มาเล่าเรื่องตัวเองกับคนที่แอบชอบค่ะ^_^

คือเรามีคนที่ชอบอยู่คนนึงค่ะอายุเท่ากัน เราชอบเค้ามาปีนึงแล้วค่ะ คือเค้าเป็นคนที่น่ารักเฟลลี่แต่เหมือนปีที่แล้วพอเค้ารู้ว่าเราชอบเค้าจะพยายามหลีกเลี่ยงเวลาเจอเราค่ะ ตอนนั้นก็ปล่อยไปค่ะพอขึ้นมาปีนี้เหมือนเพื่อนต่างห้องเราก็ยุให้เราไปจีบคนนั้นอ่ะค่ะ ตอนแรกก็ไม่เอาเพราะกลัวเค้าจะรำคาน แต่หลังๆเราก็ชอบเค้ามากขึ้นกว่าเดิม. ชอบที่เค้าเป็นเค้าแบบนี้ ไม่ได้ชอบที่หน้าตา ชอบเพราะอะไรเราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ555+ พอเราชอบเค้าเยอะขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มตามเค้าค่ะ เคยให้เพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกับเค้าถ่ายรูปเค้ามาให้ เคยโดนเพื่อนแซวตอนอยู่ต่อหน้าเค้าด้วยค่ะ เค้าก้ทำเป็นไม่สนใจแล้วไปทำอย่างอื่น แล้วเคยมีครั้งนึงค่ะ ที่เพื่อนต่างห้องทักไปถามกับคนนั้นว่าคิดยังไงกะเราสนใจเราบ้างรึเปล่า เค้าบอกว่า"ไม่สนใจหรอก พูดจาก็ไม่เพราะ จะชอบหรอแบบนี้" คือเราเป็นพวกปากหมาอ่ะค่ะ ก็เข้าใจ พอตกกลางคืนเราก็เศร้ามากค่ะอยู่ดีๆก็เศร้าเรื่องเค้าขึ้นมา เลยทักไปหาเค้า ไปบอกว่า"กูชอบมากนะเว้ย ทำไมทำกันแบบนี้วะ"ประมานนี้ค่ะ ตอนเช้าเค้าก็มาตอบว่าเมื่อวานเค้าหลับอยู่ค่ะ เราก็เลยขอโทษไปบอกเมื่อวานมึนๆ เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไรค่ะ ผ่านไปสักพักเราเริ่มพยายามเข้าหาเค้าเริ่มตีสนิทค่ะ แต่เค้าก็เหมือนจะไม่ชอบแล้วก็ถอยห่างออกไปช่วงแรกเราเสียใจมากค่ะ มันเลยกลับมาย้อนดูตัวเองค่ะว่าจะตามเค้าทำไม ทำแบบนั้นเค้าจะอึดอัดเปล่าๆ อีกอย่างเค้าชอบคนพูดจาเพราะๆ นิสัยเรียยร้อย ซึ่งมันก็ตรงข้ามกับเรา พอเราเริ่มคิดได้เราก็เลยห่างๆออกมาแล้วเฝ้าดูเค้าจากมุมๆหนึ่งที่อยู่ห่างออกมาค่ะ ผ่านมาสักพักเค้าก็เริ่มรู้ว่าเราเปลี่ยนตัวเองแล้ว ช่วงนี้เราชอบเล่นบาสค่ะ เพื่อนเค้าก็เป็นนักบาสจังหวัดเลยเคยมีโอกาสเล่นด้วยกันค่ะ เค้าดูไม่รำคานไม่เกลียดเราแล้วค่ะ ดูทำตัวเหมือนเราคือคนปรกติและไม่ได้ชอบเค้าในสายตาของเค้าเลยค่ะ ตอนนี้เรามีความสุขและพอใจกับสถานะตอนนี้ของตัวเองแล้วค่ะ ถึงแม้จะไม่ได้ไปถึงขั้นคบหาดูใจกัน แต่ได้เป็นแเพื่อนกันก็ยังดีค่ะ^~^