สวัสดีค่ะ เราเป็นคนหนึ่งที่ครอบครัวมีปัญหาตลอด บางครั้งมันก็เป็นเพราะเราบ้าง แต่บางครั้งก็ไม่ใช่ ทุกครั้งเวลาคนในบ้านมีปัญหาทะเลาะกัน จะชอบโยงว่าเป็นความผิดเรา ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งแล้วหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเราต้องย้ายมาอยู่บ้านอาที่เป็นสะใภ้ แต่ปัญหาทุกปัญหาก็ยังตามมาค่ะ บางครั้งเราผิดเราก็ยอมรับ แต่บางครั้งเราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแต่ก็มีปัญหา เราเครียดมาก เครียดมากขึ้นทุกวัน ทุกครั้งที่มีปัญหาเราคิดตลอดว่าเราคงผิดเอง เราโทษตัวเองทุกครั้ง เพราะครอบครัวเราเวลามีปัญหาก็ลงที่เราตลอด ไม่เคยมีคำพูดดีๆ กำลังใจ หรืออะไรต่างๆ หรือแม้แค่กอดจากคนในบ้าน เราก็ไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่กลับบ้าน เราคิดตลอดว่าทำไมเราถึงไม่เคยมีครอบครัวที่อบอุ่น มีความสุข แบบคนอื่นเขาบ้าง เราแอบร้องไห้ตลอดเลยค่ะ จนวันหนึ่งพ่อเราบอกว่าให้เราทำให้คนอื่นมีความสุข นึกถึงคนอื่นให้มากๆ อย่าคิดจะเอาความสุขใส่ตัวเอง เราไม่เข้าใจว่าจากเด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยได้รับความสุขเลย ทำไมถึงหาความสุขให้ตัวเองบ้างไม่ได้ เราคิดนะถ้าเรามีความสุขก็จะทำให้คนอื่นมีความสุข แต่สิ่งที่พ่อเราพูดเราไม่เข้าใจจริงๆ พ่อเราชอบคิดว่าเราไม่นึกถึงบุญคุณของคนที่เลี้ยงเรามา คิดว่าเราอคติ แต่เราไม่ได้คิดแบบนั้น ทุกครั้งที่เราทำอะไรเรามีเหตุผลของเรา และเราก็พยายามที่จะเข้าใจเหตุผลของคนในครอบครัว เราพยายามที่จะเรียนให้ได้ดี จบไปจะได้มีงานทำที่ดี มีความสุขกับงานที่ทำ แล้วสามารถดูแลครอบครัวได้ เราทำอะไรเราคิดถึงครอบครัวเราตลอด เราเก็บกดมาตลอด เราไม่สามารถพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดหรือออกความคิดเห็นอะไรได้เลย เพราะครอบครัวเราไม่ได้รับฟังเราเลย ปิดกั้นเราแทบทุกอย่าง ตอนนี้เราคิดว่าจะลองไปหาจิตแพทย์ เพื่อเช็คว่าเราจะเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าไหม เราอยากมีความสุข อยากมีคนรอบข้างที่เปิดใจรับฟังแล้วเข้าใจเรา

ถ้ามีความคิดเห็นว่าเราควรทำอย่างไร ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ