เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนึง ซึ่งเค้าเคยมีลูกมาแล้ว1คน เป็นลูกสาว
อยู่กินกันมา3ปี ส่วนลูกสาวตอนนี้ก็ใกล้10ขวบ ปัญหาคือ เวลาลูกเค้าทำผิดแล้วผมไปว่าลูก เมียผมก็จะไม่คุยกับผม เวลาลูกเค้าทำอะไรผิดเค้าก็จะให้อภัยเสมอ ต่างจากผม ถ้าผมทำอะไรผิดนิดหน่อยก็จะไม่ค่อยให้อภัยเหมือนที่ทำกับลูก คือประมาณ2มาตรฐานน่ะครับ สมมุติทำผิดกรณีเดียวกัน แต่บทลงโทษต่างกันมาก อย่างลูกทำอะไรให้แม่โกรธ ไม่เกิน 5. นาที แม่ก็กลับไปคุยกับลูกเหมือนเดิม ส่วนผม ทำอะไรให้เมียโกรธ เมียไม่คุยกับผมเลย 2-3 วัน จนตอนนี้ผมจะเป็นโรคซึมเศ้ราอยู่แล้วเนี่ย จะพูดอะไรให้เมียเข้าใจก็กลายเป็นยิ่งไปทำให้หงุดหงิดกว่าเดิม
ผมเคยปรึกษาพี่สาวของเมียผม เค้าก็บอกว่า เมียผมกับลูกเค้าน่ะเค้าคอยอยู่ข้างกันตลอด (ตั้งแต่ตอนที่เมียผมอยู่กับสาทีเก่านะครับแต่สามีเก่าเค้าไม่ดีทั้งติดยาทั้งทำร้ายร่างกาย) แต่ผมไม่เคยทำร้ายร่างกายเหล้ายาไม่กิน เมียทำให้ผมโกรธผมก็ให้อภัยตลอด
มันเป็นความน้อยใจน่ะครับไม่รู้จะทำยังไงดี ผมเป็นคนคิดมากเวลาโดนเมียโกรธหรือไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจ

ถ้าเป็นคุณ คุณจะคิดยังไงถ้าเจออย่างที่ผมเจอ

สมมุติ

ลูกถามเค้าว่าวันนี้ยายทำอะไรกิน
เมียผมก็จะบอกตามที่เค้าเห็นว่าแม่เมียทำอะไรไว้ในครัว

ส่วนผมถามเมียว่า แม่เค้าทำอะไรไว้ในครัว เค้าก็จะบอกว่าไปดูเอา

ประมาณว่าคำถามเหมือนกันแต่คำตอบที่ได้ต่างกัน

เวลาลูกเค้าลืมทำอะไรซักอย่าง
เมียผมก็จะบอกว่าคนเรามันลืมกันได้

แต่ถ้าผมลืมเหมือนกัน เค้าก็จะไม่พอใจที่ผมลืม ไม่มีคำว่าคนเรามันลืมกันได้เลย

มันน่าน้อยใจนะครับ

แต่ผมรักเมียคนนี้มากนะครับไม่ได้มาบอกว่าเมียผมไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ เรื่องดีเค้าก็มีเยอะครับ แต่ผมแค่น้อยใจเรื่องประมาณว่า รักลูกเค้ากับผมไม่เท่ากันประมาณนี้ครับ

ใครมีแนวคิดดีๆมาบอกผมหน่อยครับว่าผมต้องคิดยังไงถ้าเหตุการณ์มันเป็นแบบนี้ ผมไม่อยากมานั่งคิดมากนั่งน้อยใจอยากฆ่าตัวตายอยากหายๆไปจากโลกนี้น่ะครับ เวลาเจอเหตุการณ์แบบนี้ผมชอบคิดแบบนี้ตลอดเลยครับ