเป็นแบบนี้ มีเจอมีจากวนเวียนไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไม เอาคำพูดของพี่แกมาคิด บางครั้งก็ร้องไห้ขณะที่ตัวเองหลับ ฝันร้ายติดต่อกัน ทั้งที่ผมเสียใจทุกครั้ง ก็ยังคงจะเชื่อในตัวพี่แกอยู่ ทุกวันนี้ผมเป็นห่วงพี่แกไปหมดเลยครับ ทั้งเรื่องงาน ทั้งสุขภาพ ชีวิตความเป็นอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อดี
เพราะต่อจากนี้ไปผมก็คงไม่สามารถยืนข้างเขาได้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บ ปวดหัวมึนๆ ทุกวันก่อนหน้านั้น ผมจะตื่นเร็วๆทุกเช้าไปทำงานเพราะรู้ว่า ที่ทำงานจะเจอกับพี่เขาและก็ทำงานอย่างมีความสุขเหมือนเดิม แต่ตอนนี้คงไม่ใช่อีกแล้วมั้ง พอรู้ว่าเขาทั้ง 3 คนไปสังสรรกันถึงเช้า ก็นอนไม่หลับเป็นห่วงไปหมด ความตั้งใจในการทำงานต่ำลง แก้ปัญหาง่ายๆได้บ้าง ไม่ได้บ้าง รู้สึกตันๆ ตื้อๆ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ
อยู่ๆความคิดที่จะลาออกก็วนเข้ามาในหัว แล้วผมก็เกิดการตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำงานเพื่ออะไร แต่คำตอบมักออก 2 ด้านเสมอ
สับสนมากๆว่า ตกลงแล้วผมอยู่จุดไหนของความสัมพันธ์ พี่เขาเป็นอะไรสำหรับผม ผมเป็นอะไรสำหรับเขา อยากรู้แต่ก็ไม่อยากถาม และสำหรับผมอะไรคือสิ่งที่ควรโฟกัส งงมาก
สับสนในตัวเอง ต้องรู้สึกยังไง
ขอเข้าเรื่องเลยนะครับ คือตอนนี้รู้สึกสับสนตัวเองอยู่หน่อยๆ ไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไร เรื่องมีอยู่ว่า
ผมพึ่งจะได้ทำงานได้ 1 ปีกว่าๆ ผมเป็นเด็กจบใหม่ครับ อาจจะคิดไปเอง ผมพยายามให้มันเป็นอย่างนั้น แต่มันก็ทำให้ผมลำบากใจอยู่ดี
ใน 1 ปีที่ผ่านมา ผมได้ทำงานร่วมกับหัวหน้าแผนกคนนึงที่ไม่ต่างอะไรจากพนักงานทั่วไป ผมสนิทกับเขามาก แต่ก็ไม่รู้เขาจะสนิทกับผมรึเปล่านะ
อายุของเขาและของผมห่างกันเกือบ 1 รอบชีวิต เวลามีงานเฉพาะทางมาให้แผนกผม ผมก็มักจะเป็นคนที่ต้องจับคู่ทำงานกับหัวหน้าคนนี้อยู่บ่อยๆ
จากการทำงานร่วมกันมา 1ปีกว่านี้ ผมรู้สึกว่า เราเหมือนพี่น้องที่คอยช่วยเหลือกัน สนิทกัน และสามารถคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ผมเคารพเขามาก
มากชนิดที่บางครั้งก็เป็นห่วงเขาเกินจำเป็น ขนาดที่ว่าบางครั้งเกือบที่จะทะเลาะกับพวกผู้จัดการแทนพี่เขา บางทีผมก็เหมือนหมาที่คอยระวังภัยให้กับพี่เขา
เพียงเพราะไม่อยากให้เขาโดนตำหนิเรื่องงานผิดพลาด หรือเพราะพนักงานคนอื่นๆทำงานผิด
จนกระทั่งสามเดือนที่ผ่านมา มีพนักงานใหม่เข้ามา 2 คน ซึ่งหัวหน้าและพวกเขาก็สนิทกันเร็วมาก สนิทขนาดที่ว่า พากันไปสังสรรจนเกือบเช้าได้
ผมรู้สึกว่าพี่ชายของผมไม่ปลอดภัย ผมจึงแสดงอาการต่อต้านบางอย่างที่ไม่สมควรออกไปบ่อยๆ จนทำให้ระยะห่างของผมและพี่คนนี้เริ่มห่างกันมากขึ้น
เรื่อยๆ ตัวของผมเองก็เข้าใจว่าผมเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวโยงกับเขาเลย แต่ก็ไม่รู้ทำไม ถึงต้องคอยซัพพอร์ตเขาอยู่ๆห่างๆทุกที
บางครั้งเขาก็ไม่ใส่ใจ ถึงขั้นว่า ผมแค่จะถามปัญหาของงานบางอย่าง ผมยังโดนตอบกลับแบบงงๆทุกครั้ง ไม่เคยได้คำตอบแบบดีดีเลย
เร็วๆนี้เขาก็พูดออกมาว่าอาจจะอยู่ไม่ถึงสิ้นปี อาจจะออกจากงาน ผมก็ถามเขาว่าเมื่อไหร่ แต่เขาก็ไม่ยอมบอกและบอกว่า ถึงเขาออกไปก็จะไม่บอกผม
ผมรู้อยู่ว่า การทำงานมันก็จะเป็นแบบนี้ มีเจอมีจากวนเวียนไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไม เอาคำพูดของพี่แกมาคิด บางครั้งก็ร้องไห้ขณะที่ตัวเองหลับ ฝันร้ายติดต่อกัน ทั้งที่ผมเสียใจทุกครั้ง ก็ยังคงจะเชื่อในตัวพี่แกอยู่ ทุกวันนี้ผมเป็นห่วงพี่แกไปหมดเลยครับ ทั้งเรื่องงาน ทั้งสุขภาพ ชีวิตความเป็นอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อดี
เพราะต่อจากนี้ไปผมก็คงไม่สามารถยืนข้างเขาได้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บ ปวดหัวมึนๆ ทุกวันก่อนหน้านั้น ผมจะตื่นเร็วๆทุกเช้าไปทำงานเพราะรู้ว่า ที่ทำงานจะเจอกับพี่เขาและก็ทำงานอย่างมีความสุขเหมือนเดิม แต่ตอนนี้คงไม่ใช่อีกแล้วมั้ง พอรู้ว่าเขาทั้ง 3 คนไปสังสรรกันถึงเช้า ก็นอนไม่หลับเป็นห่วงไปหมด ความตั้งใจในการทำงานต่ำลง แก้ปัญหาง่ายๆได้บ้าง ไม่ได้บ้าง รู้สึกตันๆ ตื้อๆ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ
อยู่ๆความคิดที่จะลาออกก็วนเข้ามาในหัว แล้วผมก็เกิดการตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำงานเพื่ออะไร แต่คำตอบมักออก 2 ด้านเสมอ
สับสนมากๆว่า ตกลงแล้วผมอยู่จุดไหนของความสัมพันธ์ พี่เขาเป็นอะไรสำหรับผม ผมเป็นอะไรสำหรับเขา อยากรู้แต่ก็ไม่อยากถาม และสำหรับผมอะไรคือสิ่งที่ควรโฟกัส งงมาก